12.05.2026, 09:58 ✶
Hannibal był przyzwyczajony do tego, że jest najlepiej wyglądającą osobą w pokoju, ale patrząc w blade, zmęczone oblicze Basiliusa i słysząc, że istnieje ryzyko, że Henry będzie tracił przytomność, musiał przyznać, że zwykle poprzeczka nie leżała na ziemi w tak żałośnie oczywisty sposób. Doktor Prewett nigdy nie był okazem zdrowia a teraz, kiedy wszyscy uzdrowiciele mieli pełne ręce roboty, zapewne było jeszcze trudniej o odpoczynek i zadbanie o siebie.
- Mam nadzieję, że nie - w jego głosie zabrzmiał niepokój. Omdlenia zdarzały się od czasu do czasu w teatralnej ekipie i Hannibal wiedział, że należy wtedy ułożyć ofiarę z nogami wyżej od głowy i podać wodę po ocuceniu, o czym przekonał się, spróbowawszy kiedyś wlać trochę płynu do ust nieprzytomnej koleżance. Skończył oblany, okaszlany i opierdzielony na czym świat stoi przez instruktorkę baletową, która zarzuciła mu próbę utopienia nieszczęsnej dziewczyny. Wolał sobie nie wyobrażać miny odratowanego w podobny sposób Lockharta.
Posłał zamkniętym na głucho drzwiom pokoju kolegi przeciągłe spojrzenie, a następnie przeniósł wzrok z powrotem na Basiliusa.
- Nie, żadnych dodatkowych atrakcji - zaprzeczył. Kiedy padły słowa o badaniu, dłonie aktora posłusznie powędrowały do brzegu koszulki. Ściągnął ubranie przez głowę, odsłaniając słaby, ale wciąż jeszcze widoczny ślad po oparzeniu obejmujący lewą stronę i środek klatki piersiowej od obojczyka aż do dolnych żeber.
Guinevere bezpośrednio po opatrzeniu oparzenia, nakazała go nie ruszać. Rzeczywistość miała inne plany i niespełna pół godziny później Hannibal zaangażowany w akcję ratunkową wynosił ofiary pożaru ze strefy zagrożenia, zresztą pod nadzorem samej uzdrowicielki. Ginny nie miała przy sobie bandaży, nie było szans na uchronienie poparzonej powierzchni przed otarciem, ale nie myślał wtedy o potencjalnej bliźnie. Teraz patrzył na nierówno odgraniczony fragment nieco jaśniejszej skóry z mieszanymi uczuciami.
Nieidealny.
- Używam maści, które mi zaleciła uzdrowicielka, ale pęcherze popękały jeszcze tej samej nocy - wyjaśnił tonem usprawiedliwienia, nie wdając się w okoliczności, w jakich to się stało. Nikt w pracy jeszcze tego nie widział i Hannibal miał nadzieję, że wszystko wróci do normy zanim do tego dojdzie.
- Mam nadzieję, że nie - w jego głosie zabrzmiał niepokój. Omdlenia zdarzały się od czasu do czasu w teatralnej ekipie i Hannibal wiedział, że należy wtedy ułożyć ofiarę z nogami wyżej od głowy i podać wodę po ocuceniu, o czym przekonał się, spróbowawszy kiedyś wlać trochę płynu do ust nieprzytomnej koleżance. Skończył oblany, okaszlany i opierdzielony na czym świat stoi przez instruktorkę baletową, która zarzuciła mu próbę utopienia nieszczęsnej dziewczyny. Wolał sobie nie wyobrażać miny odratowanego w podobny sposób Lockharta.
Posłał zamkniętym na głucho drzwiom pokoju kolegi przeciągłe spojrzenie, a następnie przeniósł wzrok z powrotem na Basiliusa.
- Nie, żadnych dodatkowych atrakcji - zaprzeczył. Kiedy padły słowa o badaniu, dłonie aktora posłusznie powędrowały do brzegu koszulki. Ściągnął ubranie przez głowę, odsłaniając słaby, ale wciąż jeszcze widoczny ślad po oparzeniu obejmujący lewą stronę i środek klatki piersiowej od obojczyka aż do dolnych żeber.
Guinevere bezpośrednio po opatrzeniu oparzenia, nakazała go nie ruszać. Rzeczywistość miała inne plany i niespełna pół godziny później Hannibal zaangażowany w akcję ratunkową wynosił ofiary pożaru ze strefy zagrożenia, zresztą pod nadzorem samej uzdrowicielki. Ginny nie miała przy sobie bandaży, nie było szans na uchronienie poparzonej powierzchni przed otarciem, ale nie myślał wtedy o potencjalnej bliźnie. Teraz patrzył na nierówno odgraniczony fragment nieco jaśniejszej skóry z mieszanymi uczuciami.
Nieidealny.
- Używam maści, które mi zaleciła uzdrowicielka, ale pęcherze popękały jeszcze tej samej nocy - wyjaśnił tonem usprawiedliwienia, nie wdając się w okoliczności, w jakich to się stało. Nikt w pracy jeszcze tego nie widział i Hannibal miał nadzieję, że wszystko wróci do normy zanim do tego dojdzie.