[11.09.1972] The quiet between breaths (Astoria Avery, Basilius Prewett)

Przez chwilę kusiło go, aby powiedzieć coś jeszcze. Zauważyć, że zmęczenie było mniejsze po wzięciu eliksirów, kiedy to ich serca przestawały na trochę wyglądać jak pokraczne rekwizyty z tandentej sztuki grozy i łaskawie przypominały normalny organ, zanim wszystko nie zaczynało się od nowa. Tylko, że wiedział, że Astoria doskonale zdawała sobie z tego sprawę, a zmęczenie to było znacznie głębsze niż kwestia tego ile pajacyków byłaby w stanie zrobić, zanim nie zaczęłaby jej lecieć krew z nosa.
– Doceniam szczerość – powiedział w końcu. – Po prostu proszę cię pamiętaj o tym, dobrze?
Tak samo jak nie drążył dalej poprzedniego tematu, tak teraz nie naciskał, aby jednak z kimś porozmawiała, nawet jeśli martwił się o nią. Skinął głową i już miał podejść do biurka, aby wypisać odpowiednie eliksiry wzmacniające, jak i oczywiście zapas pozostałych leków, kiedy Astoria ponownie zakaszlała.
– Wypiszę co też coś na kaszel – powiedział podając jej szybko chusteczkę. – Na razie jego leczenie opiera się na bardziej domowych sposobach, ale zapewniam cię, że powinny przynieść ulgę. Może nawet z któryś z nich już kiedyś korzystałaś. Bierz napar z bzu czarnego i tymianku na oczyszczenie dród oddechowych i załagodzenia kaszlu, a jeśli będzie ci dokuczać gardło to możesz brać syrop z korzenia prawoślazu i wykonywać inhalacje z rumianku i szałwii. Zapiszę ci wszystkie instrukcje. Jakieś pytania?

Wzrok uzdrowiciela zatrzymał się na trzymanych w bladych dłoniach flakoniku, czekając bez słowa na to, że pacjentka jednak wypije jego zawartość już tutaj.