[19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora

Lokalizując osobę, do której tu przyszedłem, zatrzymałem się przy ladzie i oparłem się o nią lekko biodrem, bardziej z przyzwyczajenia niż potrzeby, choć moje nadszarpnięte ciało i tak przyjęło to z wdzięcznością. To był mój pierwszy dzień właściwego powrotu do pracy, jednak nie próbowałem się oszczędzać - przed wizytą w Norze Nory byłem jeszcze w kilku miejscach, starając się nadrobić wszelkie zaległości, jakie mogły wyniknąć z mojej nieobecności. Pomimo pozornego odbudowania dawnej panoramy miasta, napraw fasad budynków i uprzątnięcia pozostałości po zgliszczach doszczętnie spalonych kamienic, stolica w dalszym ciągu mierzyła się z konsekwencjami Spalonej Nocy, więc zdecydowanie było co robić. Nie wszystkie biznesy trzymały się tak dobrze, jak ten - wielu przedsiębiorców w dalszym ciągu na własną rękę próbowało złagodzić skutki niezliczonych magicznych anomalii, zdecydowanie zwlekając ze skorzystaniem z profesjonalnej pomocy, aż było już odrobinę zbyt późno, aby podejść do tematu w sposób, w jaki zajęliśmy się klątwą ciążącą na klubokawiarni.
Uniosłem na moment wzrok, przesuwając nim po wnętrzu pomieszczenia, po światłach świec odbijających się w szybach, po równych rzędach słodkości, których kształty i kolory przyciągały spojrzenie. Pamiętałem zapach spalenizny, długo jeszcze unoszący się gdzieś powietrzu, zalegający w ścianach, pamiętałem przygaszone światło i tę dziwną ciszę, która nie była spokojem, tylko czymś cięższym, z czym mierzyliśmy się jeszcze wcale nie tak dawno - teraz nie było po tym śladu, wszystko wyglądało tak, jakby ogień nigdy nie miał tu wstępu. Słodycz unosząca się dziś w powietrzu skutecznie wypierała jednak tamte wspomnienia - ktoś, kto nie wiedział, nigdy by się nie domyślił, ktoś, kto wiedział… Mógł tylko docenić, ile pracy musiało to kosztować właścicielkę lokalu.
Słysząc odpowiedź Nory, uśmiechnąłem się do niej krótko, nieznacznie, bardziej poprzez ledwo dostrzegalne wygięcie warg niż pełne ukazanie zębów, jednak całkiem serdecznie, jak na kogoś mojego pokroju, jakbyśmy widywali się codziennie, a nie po przerwie, która zdążyła się nieprzyjemnie rozciągnąć. Kącik ust drgnął mi prawie natychmiast ponownie, gdy usłyszałem to ciche, kocie „dzień dobry”, w odpowiedzi na które kiwnąłem głową w kierunku Lady, witając się również z nią, jakby to było całkowicie normalne, że zamierzała towarzyszyć nam w rozmowie. W rzeczywistości nie spotkałem wcześniej zbyt wielu gadających kotów, mogących swobodnie wyrażać swoje, zazwyczaj bardzo bezpośrednie, zdanie - pamiętałem wyłącznie tamtego jednego należącego do małej dziewczynki w Hogwarcie i to byłoby chyba na tyle. Przez myśl przeszło mi, że być może powinienem kiedyś spytać Eleonorę o genezę pochodzenia tych wyjątkowych stworzeń, lecz w tej chwili mieliśmy zupełnie inne tematy do omówienia.
Przesunąłem ciężar ciała minimalnie na drugą nogę, starając się, by ten ruch wyglądał naturalnie, przywykłem do kontrolowania takich drobiazgów, nie chciałem, żeby zauważyła, jak daleko mi było jeszcze do pełnej formy.
- Coś ciepłego nie bszmi źle. - Przyznałem po chwili, przenosząc znowu uwagę na ludzką część kawiarnianego duetu. - Cokolwiek polecasz. - Na zewnątrz człowiek przemakał szybciej, niż zdążył się zastanowić, po co w ogóle wychodził, więc nie zamierzałem odmawiać czegokolwiek, co pozwoliłoby mi na chwilę zapomnieć o jesiennej pogodzie. Nie spieszyłem się jakoś wyjątkowo z przechodzeniem do istoty tego, co mnie tu sprowadzało - do całej reszty mieliśmy przejść w swoim czasie.