20.05.2026, 19:53 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.05.2026, 19:54 przez Benjy Fenwick.)
Uśmiechnąłem się półgębkiem na uwagę o moim rzekomym „majestatycznym” wyglądzie i potencjale kamiennego stróża - w słowach Nory kryła się całkiem trzeźwa ocena mojej powierzchowności, rzucony przez nią komplement trafnie podsumowywał lata pracy w terenie, gdzie miękkie serce zazwyczaj oznaczało twarde lądowanie, natomiast łagodna prezencja była odbierana jako sugestia do spróbowania szczęścia w ogołoceniu nieszczęśnika z oszczędności jego życia. Lub śmierci… W zależności od tego, jak bardzo walczył o to, co ze sobą miał. Czasami surowe spojrzenie i postawa faceta, który zjadł zęby na użeraniu się z wyjątkowo makabrycznymi klątwami, bywały całkiem przydatne w cywilu.
- Dzięki? - Odbiłem, nawet jeśli wiedziałem, co chciała mi przez to przekazać, bo przecież nie użyłaby słowa „majestatyczny” w kontekście kogoś, kto w jej odczuciu wyglądał jak straszydło z bajek dla niegrzecznych dzieci - a i to zdarzyło mi się słyszeć, będąc zupełnie szczerym.
- Pszestań. Miałaś pełne plawo się wtląsciś. Facet bezczelnie cię okłamał, wykoszystał twoją empatię, a potem plóbował naciągnąś i mnie, stojąc pod twoim własnym lokalem. Dobsze zlobiłaś. - Odpowiedziałem stanowczo, kręcąc głową na odczuwane przez nią wątpliwości i chcąc zrzucić z barków Eleonory to niepotrzebne poczucie winy, szczególnie że potrzebowałem jej w naturalnym środowisku, zachowującej się jak zazwyczaj, nie zmartwionej i osowiałej.
- Mhm. Jeśli to mosliwe, chciałbym wykonać kilka testów. Nic powasznego. - Zadeklarowałem od razu, by niepotrzebnie się nie denerwowała. - Coś w losaju pielwszej, stosunkowo łagodnej plóby. - Co prawda wziąłem ze sobą całkiem spory arsenał badawczy, na który w tym momencie spojrzałem, lecz nie zamierzałem korzystać ze wszystkich znanych mi metod, a tylko kilka wypróbować. - Jak to nie ploblem, chętnie napiłbym się kawy. - Skoro zaproponowała mi napój, nie zamierzałem odmawiać sobie kofeiny, o którą dopominał się mój zmarznięty organizm, mimo późnej pory.
Słysząc szczęk przekręcanego w zamku klucza, poczułem aprobatę dla jej nagłej przezorności, nie komentując tego, ponieważ w głębi duszy wiedziałem, iż Nora wyjątkowo mocno dbała o bezpieczeństwo - jeśli nie swoje własne, to osób, które z nią mieszkały - była odpowiedzialna i spostrzegawcza, nawet jeśli zdążyłem już uznać, iż czasem miała zbyt dobre serce. A może… Tylko mi się tak wydawało? W końcu dopuszczałem do siebie możliwość, iż to ja sam byłem trochę znieczulony.
ŁUP!
Nagle ciszę rozdarł głośny, niespodziewany huk - coś z ogromną siłą i równie dużym impetem uderzyło w grubą, frontową szybę kawiarni, na co idąca w głąb pomieszczenia Nora aż odskoczyła jak oparzona, a ja w ułamku sekundy, kierowany czysto mechanicznym odruchem wypracowanym przez lata zahartowania w terenie, miałem już różdżkę w dłoni, wysuniętą z rękawa i wycelowaną w stronę okna. Serce zabiło mi mocniej, a całe rozleniwienie momentalnie wyparowało, zastąpione przez gotowość do reakcji. Stanąłem przed dziewczyną, zasłaniając ją własnym ciałem, gotów rzucić zaklęcie tarczy, gdyby szkło miało ustąpić, po czym przejść już do regularnej napierdalanki. Na szczęście witryna wytrzymała… I to byłby koniec pozytywnych wieści.
Za przezroczystą taflą, rozmazana przez nisko osiadającą mgłę, miotała się ta sama niska, zgarbiona sylwetka, którą oboje zdążyliśmy zbyt blisko poznać przed chwilą. Żebrak nie kuśtykał już ani trochę, wymachiwał wściekle rękami, a jego twarz, wykrzywiona furią, była niemal przyklejona do szyby, utraciwszy wszelkie pozory chorowitej słabości. Krzyk, jaki z siebie wydawał, choć stłumiony przez grube mury i magię ochronną budynku, docierał do nas nadzwyczaj wyraźnie. Facet urządził sobie regularny, socjalistyczny manifest na środku Pokątnej, dając upust swojej frustracji, bo dwie osoby nie dały się nabrać na jego nędzny teatrzyk. Darł się niemiłosiernie, plując jadem i rzucając oskarżeniami, że czujemy się lepsi, bogatsi i uprzywilejowani tylko dlatego, ponieważ mamy dach nad głową, podczas gdy świat tonie w niesprawiedliwości. To nie był już skrzywdzony przez los nieszczęśnik, pogorzelec i osowiały staruszek - to był agresywny, pełen zawiści frustrat, który dostał histerii, bo ktoś odciął mu wieczorne źródło dochodu na wódę. Jakąkolwiek reakcję chciał wywołać swoimi wrzaskami, postanowił zafundować nam festiwal czystej, napędzanej poczuciem bezkarności nienawiści godnej marksistowskiego fanatyka - manifest kogoś, kto uważał, że wszystko mu się należy tylko dlatego, że dotychczas nie miał nic. Chciałem już doskoczyć do drzwi, otworzyć je i rzucić na niego urok uciszający albo po prostu osobiście przetłumaczyć mu ręcznie, gdzie popełniał błąd logiczny - odpowiedź zabrzmiałaby „w całej swojej egzystencji”, chociaż te populistyczne szambo opuszczające jego nieumyty ryj zasługiwało na osobne wspomnienie - ale zanim zrobiłem choćby krok, nędzarz nagle stracił rezon. Może dotarło do niego, że krzyczał do zamkniętych drzwi, robiąc z siebie kompletnego świra, może zobaczył nadchodzący patrol BUMu, a może po prostu zmęczył się pluciem jadem, który przez nieustającą flegmę wżerał mu się w płuca, zamiast trafiać do upatrzonego celu - nieważne, co doprowadziło go do zamknięcia mordy, ważne, że jeszcze przez ułamek sekundy dyszał wściekłe, coraz słabiej wygrażając nam zwiniętą pięścią, a potem… Potem nieoczekiwanie się skurczył, dosłownie zwinął się w sobie, znikając pod szmatami, które nawet bez tego żałośnie z niego zwisały i wykonując kilka chybotliwych kroków w kierunku, w którym znajdowała się zamknięta już apteka. Splunął siarczyście na bruk, odwrócił się na pięcie i zadziwiająco sprawnie zaszył się tej samej w bocznej alejce, z której wcześniej wypełzł.
- Co… Kulwa... - Odezwałem się praktycznie w tym samym momencie, co Nora - chociaż jej „kurcze blade” zabrzmiało zdecydowanie inaczej od mojej reakcji - cedząc słowa. W lokalu znów zapadła głęboka, niemal dzwoniąca w uszach cisza, zmącona jedynie przez cichy szum czegoś znajdującego się na zapleczu. Gdyby nie to, że byłem tu zawodowo, bardzo chętnie dolałbym sobie rumu do tej upragnionej cynamonowej kawy, chociaż może tym razem było to uzasadnione okolicznościami, nawet w towarzystwie damy…
- No dobsze, emocji jak na jeden wieczól mamy jusz asz nadto, a jeszcze nawet nie spojszałem na twoje stluktuly oblonne. - Zerknąłem na nią z ukosa, próbując wywołać na jej twarzy choćby cień uśmiechu. „Skąd się biorą tacy ludzie” - to było doskonałe pytanie, na które odpowiedź była jednak niejasna…
- Dzięki? - Odbiłem, nawet jeśli wiedziałem, co chciała mi przez to przekazać, bo przecież nie użyłaby słowa „majestatyczny” w kontekście kogoś, kto w jej odczuciu wyglądał jak straszydło z bajek dla niegrzecznych dzieci - a i to zdarzyło mi się słyszeć, będąc zupełnie szczerym.
- Pszestań. Miałaś pełne plawo się wtląsciś. Facet bezczelnie cię okłamał, wykoszystał twoją empatię, a potem plóbował naciągnąś i mnie, stojąc pod twoim własnym lokalem. Dobsze zlobiłaś. - Odpowiedziałem stanowczo, kręcąc głową na odczuwane przez nią wątpliwości i chcąc zrzucić z barków Eleonory to niepotrzebne poczucie winy, szczególnie że potrzebowałem jej w naturalnym środowisku, zachowującej się jak zazwyczaj, nie zmartwionej i osowiałej.
- Mhm. Jeśli to mosliwe, chciałbym wykonać kilka testów. Nic powasznego. - Zadeklarowałem od razu, by niepotrzebnie się nie denerwowała. - Coś w losaju pielwszej, stosunkowo łagodnej plóby. - Co prawda wziąłem ze sobą całkiem spory arsenał badawczy, na który w tym momencie spojrzałem, lecz nie zamierzałem korzystać ze wszystkich znanych mi metod, a tylko kilka wypróbować. - Jak to nie ploblem, chętnie napiłbym się kawy. - Skoro zaproponowała mi napój, nie zamierzałem odmawiać sobie kofeiny, o którą dopominał się mój zmarznięty organizm, mimo późnej pory.
Słysząc szczęk przekręcanego w zamku klucza, poczułem aprobatę dla jej nagłej przezorności, nie komentując tego, ponieważ w głębi duszy wiedziałem, iż Nora wyjątkowo mocno dbała o bezpieczeństwo - jeśli nie swoje własne, to osób, które z nią mieszkały - była odpowiedzialna i spostrzegawcza, nawet jeśli zdążyłem już uznać, iż czasem miała zbyt dobre serce. A może… Tylko mi się tak wydawało? W końcu dopuszczałem do siebie możliwość, iż to ja sam byłem trochę znieczulony.
ŁUP!
Nagle ciszę rozdarł głośny, niespodziewany huk - coś z ogromną siłą i równie dużym impetem uderzyło w grubą, frontową szybę kawiarni, na co idąca w głąb pomieszczenia Nora aż odskoczyła jak oparzona, a ja w ułamku sekundy, kierowany czysto mechanicznym odruchem wypracowanym przez lata zahartowania w terenie, miałem już różdżkę w dłoni, wysuniętą z rękawa i wycelowaną w stronę okna. Serce zabiło mi mocniej, a całe rozleniwienie momentalnie wyparowało, zastąpione przez gotowość do reakcji. Stanąłem przed dziewczyną, zasłaniając ją własnym ciałem, gotów rzucić zaklęcie tarczy, gdyby szkło miało ustąpić, po czym przejść już do regularnej napierdalanki. Na szczęście witryna wytrzymała… I to byłby koniec pozytywnych wieści.
Za przezroczystą taflą, rozmazana przez nisko osiadającą mgłę, miotała się ta sama niska, zgarbiona sylwetka, którą oboje zdążyliśmy zbyt blisko poznać przed chwilą. Żebrak nie kuśtykał już ani trochę, wymachiwał wściekle rękami, a jego twarz, wykrzywiona furią, była niemal przyklejona do szyby, utraciwszy wszelkie pozory chorowitej słabości. Krzyk, jaki z siebie wydawał, choć stłumiony przez grube mury i magię ochronną budynku, docierał do nas nadzwyczaj wyraźnie. Facet urządził sobie regularny, socjalistyczny manifest na środku Pokątnej, dając upust swojej frustracji, bo dwie osoby nie dały się nabrać na jego nędzny teatrzyk. Darł się niemiłosiernie, plując jadem i rzucając oskarżeniami, że czujemy się lepsi, bogatsi i uprzywilejowani tylko dlatego, ponieważ mamy dach nad głową, podczas gdy świat tonie w niesprawiedliwości. To nie był już skrzywdzony przez los nieszczęśnik, pogorzelec i osowiały staruszek - to był agresywny, pełen zawiści frustrat, który dostał histerii, bo ktoś odciął mu wieczorne źródło dochodu na wódę. Jakąkolwiek reakcję chciał wywołać swoimi wrzaskami, postanowił zafundować nam festiwal czystej, napędzanej poczuciem bezkarności nienawiści godnej marksistowskiego fanatyka - manifest kogoś, kto uważał, że wszystko mu się należy tylko dlatego, że dotychczas nie miał nic. Chciałem już doskoczyć do drzwi, otworzyć je i rzucić na niego urok uciszający albo po prostu osobiście przetłumaczyć mu ręcznie, gdzie popełniał błąd logiczny - odpowiedź zabrzmiałaby „w całej swojej egzystencji”, chociaż te populistyczne szambo opuszczające jego nieumyty ryj zasługiwało na osobne wspomnienie - ale zanim zrobiłem choćby krok, nędzarz nagle stracił rezon. Może dotarło do niego, że krzyczał do zamkniętych drzwi, robiąc z siebie kompletnego świra, może zobaczył nadchodzący patrol BUMu, a może po prostu zmęczył się pluciem jadem, który przez nieustającą flegmę wżerał mu się w płuca, zamiast trafiać do upatrzonego celu - nieważne, co doprowadziło go do zamknięcia mordy, ważne, że jeszcze przez ułamek sekundy dyszał wściekłe, coraz słabiej wygrażając nam zwiniętą pięścią, a potem… Potem nieoczekiwanie się skurczył, dosłownie zwinął się w sobie, znikając pod szmatami, które nawet bez tego żałośnie z niego zwisały i wykonując kilka chybotliwych kroków w kierunku, w którym znajdowała się zamknięta już apteka. Splunął siarczyście na bruk, odwrócił się na pięcie i zadziwiająco sprawnie zaszył się tej samej w bocznej alejce, z której wcześniej wypełzł.
- Co… Kulwa... - Odezwałem się praktycznie w tym samym momencie, co Nora - chociaż jej „kurcze blade” zabrzmiało zdecydowanie inaczej od mojej reakcji - cedząc słowa. W lokalu znów zapadła głęboka, niemal dzwoniąca w uszach cisza, zmącona jedynie przez cichy szum czegoś znajdującego się na zapleczu. Gdyby nie to, że byłem tu zawodowo, bardzo chętnie dolałbym sobie rumu do tej upragnionej cynamonowej kawy, chociaż może tym razem było to uzasadnione okolicznościami, nawet w towarzystwie damy…
- No dobsze, emocji jak na jeden wieczól mamy jusz asz nadto, a jeszcze nawet nie spojszałem na twoje stluktuly oblonne. - Zerknąłem na nią z ukosa, próbując wywołać na jej twarzy choćby cień uśmiechu. „Skąd się biorą tacy ludzie” - to było doskonałe pytanie, na które odpowiedź była jednak niejasna…
Koniec sesji
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)