21.04.2026, 20:42 ✶
Kiwnąłem głową i oparłem się wygodniej o ladę, odruchowo przesuwając ciężar ciała tak, żeby nie obciążać za bardzo jednej strony - tej, która mimo całkiem szybkiej rekonwalescencji wciąż dawała o sobie znać, wymuszając na mnie ostrożność ruchów. Teoretycznie planowałem być tu dłużej niż przez kilka minut, wyglądało bowiem na to, że mogliśmy skorzystać z chwilowej przerwy w napływie klientów, lecz ani myślałem o tym, by usiąść - rzadko kiedy miałem okazję po prostu stać i niczego nie pilnować, to było przyjemne uczucie, jednak zbyt szybkie siadanie po wejściu do ciepłego pomieszczenia z chłodnego podwórka mogłoby się skończyć moją całkowitą zgubą. Ruch, jaki wykonałem, był niewielki, niemal niezauważalny, wyćwiczony przez to, iż zdecydowanie zbyt wiele razy w życiu musiałem maskować znacznie głębszy dyskomfort - udawać, że wszystko jest w porządku, żeby teraz robić to nieudolnie. Wystarczyło, iż z mokrymi włosami i ubraniami zroszonymi kroplami wody prezentowałem się raczej marnie - i to najwyraźniej na tyle, by zasłużyć sobie na herbatę z wkładką…
Spojrzenie na chwilę uciekło mi w stronę zaplecza, gdzie zniknęła kotka, a potem wróciło do Nory sprawnie poruszającej się za ladą w poszukiwaniu właściwych składników. Zapach tworzonej przez nią ambrozji dotarł do mnie jeszcze zanim kubek znalazł się przede mną - był ciepły, cięższy niż zwykły Earl Grey, z wyraźną nutą słodyczy, przypraw i czymś ostrzejszym pod spodem, co błyskawicznie zidentyfikowałem jako kapkę dobrej jakości alkoholu - zresztą już dostrzegając butelkę rumu w dłoni kobiety, uniosłem brew, uśmiechając się ledwie zauważalnie, ale nic nie powiedziałem. Każdy, kto chociaż trochę mnie znał, wiedział, iż nigdy nie odmawiałem sobie procentów, zwłaszcza tych wypitych w dobrym towarzystwie, a chociaż przyszedłem do Eleonory w sprawie związanej z zawodową wnikliwością, chcąc rozwiać część wątpliwości lub potwierdzić przypuszczenia o jej sytuacji, nie przeszkadzało mi picie w pracy. Prawdę mówiąc, doskonale wiedziałem, iż tak skromna wkładka nie miała mnie ani trochę ruszyć - potrzebowałem o wiele więcej, by cokolwiek poczuć, i sam najchętniej od razu skorzystałbym z nieco zmienionych proporcji - natomiast z pewnością mogła mieć przyjemnie rozgrzewające działanie. Rum doskonale pasował do pogody za oknem, tak samo jak reszta składników, pod tym względem zdecydowanie zgadzałem się z wyborem dodatków do naparu.
- Dzięki. - Rzuciłem, kiedy Nora postawiła przede mną kubek, chwytając go w obie dłonie, zanim jeszcze wziąłem spory łyk - ciepło przyjemnie ogarnęło moją skórę, a palce wreszcie przestały kostnieć, nawet jeśli wcześniej nie zauważyłem, jak bardzo zmarzły mi ręce - smak był równie intensywny, ale dobrze zbalansowany. Najpierw dało się czuć cynamon i miód, potem lekko pierny imbir, a na końcu coś bardziej złożonego, intensywniejszego, co zostało na moim języku odrobinę dłużej, aż do kolejnego zwilżenia gardła. Wypuściłem powoli powietrze nosem, nieświadomie kiwając głową, pełen aprobaty dla tego, co mi zaoferowała - nie byłem typem od długich zachwytów, który rozwodził się nad smakami, ale nie zwykłem też niepotrzebnie udawać obojętności, kiedy coś faktycznie robiło na mnie wrażenie, w mojej reakcji nie było więc ani grama fałszywej kurtuazji.
- Tlochę się pszeciągnęło. Nie wszystko poszło tak, jak planowałem. - Nie zamierzałem udawać, iż było inaczej - co prawda, był to już kolejny raz, gdy musiałem nagle odwołać jakieś plany mające związek z naszą znajomością, lecz zdecydowanie nie miałem zamiaru się usprawiedliwiać - to ja zawaliłem, to przeze mnie nastąpiła ta przerwa w przepływie informacji.
Zamilkłem, lekko mrużąc oczy, jakbym układał sobie w głowie odpowiednie słowa, aby móc przejść do rzeczy - rzadko to robiłem, zwykle mówiłem prosto z mostu, bezpośrednio i bez zbędnej subtelności - tym razem jednak nie chciałem tego rzucić byle jak. Przez moment milczałem, przesuwając palcem po brzegu kubka - nie minęło aż tak wiele od naszego ostatniego kontaktu, ale miałem wrażenie, że wydarzyło się więcej, niż powinno zmieścić się w kilku dniach, czas potrafił się dziwnie rozciągać, zwłaszcza kiedy ponad doba wypadała człowiekowi z życia na majaki - wiedziałem, że w końcu będę musiał przejść do sedna, nie po to tu przecież przyszedłem, by gadać o niczym. Jakkolwiek enigmatyczny, list nie był przypadkiem, a ona miała prawo wiedzieć, o co chodzi.
- Pisałem, sze chcę s tobą pogadaś. - Zacząłem w końcu, nieco ciszej, by nie prowokować ciekawskich oczu i uszu. - To nic, co wymaga pośpiechu. - Oparłem się wygodniej o ladę, nadal trzymając kubek w dłoniach, lecz teraz już przeznaczając większość uwagi kobiecie przede mną. - Ale splawa nadal jest aktualna, jeżeli tylko masz chwilę. - Stwierdziłem, po czym upiłem kolejny łyk, dając sobie sekundę więcej, niż potrzebowałem, by kątem oka jeszcze raz rozejrzeć się po wnętrzu lokalu - widziałem tu tylko kilku innych czarodziejów, raczej zajętych czyimś towarzystwem niż myślących o wściubianiu nosa w nieswoje sprawy, jednak nie dostrzegłem nikogo, kto mógłby zastąpić Eleonorę podczas przyjmowania zamówień czy sprzątania stolików. - I chyba lepiej będzie, jeśli omówimy ją na spokojnie, po zamknięciu. - Spojrzałem na nią uważnie, pytająco, chociaż sam mój ton nie brzmiał w ten sposób - zdecydowanie wolałem poczekać, jeżeli tylko mogliśmy przeprowadzić rozmowę w bardziej prywatnych okolicznościach, nie tutaj, nie przy kilku jeszcze zajętych stolikach, nie gdy chodziło o coś, co i tak było wystarczająco skomplikowane.
Spojrzenie na chwilę uciekło mi w stronę zaplecza, gdzie zniknęła kotka, a potem wróciło do Nory sprawnie poruszającej się za ladą w poszukiwaniu właściwych składników. Zapach tworzonej przez nią ambrozji dotarł do mnie jeszcze zanim kubek znalazł się przede mną - był ciepły, cięższy niż zwykły Earl Grey, z wyraźną nutą słodyczy, przypraw i czymś ostrzejszym pod spodem, co błyskawicznie zidentyfikowałem jako kapkę dobrej jakości alkoholu - zresztą już dostrzegając butelkę rumu w dłoni kobiety, uniosłem brew, uśmiechając się ledwie zauważalnie, ale nic nie powiedziałem. Każdy, kto chociaż trochę mnie znał, wiedział, iż nigdy nie odmawiałem sobie procentów, zwłaszcza tych wypitych w dobrym towarzystwie, a chociaż przyszedłem do Eleonory w sprawie związanej z zawodową wnikliwością, chcąc rozwiać część wątpliwości lub potwierdzić przypuszczenia o jej sytuacji, nie przeszkadzało mi picie w pracy. Prawdę mówiąc, doskonale wiedziałem, iż tak skromna wkładka nie miała mnie ani trochę ruszyć - potrzebowałem o wiele więcej, by cokolwiek poczuć, i sam najchętniej od razu skorzystałbym z nieco zmienionych proporcji - natomiast z pewnością mogła mieć przyjemnie rozgrzewające działanie. Rum doskonale pasował do pogody za oknem, tak samo jak reszta składników, pod tym względem zdecydowanie zgadzałem się z wyborem dodatków do naparu.
- Dzięki. - Rzuciłem, kiedy Nora postawiła przede mną kubek, chwytając go w obie dłonie, zanim jeszcze wziąłem spory łyk - ciepło przyjemnie ogarnęło moją skórę, a palce wreszcie przestały kostnieć, nawet jeśli wcześniej nie zauważyłem, jak bardzo zmarzły mi ręce - smak był równie intensywny, ale dobrze zbalansowany. Najpierw dało się czuć cynamon i miód, potem lekko pierny imbir, a na końcu coś bardziej złożonego, intensywniejszego, co zostało na moim języku odrobinę dłużej, aż do kolejnego zwilżenia gardła. Wypuściłem powoli powietrze nosem, nieświadomie kiwając głową, pełen aprobaty dla tego, co mi zaoferowała - nie byłem typem od długich zachwytów, który rozwodził się nad smakami, ale nie zwykłem też niepotrzebnie udawać obojętności, kiedy coś faktycznie robiło na mnie wrażenie, w mojej reakcji nie było więc ani grama fałszywej kurtuazji.
- Tlochę się pszeciągnęło. Nie wszystko poszło tak, jak planowałem. - Nie zamierzałem udawać, iż było inaczej - co prawda, był to już kolejny raz, gdy musiałem nagle odwołać jakieś plany mające związek z naszą znajomością, lecz zdecydowanie nie miałem zamiaru się usprawiedliwiać - to ja zawaliłem, to przeze mnie nastąpiła ta przerwa w przepływie informacji.
Zamilkłem, lekko mrużąc oczy, jakbym układał sobie w głowie odpowiednie słowa, aby móc przejść do rzeczy - rzadko to robiłem, zwykle mówiłem prosto z mostu, bezpośrednio i bez zbędnej subtelności - tym razem jednak nie chciałem tego rzucić byle jak. Przez moment milczałem, przesuwając palcem po brzegu kubka - nie minęło aż tak wiele od naszego ostatniego kontaktu, ale miałem wrażenie, że wydarzyło się więcej, niż powinno zmieścić się w kilku dniach, czas potrafił się dziwnie rozciągać, zwłaszcza kiedy ponad doba wypadała człowiekowi z życia na majaki - wiedziałem, że w końcu będę musiał przejść do sedna, nie po to tu przecież przyszedłem, by gadać o niczym. Jakkolwiek enigmatyczny, list nie był przypadkiem, a ona miała prawo wiedzieć, o co chodzi.
- Pisałem, sze chcę s tobą pogadaś. - Zacząłem w końcu, nieco ciszej, by nie prowokować ciekawskich oczu i uszu. - To nic, co wymaga pośpiechu. - Oparłem się wygodniej o ladę, nadal trzymając kubek w dłoniach, lecz teraz już przeznaczając większość uwagi kobiecie przede mną. - Ale splawa nadal jest aktualna, jeżeli tylko masz chwilę. - Stwierdziłem, po czym upiłem kolejny łyk, dając sobie sekundę więcej, niż potrzebowałem, by kątem oka jeszcze raz rozejrzeć się po wnętrzu lokalu - widziałem tu tylko kilku innych czarodziejów, raczej zajętych czyimś towarzystwem niż myślących o wściubianiu nosa w nieswoje sprawy, jednak nie dostrzegłem nikogo, kto mógłby zastąpić Eleonorę podczas przyjmowania zamówień czy sprzątania stolików. - I chyba lepiej będzie, jeśli omówimy ją na spokojnie, po zamknięciu. - Spojrzałem na nią uważnie, pytająco, chociaż sam mój ton nie brzmiał w ten sposób - zdecydowanie wolałem poczekać, jeżeli tylko mogliśmy przeprowadzić rozmowę w bardziej prywatnych okolicznościach, nie tutaj, nie przy kilku jeszcze zajętych stolikach, nie gdy chodziło o coś, co i tak było wystarczająco skomplikowane.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)