06.05.2026, 09:01 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 09:03 przez Alastor Moody.)
Alastor słuchał. Alastor obserwował.
Owszem, nie był aż tak gadatliwy i nie zwykł wcinać jej się w słowa, a później nie odpowiadał na połowę zadanych mu pytań, ale nie pozostawiało żadnej wątpliwości, ani dziś, ani w przeszłości, ani (a przynajmniej miał taką nadzieję) w przyszłości, że był w tej rozmowie obecny. Słowa jego siostry, niezależnie od tego jak szybko wypowiedziane, jak chaotyczne, jak bardzo rozwiewały czuprynę, były zawsze, ale to zawsze mile widziane. Pozostawał tu bezpieczną strefą, której można było wykrzyczeć wszystko, nawet kiedy stawał się stary, markotny, zniszczony przez wojnę i coraz mocniej bolały go plecy, a jedynym remedium na tę przypadłość wydawały mu się być zakrapiane piątki w The Loft.
Pokręcił głową. O gwiazdach wiedział tyle, że widział je, jak mu ktoś wystarczająco mocno przydzwonił w łeb.
– Nie wiem, Mills – powiedział takim tonem, po którym się dało od razu poznać, że gdyby gadał z kimś innym to by to Mills zastąpił czymś w stylu stara albo typiaro – czy udźwignę presję, jak to jednak będzie wydra. – Wydawał się tym oczywiście rozbawiony, a nie zdenerwowany, chociaż ktoś kto go nie znał, to by się mógł po tej gębie spodziewać rzeczy różnych. Szczególnie przez to z jaką szybkością wyciągnął z kieszeni paczkę fajek i wsadził sobie jednego do ust.
Omal go nie wypluł, jak się musiał rzucić do przodu na wypadek, gdyby jednak Millie nie odsunęła się na czas. Mówił patrząc na lecącą książkę, gotów złapać ją gdyby zechciała wrócić w ich kierunku.
– W cholerę jest roboty, właściwie to wracam do domu głównie spać... – Ale czy on robił coś innego w gruncie rzeczy? Jak jeszcze Cain żył i Effie była blisko, to w planszówki pograł. Czasem wyszedł gdzieś z Mavelle, ale jej też już nie było. Poza Bertim i The Loft jego życie towarzyskie zdawało się dogorywać, a nie czytał, nie miał hobby poza wędkarstwem, nie słuchał muzyki, nie miał zwierząt ani dzieci, nie ogarniał mugolskiej telewizji. Głównie to pracował i palił papierosy.
Odrobinę nieobecny, skupiony na latającym woluminie, zaryzykował zaklęcie rozpraszające, kiedy tomiszcze wróciło, zatrzepotało okładką i wzniosło się przy suficie, jak osa niepotrafiąca znaleźć drogi wyjścia z czyjegoś salonu.
Książka opadła faktycznie, a on spróbował ją jeszcze złapać nim runęła z hukiem na podłogę.
Ku zaskoczeniu nikogo, omal nie wybił sobie przy tym palca.
– Bogin to nie jest. Pewnie jakieś stare zabezpieczenia na wypadek intruza. Sprawdziliście, czy nie ma tu dziwnych run?
Owszem, nie był aż tak gadatliwy i nie zwykł wcinać jej się w słowa, a później nie odpowiadał na połowę zadanych mu pytań, ale nie pozostawiało żadnej wątpliwości, ani dziś, ani w przeszłości, ani (a przynajmniej miał taką nadzieję) w przyszłości, że był w tej rozmowie obecny. Słowa jego siostry, niezależnie od tego jak szybko wypowiedziane, jak chaotyczne, jak bardzo rozwiewały czuprynę, były zawsze, ale to zawsze mile widziane. Pozostawał tu bezpieczną strefą, której można było wykrzyczeć wszystko, nawet kiedy stawał się stary, markotny, zniszczony przez wojnę i coraz mocniej bolały go plecy, a jedynym remedium na tę przypadłość wydawały mu się być zakrapiane piątki w The Loft.
Pokręcił głową. O gwiazdach wiedział tyle, że widział je, jak mu ktoś wystarczająco mocno przydzwonił w łeb.
– Nie wiem, Mills – powiedział takim tonem, po którym się dało od razu poznać, że gdyby gadał z kimś innym to by to Mills zastąpił czymś w stylu stara albo typiaro – czy udźwignę presję, jak to jednak będzie wydra. – Wydawał się tym oczywiście rozbawiony, a nie zdenerwowany, chociaż ktoś kto go nie znał, to by się mógł po tej gębie spodziewać rzeczy różnych. Szczególnie przez to z jaką szybkością wyciągnął z kieszeni paczkę fajek i wsadził sobie jednego do ust.
Omal go nie wypluł, jak się musiał rzucić do przodu na wypadek, gdyby jednak Millie nie odsunęła się na czas. Mówił patrząc na lecącą książkę, gotów złapać ją gdyby zechciała wrócić w ich kierunku.
– W cholerę jest roboty, właściwie to wracam do domu głównie spać... – Ale czy on robił coś innego w gruncie rzeczy? Jak jeszcze Cain żył i Effie była blisko, to w planszówki pograł. Czasem wyszedł gdzieś z Mavelle, ale jej też już nie było. Poza Bertim i The Loft jego życie towarzyskie zdawało się dogorywać, a nie czytał, nie miał hobby poza wędkarstwem, nie słuchał muzyki, nie miał zwierząt ani dzieci, nie ogarniał mugolskiej telewizji. Głównie to pracował i palił papierosy.
Odrobinę nieobecny, skupiony na latającym woluminie, zaryzykował zaklęcie rozpraszające, kiedy tomiszcze wróciło, zatrzepotało okładką i wzniosło się przy suficie, jak osa niepotrafiąca znaleźć drogi wyjścia z czyjegoś salonu.
Rzut PO 1d100 - 85
Sukces!
Sukces!
Książka opadła faktycznie, a on spróbował ją jeszcze złapać nim runęła z hukiem na podłogę.
Rzut Z 1d100 - 36
Słaby sukces...
Słaby sukces...
Ku zaskoczeniu nikogo, omal nie wybił sobie przy tym palca.
– Bogin to nie jest. Pewnie jakieś stare zabezpieczenia na wypadek intruza. Sprawdziliście, czy nie ma tu dziwnych run?
fear is the mind-killer.