03.05.2026, 14:07 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.05.2026, 14:08 przez Benjy Fenwick.)
Siedziałem tuż przy niej, zatopiony w sielskim bezruchu wiejskich regionów Exmoor, a nagrzane do granic możliwości ziarenka piasku wciskały mi się pod paznokcie, gdy opierałem się na dłoniach wbitych w suchą strukturę spękanej ziemi, która zdawała się pulsować wewnętrznym żarem. Gdyby nie koc pod nami, prawdopodobnie nie bylibyśmy w stanie usiedzieć w miejscu, lecz teraz nie mogło być bardziej idealnie… Słońce wisiało wysoko na bezchmurnym niebie, prażąc z praktycznie tropikalną intensywnością - tak silną, że drwiła ona sobie nie tylko z kalendarza, lecz także z położenia geograficznego tego miejsca. Woda przed nami trwała w absolutnym, niezmąconym niczym, niemal nieruchomym spokoju, pozwalając mi przez tę jedną, ukradzioną ponurej rzeczywistości chwilę uwierzyć, że świat rzeczywiście potrafi się zatrzymać, a ten skrawek ziemi został na zawsze wycięty z map i ukryty przed wzrokiem wszystkiego, co mogłoby nas tu odnaleźć. Choć otaczała nas ta głęboka, wiejska cisza, moje zmysły, wyostrzone przez lata bycia człowiekiem, którym stać się musiałem, nie potrafiły całkowicie złożyć broni, wciąż podświadomie analizując każdy powiew wiatru i każdy cień kładący się na gładkiej tafli jeziora.
- Zdaszało - przytaknąłem - powiedziałbym nawet, sze wychodziło nam to asz za dobsze - pozwalając tym słowom wywołać na moich ustach krzywy, mimowolny uśmiech, ponieważ pamięć tamtych czasów wcale nie była dla nas nostalgicznie łagodna - niektóre fragmenty wspomnień dawnych czasów były krystaliczne, inne były jednak ostre niczym potłuczone szkło, które lśniło nęcąco głównie z daleka, by przy bliższym kontakcie boleśnie przypomnieć, jak łatwo można się nim pociąć do żywego. Nie dało się zaprzeczyć - wtedy, kryjąc się w tamtym cieniu, czuliśmy się bardziej u siebie niż gdziekolwiek indziej, przynajmniej do momentu, w którym mechanizm rzeczywistości zazgrzytał, ktoś nacisnął o jeden raz za mocno, a nasza misternie tkana codzienność rozpadła się w drzazgi z hukiem, którego echo czasami - w chwilach takich jak ta - wciąż pobrzmiewało w moich myślach.
Przekręciłem głowę w jej stronę, mrużąc oczy od oślepiającego blasku słońca, i przez ułamek sekundy pozwoliłem sobie patrzeć na nią bez żadnej z moich zwyczajowych masek, bez tej starej, niemal automatycznej potrzeby bycia trudnym dla samej zasady, bo tutaj, w tej intymnej bliskości, nie było to już nikomu potrzebne. Siedzieliśmy tu jak kiedyś, chociaż zdecydowanie bardziej dojrzali i poobijani przez los, niosąc bagaż historii, której nie dało się tak po prostu wyciąć z życiorysu, a jednak wciąż daliśmy sobie coś, czego lata temu nie potrafiliśmy utrzymać - coś znacznie bardziej konkretnego niż tamta szczenięca przyjaźń, coś bardziej wymagającego, lecz jednocześnie lepszego, nawet jeśli wyłącznie na chwilę, już nie na tamto „zawsze”, które i tak nigdy nie miało być prawdziwe. Miałem niejasne wrażenie, że młodsza wersja mnie, pełna buty i głupkowatego przekonania o własnej niezniszczalności, patrzyłaby na nas teraz z niedowierzaniem lub kpiącym rozbawieniem, traktując tę chwilę jako kolejny etap gry, podczas gdy teraźniejszy ja, czując jej obecność, wiedziałem już, że tym razem nie chodziło o żadną rozgrywkę, nawet jeśli instynkt wciąż kazał mi obracać powagę w żart, byle tylko nie dać się schwytać za gardło temu, co stawało się zbyt prawdziwe.
Zauważyłem jej gwałtowny ruch, ten instynktowny skurcz mięśni, gdy odwróciła głowę w stronę gęstwiny lasu, i chociaż moja natura w pierwszej kolejności pchała mnie ku przekornej uwadze, która miałaby rozładować narastające napięcie, moje własne uszy, wyczulone na każdy fałszywy ton w symfonii natury, również wychwyciły to podejrzane pęknięcie gałązki, niepasujące do miarowego szumu liści. Nie byłem już tamtym nieostrożnym dzieciakiem i znałem smak zagrożenia zbyt dobrze, by lekceważyć podskórny niepokój, zwłaszcza że po wydarzeniach z Londynu, oboje wiedzieliśmy, jak kruche mogło być bezpieczeństwo, nawet w miejscu, które miało być azylem. Przesunąłem dłonią po karku, czując wilgoć potu i ten znajomy, chłodny dreszcz zwiastujący kłopoty, ale zdusiłem go w zarodku, nie chcąc przerywać tej chwili, którą w końcu, po tak długim czasie, mogliśmy nazwać naszą własną. Zamiast zerwać się na równe nogi, przesunąłem się bliżej niej, opierając się na łokciu i rzucając jeszcze jedno, uważne spojrzenie w stronę ściany drzew, podczas gdy w mojej głowie wciąż kołatało się to męczące przeczucie, które od samego rana nie dawało mi spokoju, szepcząc, że świat nie przestał o nas pamiętać tylko dlatego, że my postanowiliśmy o nim zapomnieć.
Mrużąc oczy od światła odbitego od lustrzanej tafli jeziora, odezwałem się w końcu, starając się, by mój głos brzmiał tak stabilnie, jak tylko potrafiłem:
- Laszej nie. - Stwierdziłem, przesuwając ciężar ciała i sięgając po gładki kamyk, który najpierw obróciłem w palcach bez większego sensu, by moment później już celowo sprawdzić jego wyważenie. - Jeśli ktoś tu tlafia, to dlatego, sze naplawdę chce, a to jusz zawęsza glono głównie do kilku upaltych idiotów.
Mimo tych zapewnień, nie zamierzałem karmić jej bajkami o nieosiągalnych fortecach, bo wiedziałem, że takie miejsca nie istniały dla kogoś, kto potrafił szukać wystarczająco długo. Rzuciłem kamyk w stronę wody - odbił się raz, drugi i trzeci, kreśląc na powierzchni idealną linię, zanim ostatecznie zniknął pod taflą, co skwitowałem krótkim, niemal dziecięcym uśmiechem zadowolenia, który jednak szybko zgasł, gdy ponownie przeniosłem wzrok na linię lasu - coś mi nie pasowało w nagłym zamilknięciu ptaków, w tej sekundzie nienaturalnej ciszy, która sprawiła, że dawne napięcie powróciło ze zdwojoną siłą, przypominając mi o cieniu, który od rana wlókł się za mną krok w krok. Uśmiechnąłem się do niej półgębkiem, posyłając jej to dawne, łobuzerskie spojrzenie, które kiedyś doprowadzało ją do szewskiej pasji, ale teraz miało zupełnie inny wyraz, bo chociaż życie uczyniło mnie człowiekiem bezwzględnym, w tej jednej krótkiej chwili w Exmoor chciałem być dla niej jedyną rzeczą, której naprawdę potrzebowała - kimś, kto zdoła odpędzić każdy lęk, nawet ten najbardziej uzasadniony. I choć w duchu analizowałem już każdy możliwy scenariusz nadchodzącego zagrożenia, nie zamierzałem oddać ani sekundy z tej kradzionej chwili wytchnienia, za którą przecież oboje już zapłaciliśmy najwyższą możliwą cenę.
- Zdaszało - przytaknąłem - powiedziałbym nawet, sze wychodziło nam to asz za dobsze - pozwalając tym słowom wywołać na moich ustach krzywy, mimowolny uśmiech, ponieważ pamięć tamtych czasów wcale nie była dla nas nostalgicznie łagodna - niektóre fragmenty wspomnień dawnych czasów były krystaliczne, inne były jednak ostre niczym potłuczone szkło, które lśniło nęcąco głównie z daleka, by przy bliższym kontakcie boleśnie przypomnieć, jak łatwo można się nim pociąć do żywego. Nie dało się zaprzeczyć - wtedy, kryjąc się w tamtym cieniu, czuliśmy się bardziej u siebie niż gdziekolwiek indziej, przynajmniej do momentu, w którym mechanizm rzeczywistości zazgrzytał, ktoś nacisnął o jeden raz za mocno, a nasza misternie tkana codzienność rozpadła się w drzazgi z hukiem, którego echo czasami - w chwilach takich jak ta - wciąż pobrzmiewało w moich myślach.
Przekręciłem głowę w jej stronę, mrużąc oczy od oślepiającego blasku słońca, i przez ułamek sekundy pozwoliłem sobie patrzeć na nią bez żadnej z moich zwyczajowych masek, bez tej starej, niemal automatycznej potrzeby bycia trudnym dla samej zasady, bo tutaj, w tej intymnej bliskości, nie było to już nikomu potrzebne. Siedzieliśmy tu jak kiedyś, chociaż zdecydowanie bardziej dojrzali i poobijani przez los, niosąc bagaż historii, której nie dało się tak po prostu wyciąć z życiorysu, a jednak wciąż daliśmy sobie coś, czego lata temu nie potrafiliśmy utrzymać - coś znacznie bardziej konkretnego niż tamta szczenięca przyjaźń, coś bardziej wymagającego, lecz jednocześnie lepszego, nawet jeśli wyłącznie na chwilę, już nie na tamto „zawsze”, które i tak nigdy nie miało być prawdziwe. Miałem niejasne wrażenie, że młodsza wersja mnie, pełna buty i głupkowatego przekonania o własnej niezniszczalności, patrzyłaby na nas teraz z niedowierzaniem lub kpiącym rozbawieniem, traktując tę chwilę jako kolejny etap gry, podczas gdy teraźniejszy ja, czując jej obecność, wiedziałem już, że tym razem nie chodziło o żadną rozgrywkę, nawet jeśli instynkt wciąż kazał mi obracać powagę w żart, byle tylko nie dać się schwytać za gardło temu, co stawało się zbyt prawdziwe.
Zauważyłem jej gwałtowny ruch, ten instynktowny skurcz mięśni, gdy odwróciła głowę w stronę gęstwiny lasu, i chociaż moja natura w pierwszej kolejności pchała mnie ku przekornej uwadze, która miałaby rozładować narastające napięcie, moje własne uszy, wyczulone na każdy fałszywy ton w symfonii natury, również wychwyciły to podejrzane pęknięcie gałązki, niepasujące do miarowego szumu liści. Nie byłem już tamtym nieostrożnym dzieciakiem i znałem smak zagrożenia zbyt dobrze, by lekceważyć podskórny niepokój, zwłaszcza że po wydarzeniach z Londynu, oboje wiedzieliśmy, jak kruche mogło być bezpieczeństwo, nawet w miejscu, które miało być azylem. Przesunąłem dłonią po karku, czując wilgoć potu i ten znajomy, chłodny dreszcz zwiastujący kłopoty, ale zdusiłem go w zarodku, nie chcąc przerywać tej chwili, którą w końcu, po tak długim czasie, mogliśmy nazwać naszą własną. Zamiast zerwać się na równe nogi, przesunąłem się bliżej niej, opierając się na łokciu i rzucając jeszcze jedno, uważne spojrzenie w stronę ściany drzew, podczas gdy w mojej głowie wciąż kołatało się to męczące przeczucie, które od samego rana nie dawało mi spokoju, szepcząc, że świat nie przestał o nas pamiętać tylko dlatego, że my postanowiliśmy o nim zapomnieć.
Mrużąc oczy od światła odbitego od lustrzanej tafli jeziora, odezwałem się w końcu, starając się, by mój głos brzmiał tak stabilnie, jak tylko potrafiłem:
- Laszej nie. - Stwierdziłem, przesuwając ciężar ciała i sięgając po gładki kamyk, który najpierw obróciłem w palcach bez większego sensu, by moment później już celowo sprawdzić jego wyważenie. - Jeśli ktoś tu tlafia, to dlatego, sze naplawdę chce, a to jusz zawęsza glono głównie do kilku upaltych idiotów.
Mimo tych zapewnień, nie zamierzałem karmić jej bajkami o nieosiągalnych fortecach, bo wiedziałem, że takie miejsca nie istniały dla kogoś, kto potrafił szukać wystarczająco długo. Rzuciłem kamyk w stronę wody - odbił się raz, drugi i trzeci, kreśląc na powierzchni idealną linię, zanim ostatecznie zniknął pod taflą, co skwitowałem krótkim, niemal dziecięcym uśmiechem zadowolenia, który jednak szybko zgasł, gdy ponownie przeniosłem wzrok na linię lasu - coś mi nie pasowało w nagłym zamilknięciu ptaków, w tej sekundzie nienaturalnej ciszy, która sprawiła, że dawne napięcie powróciło ze zdwojoną siłą, przypominając mi o cieniu, który od rana wlókł się za mną krok w krok. Uśmiechnąłem się do niej półgębkiem, posyłając jej to dawne, łobuzerskie spojrzenie, które kiedyś doprowadzało ją do szewskiej pasji, ale teraz miało zupełnie inny wyraz, bo chociaż życie uczyniło mnie człowiekiem bezwzględnym, w tej jednej krótkiej chwili w Exmoor chciałem być dla niej jedyną rzeczą, której naprawdę potrzebowała - kimś, kto zdoła odpędzić każdy lęk, nawet ten najbardziej uzasadniony. I choć w duchu analizowałem już każdy możliwy scenariusz nadchodzącego zagrożenia, nie zamierzałem oddać ani sekundy z tej kradzionej chwili wytchnienia, za którą przecież oboje już zapłaciliśmy najwyższą możliwą cenę.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)