[jesień, 1970 r.] Kiedy Księżyc widział, jak Morze oddaje jedną ze swoich córek

— A czego ty pragniesz? — zapytała, przechodząc na „ty”. Brynja nigdy nie wiedziała, czy jej matka naprawdę potrafiła chcieć dla niej dobrze. Łatwiej było przypisać czułość Urd, która przez pierwsze lata była wszystkim, czym rodzicielka nigdy się nie stała, aby następnie zniknąć i wyrwać z jej życia jedyne źródło ciepła. Zarówno po siostrze, jak i Annie zostało coś, co powinno było być miłością. W przypadku Mulciberówny nigdy nią nie było.

Na tym polegał właśnie problem Nordgesimów, bo jak nazwać miłością coś, co istniało jedynie przez swój brak?

— Jesteśmy kowalami własnego losu — pomyślała o tym, jak sama odrzuciła wszystko, tj. tytuły czystokrwistego rodu, prawa do ziem na zimnych wybrzeżach, pieniądze, dziedzictwo. Czy miała jednakże prawo doradzać komuś obcemu? Brynja przypuszczała, że jej słowa były odpowiednio wyważone. — Kobiety proszą mnie o rzeczy zgoła odwrotne. Jakże surowe zasady rządzą waszym światem! — zaśmiała się perliście na słowa kobiety o ubraniu się. Dlaczego miałaby mieć coś przeciwko tej słodkiej obecności pięknego dziewczęcia? Nigdy nie rozumiała, dlaczego kobiety odwracały wzrok, a potem zerkały ukradkiem, a jeśli patrzenie było czymś, czego nieznajoma pragnęła… selkie nie widziała potrzeby, aby jej tego odmawiać. — Jesteś pierwsza, która udaje, że nie patrzy! — zawołała, kiedy schyliła się w końcu po siatkę ubrań schowaną między kamieniami.