28.04.2026, 23:56 ✶
Thomas został opatrzony. Jeszcze tylko musiał opatrzyć wiele innych osób, upewnić się, że wszyscy z jego bliskich byli bezpieczni, może chwilę odpocząć ponowne pojawić się w Mungu, wrócić z pracy i wreszcie będzie mógł iść spać na więcej, niż tylko kilka godzin. To znaczy o ile zaraz ktoś znowu nie postanowi podpalić Londynu.
Wyszedł od zabandażowanego przyjaciela z myślą, że musi zobaczyć, jak się miała Millie. Zlokalizowanie czarownicy nie było szczególnie trudne, bo po pierwsze znajdowali się na stosunkowo małej przestrzeni, a po drugie, i co znacznie bardziej niepokojąco, miał wrażenie że właśnie, zanim jeszcze pojawił się w sali, słyszał jej podniesiony głos.
– Miles? Wszystko w porządku? – spytał podochodząc do niej, po czym przeniósł swoje zmęczone spojrzenie na siedzącego obok niej czarodzieja z absolutnie paskudnym kaszlem. Miał wrażenie że kojarzył skądś jego twarz, jakby kiedyś mignęła mu na jakimś plakacie, lub może w gazecie, ale nie mógł stwierdzić, czy tak rzeczywiście było, czy to po prostu zmęczenie mieszało mu w głowie. – Wszystko w porządku?
Prawdopodobnie w swoim obecnym stanie nie wyglądał szczególnie jak ktoś kto mógłby komukolwiek pomóc. W końcu teraz jego ogólna bladość i jeszcze bardziej widoczne niż zwykle sińce pod oczami, były podkreślone przez plamy czerwonej farby na ubraniach i ciele Prewetta, co sprawiało że wyglądał raczej jak ktoś kto myśli że jest magimedyk, gdy w rzeczywistości sam potrzebuje psychiatry, a nie prawdziwy lekarz.
– Jestem uzdrowicielem. Mogę panu pomóc. Kaszel zaczął się tej nocy? – dodał szybko, aby nie wystarczyć potencjalnego pacjenta.
Wyszedł od zabandażowanego przyjaciela z myślą, że musi zobaczyć, jak się miała Millie. Zlokalizowanie czarownicy nie było szczególnie trudne, bo po pierwsze znajdowali się na stosunkowo małej przestrzeni, a po drugie, i co znacznie bardziej niepokojąco, miał wrażenie że właśnie, zanim jeszcze pojawił się w sali, słyszał jej podniesiony głos.
– Miles? Wszystko w porządku? – spytał podochodząc do niej, po czym przeniósł swoje zmęczone spojrzenie na siedzącego obok niej czarodzieja z absolutnie paskudnym kaszlem. Miał wrażenie że kojarzył skądś jego twarz, jakby kiedyś mignęła mu na jakimś plakacie, lub może w gazecie, ale nie mógł stwierdzić, czy tak rzeczywiście było, czy to po prostu zmęczenie mieszało mu w głowie. – Wszystko w porządku?
Prawdopodobnie w swoim obecnym stanie nie wyglądał szczególnie jak ktoś kto mógłby komukolwiek pomóc. W końcu teraz jego ogólna bladość i jeszcze bardziej widoczne niż zwykle sińce pod oczami, były podkreślone przez plamy czerwonej farby na ubraniach i ciele Prewetta, co sprawiało że wyglądał raczej jak ktoś kto myśli że jest magimedyk, gdy w rzeczywistości sam potrzebuje psychiatry, a nie prawdziwy lekarz.
– Jestem uzdrowicielem. Mogę panu pomóc. Kaszel zaczął się tej nocy? – dodał szybko, aby nie wystarczyć potencjalnego pacjenta.