27.04.2026, 18:09 ✶
Skrzydła, skrzydła… jak im było? Iliranie. Potężna nacja, szybcy i wytrzymali wojownicy, miał już kilkukrotnie z nimi do czynienia, a nie chciał, tak bardzo nie chciał mieć do czynienia z nimi w tym konkretnym momencie.
Była w tym pewna pociecha, że zastana parka raczej nie należała do pościgowej grupy łowców. Wciąż jednak stanowili zagrożenie - w końcu przerażeni nieśmiertelni, który nie imał się czas ale jakże wybornie imały się ich rany kłute byli diablo niebezpieczni. W obronie własnej, ale przecież też może i dla zabawy, czczego popisu przed partnerką. Widział i w swoich rodzinnych stronach, na Dworze Wiosny i bardziej wymyślne, bardziej okrutne umizgi i udowadnianie swojej przydatności jako rozpłodowy buchaj. Podjął więc jeszcze jedną, dramatyczną i nieudaną w efekcie próbę przemiany. Prąd przeszedł od złocistych zębów antymagicznej pułapki, wyciągając z jego gardła nie skowyt, a sążniste warknięcie irytacji i złości.
Jak walczyłby błoniasty? Zdawało się, że odprawił dziewczynę, sam jednak nie uciekł, przyginając się w czujności do walki. Sięgnie po miecz? Włócznie? A może będzie ciskał z niego oszczepami w locie? Jaka jest jego magia? Czy cienie snujące się wokół Dworu Nocy mogły przybierać fizyczną formę?
Uciekaj stąd!
Klapnął zębami agresywnie, podchodząc jak do zwierzyny, ale zakulał niezgrabnie przez przeklętą pułapkę wczepioną w wilczy bark. Z oddali zbyt dobrze były słyszalne dźwięki zbliżającej się obławy, na stare wilki obławy, słyszał je aż nazbyt dobrze, nawet jeśli jego uszy ciasno przylegały do pochylonego w agresywnym geście łba. Czuł przez zalane juchą nozdrza, że za plecami błoniastego jest jakaś woda, rzeka zdawało się, gdzie mógłby zgubić swój trop.
Wystarczyłoby. Żeby ten Fae. Zszedł. Mu. Z. Drogi.
Ostrzegam! Rusz się!
Zamiast słów, ponownie z gardła uszedł złowrogi warkot, a cała sylwetka napięła się do skoku. Może gdyby był w humanoidalnej postaci, może to spotkanie przebiegłoby zupełnie inaczej…
Była w tym pewna pociecha, że zastana parka raczej nie należała do pościgowej grupy łowców. Wciąż jednak stanowili zagrożenie - w końcu przerażeni nieśmiertelni, który nie imał się czas ale jakże wybornie imały się ich rany kłute byli diablo niebezpieczni. W obronie własnej, ale przecież też może i dla zabawy, czczego popisu przed partnerką. Widział i w swoich rodzinnych stronach, na Dworze Wiosny i bardziej wymyślne, bardziej okrutne umizgi i udowadnianie swojej przydatności jako rozpłodowy buchaj. Podjął więc jeszcze jedną, dramatyczną i nieudaną w efekcie próbę przemiany. Prąd przeszedł od złocistych zębów antymagicznej pułapki, wyciągając z jego gardła nie skowyt, a sążniste warknięcie irytacji i złości.
Jak walczyłby błoniasty? Zdawało się, że odprawił dziewczynę, sam jednak nie uciekł, przyginając się w czujności do walki. Sięgnie po miecz? Włócznie? A może będzie ciskał z niego oszczepami w locie? Jaka jest jego magia? Czy cienie snujące się wokół Dworu Nocy mogły przybierać fizyczną formę?
Uciekaj stąd!
Klapnął zębami agresywnie, podchodząc jak do zwierzyny, ale zakulał niezgrabnie przez przeklętą pułapkę wczepioną w wilczy bark. Z oddali zbyt dobrze były słyszalne dźwięki zbliżającej się obławy, na stare wilki obławy, słyszał je aż nazbyt dobrze, nawet jeśli jego uszy ciasno przylegały do pochylonego w agresywnym geście łba. Czuł przez zalane juchą nozdrza, że za plecami błoniastego jest jakaś woda, rzeka zdawało się, gdzie mógłby zgubić swój trop.
Wystarczyłoby. Żeby ten Fae. Zszedł. Mu. Z. Drogi.
Ostrzegam! Rusz się!
Zamiast słów, ponownie z gardła uszedł złowrogi warkot, a cała sylwetka napięła się do skoku. Może gdyby był w humanoidalnej postaci, może to spotkanie przebiegłoby zupełnie inaczej…