• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Ulica Pokątna v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 10 Dalej »
[19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora

[19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#8
24.04.2026, 11:37  ✶  
Uniosłem herbatę do ust, od razu wyczuwając charakterystyczną, korzenną nutę i posmak rumu, który nie tylko nie umknął mojej uwadze, lecz także utwierdził mnie w przekonaniu, że troska Eleonory, chociaż nieco partyzancka, była dokładnie tym, czego potrzebowałem, by zmyć z siebie chłód deszczowego wieczoru i metaforyczny kurz dzisiejszych, wyjątkowo uciążliwych zleceń. Odrobinę dobrego alkoholu na koniec dnia jeszcze nigdy mi nie zaszkodziło, za to zdecydowanie pomagało zebrać myśli i pozbyć się ich nadmiaru. Pokręciłem lekko głową, kiedy zbyła moje słowa swoim spokojnym, zapewne typowym dla niej, „to nic takiego”, bo chociaż nie zamierzałem się z nią spierać, to jednak wiedziałem swoje - w tym, co robiła, nie było nic zwyczajnego, a to, co dla niej było codziennością, dla innych z pewnością potrafiło być czymś więcej niż tylko ciepłym napojem podanym w chłodny wieczór. Gdzieś pod tą prostą odpowiedzią wyczuwałem znajomą nutę, tę samą, którą ludzie przybierali, kiedy coś było dla nich ważniejsze, niż chcieli pokazać, albo kiedy robili coś dobrze tak długo, że przestawali uważać to za coś szczególnego. Właśnie dlatego odnosiła taki sukces, wkładając swoją pasję i duszę w to, co robiła, nawet jeśli z pewnością towarzyszyło temu sporo trudu, o którym nie chciała zbyt wiele mówić. Rozumiałem to, może nawet lepiej, niż sam mógłbym przyznać.
Obserwowałem ją uważnie, może nawet odrobinę zbyt długo, ale ani myślałem czuć się z tym niewłaściwie. Było w tym coś naturalnego - coś, co w moim ujęciu nie wymagało tłumaczenia, ponieważ dało się zamknąć w szufladce pod etykietą „spaczenia zawodowego”. Może nie zachowywałem się przy tym tak, jak co poniektórzy nasi wspólni znajomi, gdy próbowali zrozumieć niewypowiedziane, brakowało mi do tego cierpliwości, ale potrafiłem utrzymywać odpowiedni kontakt wzrokowy, gdy potrzebowałem wyciągnąć własne wnioski. Odstawiłem naczynie na blat, czując przyjemne ciepło rozlewające się po moim wnętrzu, lecz jednocześnie nie potrafiłem przestać analizować jej ruchów, szukając w nich najdrobniejszych anomalii, które potwierdziłyby moje najgorsze przypuszczenia dotyczące tego, co właściwie przykleiło się do niej w… Ostatnim czasie? A może jeszcze wcześniej? Trudno było stwierdzić. Ta rozmowa miała wiele wyjaśnić, chociaż nie byłem przekonany, czy zakończymy ją tak po prostu na jednym wieczorze - byłem świadomy, że to, co zamierzałem powiedzieć, nie było czymś, co można było rzucić lekko, między jednym łykiem herbaty a drugim, po czym uznać temat za zakończony. Prawdę mówiąc - mało rzeczy w moim życiu takie było.
Zatrzymałem się na moment, gdy wspomniała o tym, że wszystko wygląda w porządku, i przez krótką chwilę rozważałem, czy nie sprostować tego stwierdzenia, nie uchylić rąbka tego, co działo się jeszcze niedawno, lecz ostatecznie uznałem, że nie było to ani konieczne, ani właściwe, więc pozwoliłem tej uwadze opaść między nami bez komentarza, przyjmując ją tak, jak została podana.
- Fakt. Bywa lósznie. W moim pszypadku to szadziej kwestia planów, a częściej tego, co postanawia je zepsuś. - Rzuciłem jedynie i zaraz potem upiłem kolejny łyk, żeby nie ciągnąć tego wątku. Odstawiwszy herbatę, przesunąłem palcami po ciepłej powierzchni kubka, muskając rant kciukiem - powtarzalny ruch zawsze pomagał mi uporządkować myśli, a te od kilku dni układały się w głowie w zbyt wiele możliwych scenariuszy, z których żaden nie wydawał się wystarczająco dobry, by uznać go za pozytywny. Próbowałem poukładać w głowie to, co chciałem powiedzieć, i co wcale nie było łatwo ubrać w słowa, zwłaszcza w miejscu tak spokojnym, tak oderwanym od rzeczy, o których zwykle rozmawiałem. Na moment zawiesiłem głos, jakbym jeszcze raz rozważał, czy to był ten właściwy moment, czy właściwe miejsce, ale prawda była taka, że nie miałem lepszej alternatywy, a czas, chociaż nie palił nas natychmiast, zdecydowanie nie był czymś, czym mogłem swobodnie dysponować.
- Domyślam się. - Rzuciłem na jej uwagę o myślach, które zostawił mój list, i przez krótką chwilę pozwoliłem sobie na cień uśmiechu, który jednak nie dotarł do oczu, prezentując się bardziej przepraszająco niż przedtem. Pokiwałem głową z cieniem zrozumienia, sam dobrze wiedziałem, co robiło nawet jedno niedopowiedziane zdanie pozostawione bez wyjaśnienia, szczególnie gdy dotyczyło spraw, które nie mieściły się w zwyczajnych kategoriach. - Nie planowałem zostawiać cię s tym na tak długo.
Nie przeprosiłem, ale też nie próbowałem tego usprawiedliwiać. Przez chwilę milczałem, obracając kubek w dłoniach i pozwalając, by jego ciepło przenikało przez skórę głębiej, niż powinno, bo choć napar rzeczywiście był dobry - dopracowany, wyważony, dokładnie taki, jakiego można było się spodziewać po tak dobrej kuchni - to jednak nie on zajmował moje myśli. Robiło to coś znacznie cięższego, co od momentu wejścia nosiłem ze sobą, starannie ukryte pod spokojem i powściągliwością, które z zewnątrz mogły uchodzić za zwykłą kontrolę.
- To dobsze. - Odpowiedziałem bez wahania, kiedy wspomniała, że zaraz zamknie, nachyliwszy się odrobinę w jej stronę. - Lepiej, szeby nikt nam nie pszelywał. - Stwierdziłem, co być może zabrzmiało jak oczywistość, lecz i tak poczułem się zobowiązany dokończyć to zdanie - wiedziałem, że niepewność bywała gorsza od najtrudniejszej prawdy, ale nie mogłem wyrzucić z siebie tych rewelacji w pośpiechu, przy świadkach. Jednocześnie nie chciałem też dłużej potęgować u Nory serii wewnętrznych pytań i wątpliwości. Zresztą… Nigdy nie zamierzałem robić zagadki z czegoś, co uważałem za ważne, po prostu nie byłem pewien, czy to było coś, o czym powinno się pisać wprost, biorąc pod uwagę towarzyszące nam okoliczności, zwłaszcza jeśli list mógłby trafić nie tam, gdzie trzeba. Były rzeczy, których nie dało się ubrać w jednoznaczne słowa bez ryzyka, że ktoś zrozumie je zbyt szybko albo zbyt dosłownie. - Nie dlatego, sze to coś… Niebezpiecznego w oczywisty sposób, ale laszej łatwo to źle zlozumieś, a jeszcze łatwiej powtószyś komuś, kto nie powinien tego usłysześ. - Miałem nadzieję, że takie wyjaśnienie będzie dla niej dostatecznie uspokajające, przynajmniej do czasu, gdy zostaniemy całkowicie sami.
Przesunąłem spojrzeniem po wnętrzu jeszcze raz, zatrzymując je na ostatnim stoliku, przy którym wciąż ktoś siedział, właśnie się podnosząc, potem wróciłem do niej, już z wyraźniejszym skupieniem. W końcu, gdy ostatni klient opuścił lokal, odsunąłem się o pół kroku od lady, dając Norze przestrzeń do swobodnego wyjścia, na zamknięcie miejsca, bo wiedziałem, że dopiero wtedy będę mógł powiedzieć więcej. Nie nalegałem, nie przyspieszałem, nie próbowałem wypełnić tej przestrzeni słowami, które i tak miały paść później, w odpowiednim momencie, nie tutaj, nie przy uchylonych jeszcze drzwiach i cudzych uszach, które mogłyby wychwycić zbyt wiele, nawet przypadkowo, choć jednocześnie miałem nieodparte wrażenie, że to, co przyniosłem, już zdążyło nas dogonić, jeszcze zanim zdążyłem ubrać to w słowa.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (7571), Nora Figg (5367)




Wiadomości w tym wątku
[19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 21.04.2026, 08:54
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 21.04.2026, 11:21
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 21.04.2026, 12:47
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 21.04.2026, 16:30
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 21.04.2026, 18:46
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 21.04.2026, 20:42
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 21.04.2026, 23:40
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 24.04.2026, 11:37
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 24.04.2026, 19:24
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 30.04.2026, 18:42
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 30.04.2026, 21:36
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 30.04.2026, 23:24
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 04.05.2026, 19:41
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 07.05.2026, 13:58
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 07.05.2026, 19:29
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Benjy Fenwick - 15.05.2026, 12:31
RE: [19.10.1972] Let's talk about curses | Benjy & Nora - przez Nora Figg - 20.05.2026, 16:19

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa