10.05.2026, 01:50 ✶
1972
Dłoń Prue była ciepła, to był jedyny punkt odniesienia, który nie zmienił się ani o jotę, gdy wszystko inne wokół nas pogrążyło się w narastającym napięciu, trzymałem ją, raz na jakiś czas przesuwając kciukiem po jej skórze w powolnym, mechanicznym geście, nie wiedząc, czy był on bardziej dla niej, czy dla mnie. Nie tak miał wyglądać początek naszych chwil… Las milczał. Nie było ptaków, nie było owadów, nie było szelestu, który można by przypisać czemuś konkretnemu, wszystko, co słyszałem, to szelest listowia poruszanego ruchem naszych ciał i własne serce, które biło spokojniej, niż bym się spodziewał, bo przecież nie byłem tu sam. Nie chciałem narażać Prudence bez potrzeby, to miał być spokojny, leniwy dzień spędzony nad wodą, nie początek kolejnego doświadczenia jeszcze bardziej dystansującego ją od tych regionów. Nie musiałem poruszać tego tematu, żeby wiedzieć, iż powrót do lasu, szczególnie w stanie narastającego niepokoju, nie był dla niej łatwy, właśnie dlatego nie zamierzałem naciskać ani poganiać tempa, którym szliśmy - gdyby chodziło wyłącznie o mnie, dawno wyrwałbym do przodu, gotowy znaleźć tego świra, który obserwował nas z ukrycia, albo odnaleźć coś innego, co wywoływało u mnie dreszcz niepokoju. Już wiele lat temu, bardzo szybko, chociaż nie w sposób szczególnie łagodny, nauczyłem się nie zakładać niczego z góry, i dopóki nie znaleźliśmy źródła problemu, trudno mi było wykluczyć, czy było ono materialne.
Mogło chodzić zarówno o kogoś, kto znalazł się w złym miejscu o złym czasie, podjąwszy jeszcze gorszą decyzję o zajściu nam za skórę - bo zdecydowanie nie zamierzałem mu odpuścić, kimkolwiek był - mogliśmy mieć jednak do czynienia również z czymś takim jak wtedy, tamtej pamiętnej nocy, i sam nie do końca potrafiłem stwierdzić, co byłoby lepszą opcją. Właśnie dlatego wolałem działać, nie rozważać scenariusze, zawsze byłem lepszy w bezpośredniej akcji, z nas dwojga to Prudence znacznie lepiej analizowała fakty „na sucho”, a teraz zdecydowanie brakowało nam informacji. Musieliśmy postawić na to, że cokolwiek na nas czekało, mieliśmy sobie z tym poradzić, do tej chwili naszym zadaniem było zachowanie czujności oraz gotowości…
Słuchałem uważnie, wyłapując każdy dźwięk, ale las pozostawał podejrzanie cichy, jakby ktoś przyciszył wszystko, co mogłoby nas ostrzec. Każdy kolejny krok, jaki stawiałem, szukając właściwej ścieżki pomiędzy dziką roślinnością, był bardziej świadomy niż poprzedni, przesuwałem stopy ostrożnie, unikając suchych gałęzi w taki sposób, aby żadna z nich nie pękła pod moim naciskiem. Gdy odpowiednio się na tym skupiałem, potrafiłem być praktycznie bezszelestny i tym razem zdecydowanie nie zamierzałem ułatwiać obserwatorowi sprawy.
Chłód pod drzewami był coraz wyraźniejszy z każdym przebytym przez nas metrem, wdzierał się pod ubranie, pod skórę, wbrew logice i porze dnia, kontrastował z niemal tropikalnym ciepłem, które jeszcze przed chwilą dominowało łąkę nad jeziorem, również zupełnie nie pasując do brytyjskiego klimatu pod koniec lata, lecz mając więcej sensu niż ta nagła zmiana. Gdy na chwilę przerwaliśmy wędrówkę, zatrzymując się w miejscu, nie miałem ani krztyny wątpliwości, iż dotarliśmy do właściwego punktu - powietrze w tej części lasu uderzyło we mnie zimnem tak ostrym, że aż odruchowo spiąłem barki, jakby ktoś nagle przyłożył mi do karku mokrą, lodowatą dłoń i nie zamierzał jej zabrać. Takie kontrasty rzadko były neutralne, jeszcze rzadziej przypadkowe, czułem to wyraźnie, tę zmianę temperatury, która nie wynikała wyłącznie z braku słońca, tylko z czegoś, co zbierało się pod leśnymi baldachimami, kryjąc się w cieniu i obserwując nas już od dłuższego czasu.
W tym jednym zdaniu, jakie wypowiedziała Prue, było wszystko, co trzeba było powiedzieć, przytaknąłem jej zatem bez wahania, krótkim ruchem głowy, który zamknął temat odwrotu zanim w ogóle zdążył się pojawić, bo wiedziałem już, że i tak byśmy go nie rozważyli na poważnie. Decyzja zapadła szybciej, niż zdążyłem ją przeanalizować w pełni - czego pewnie, znając mnie, i tak bym nie zrobił - ale to była ta rzadka sytuacja, w której instynkt i rozsądek szły w tym samym kierunku, nie szarpiąc mnie w dwie różne strony. Skoro już tu weszliśmy, skoro oboje czuliśmy to samo, nie było odwrotu, który miałby jakikolwiek sens.
- Widzisz to samo, co ja, czy coś więcej? - Zapytałem jeszcze. Nie chodziło tylko o to, czy też dostrzegała gęstszy cień wokół pobliskich drzew i czuła chłód, to było oczywiste, chodziło o to drugie, o tę obecność, której nie dało się złapać wzrokiem, a która uparcie siedziała gdzieś na granicy percepcji, drażniąc moje nerwy i przyprawiając mnie o gęsią skórkę.
Przesunąłem ciężar ciała, gotowy ruszyć dalej w każdej chwili, ale nie zrobiłem tego od razu, dając jej te kilka sekund na odpowiedź, na zebranie myśli, które pewnie nie układały się w podobny sposób jak moje - Pruey zawsze zwracała uwagę na inne rzeczy - chociaż wniosek musiał być ten sam. Cokolwiek tu było, nie wyglądało na coś, co zniknie, jeśli odwrócimy wzrok i odejdziemy, i chyba oboje o tym wiedzieliśmy aż za dobrze.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)