W jego mniemaniu istniały rzeczy, którym zwyczajnie nie należało poświęcać przesądnej uwagi, jeśli nie się chciało się samemu ubrudzić przy okazji. Frak dobrze leżał dopiero w trzecim pokoleniu. Często słyszał to od ojca, kiedy chciał mu przekazać, że nie warto pochylać się nad słowami gorszych od nich. Dlatego minie jeszcze sporo dekad, zanim lowarska prymitywność będzie w stanie choć otrzeć się o ludzką godność, a co dopiero o godność prawdziwej czystej krwi. Nie był dla niego przeciwnikiem. Nie był nawet problemem. Był niczym więcej niż ludzkim odchodem, który przez chwilę przykleił się do podeszwy buta, czymś nieprzyjemnym, ale zdecydowanie niewartym zatrzymywania się w pół kroku. Wystarczyło otrzeć podeszwę o krawężnik i iść dalej. I dokładnie to zamierzał zrobić.
Kilka krótkich chwil w powietrzu wystarczyło, by atmosfera oczyściła się niemal całkowicie. Louvain poczuł wyraźne odprężenie dokładnie w chwili, gdy mięśnie spięły się do prowadzenia miotły, a ciało wróciło do dobrze znanego rytmu. Do czasów kiedy życie było jakby prostsze. Serce przyspieszyło, pompując krew coraz mocniej, aż świat dookoła zaczął stopniowo tracić na znaczeniu. Tutaj wszystko było prostsze. Czasami chłopakom naprawdę niewiele było potrzeba do dobrego samopoczucia, trochę się spocić i polatać za piłeczką. Louvain zawisł przed obręczami tylko na krótką chwilę. Instynkt szybko podpowiedział mu, że pozostawienie Atreusowi przestrzeni do rozpędzenia się byłoby głupotą, dlatego niemal od razu skrócił dystans, wychodząc mu naprzeciw agresywniej, niż początkowo planował. Decyzja przyszła spontanicznie, szybciej niż rozsądek. I równie szybko okazało się, że była pochopna. Wystarczyła jedna gwałtowna zmyłka. Jeden ostry skręt wykonany dokładnie w odpowiednim momencie, a Louvain już wiedział, że dał się wyciągnąć z pozycji. Zaklął pod nosem, nawet nie obracając się za siebie. Wiedział, że takich okazji blondasek nie zamierzał przepuszczać ot tak. Kafel przemknął obok i wpadł czysto przez obręcz. Stęknął niezadowolony. - Przestań się popisywać. I tak nikt nie patrzy. - krzyknął zawadiacko w stronę Atreusa, na wpół ironicznie. Nie zatrzymał się jednak dłużej niż na moment. Miotła natychmiast zanurkowała ostro w dół za opadającym kaflem, zanim ten zdążył jeszcze dotknąć ziemi. Louvain przechwycił go niemal tuż nad ziemią, wyprowadzając maszynę gwałtownym łukiem z powrotem ku górze. Kącik ust drgnął mu lekko. To była dopiero pierwsza próba. Następnym razem nie da się już tak łatwo oszukać. Przerzucił piłkę łukiem nad nimi, celując w ręce przyjaciela, a potem skupił się już tylko na jego ruchach.
af obrona jerzy dudek liverpool 2005
Akcja nieudana