08.05.2026, 01:08 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.05.2026, 01:09 przez Benjy Fenwick.)
1972
Uścisk na mojej dłoni wyraźnie się wzmocnił, co zarejestrowałem natychmiast, niemal automatycznie, i odpowiedziałem tym samym, krótkim, pewnym ściskiem, niosącym w sobie więcej komunikatu niż jakiekolwiek słowa, które mógłbym w tym momencie wypowiedzieć. To napięcie nie należało tylko do niej czy do mnie, nie było kaprysem wyobraźni ani efektem natury, która potrafiła płatać figle, kiedy człowiek wsłuchiwał się w nią zbyt uważnie. To wrażenie, jakie zacząłem czuć już z samego rana - to, które jeszcze wyraźniej poczułem podczas jednej z najbardziej sielskich, idyllicznych chwil ostatnich lat, co samo w sobie zakrawało na groteskę - nie znikało, przeciwnie, zagęszczało się z każdym przestąpionym przez nas krokiem w głąb leśnej gęstwiny, nabierało struktury, której mu wcześniej brakowało, jakby ktoś po drugiej stronie tej ciszy również podjął decyzję, żeby nie odpuszczać. Przesunąłem wzrokiem po krzakach, po pniach, po cieniach, które układały się zbyt regularnie, żeby uznać je za przypadkowe, i zatrzymałem go na jednym miejscu odrobinę dłużej. Światło łamało się na pniach kilku pobliskich drzew, praktycznie zrośniętych ze sobą, tworzyło układy, które mogły ukryć więcej, niż pokazywały, i jeśli miałbym wybrać dla siebie jakąś idealną kryjówkę, znajdowałaby się ona właśnie w takiej lokalizacji. Dokładnie. Tutaj.- Jest. - Odpowiedziałem, bez próby rozładowania tego napięcia żartem, który w innych okolicznościach pojawiłby się odruchowo - nie próbowałem tego bagatelizować, nie tym razem, bo zbyt wiele razy ignorowanie takich sygnałów kończyło się źle, a to nie było miejsce, w którym chciałem testować własną intuicję, co dopiero mowa o przeczuciach, jakie mieliśmy we dwoje. - Za cicho. Nie podoba mi się to.
Gdybym był tu całkiem sam, prawdopodobnie nawet bym się nie zatrzymał, od razu skierowałbym kroki w stronę, w którą teraz spoglądałem, ale z Prue… Odwróciłem głowę w stronę mojej dziewczyny, przelotnie, lecz wystarczająco, żeby złapać jej spojrzenie, zanim znowu przeniosłem wzrok między drzewa - tam, gdzie cień zbierał się gęściej, układając się w plamy, które nie dawały się łatwo rozczytać - nie musiałem zadawać pytania na głos, by wybrzmiało.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)