[Jesień 72, 2.09, Posiadłość rodowa Shafiqów] Icarus & Anadia

Icarus już od dawna nie widział się jako prawdziwego historyka, szczególnie nadającego się do jakiejś poważnej organizacji. Miał wiedzę? Owszem, temu nawet sam nie mógł zaprzeczyć. A jednak, brakowało mu siły przebicia. Ojciec zawsze ją miał, potrafił utrzymać swą niezależność, wyrobić sobie reputację w kręgach historycznych. Co mógł zrobić zwykły bękart, który wciąż chował się za nieżywym autorytetem?

A jednak, słowa Anadii rozbudzały w nim dawną pasję. Kochał historię, wciąż prenumerował Horyzonty Zaklęć i śledził nowinki archeologiczne. Tęsknił za tym. Za przesiadywaniem godzinami w archiwach, za tłumaczeniem starożytnych tekstów, za tymi wszystkimi artefaktami, które przychodziło mu oglądać. Nie był widmowidzem jak Dolohovówna, nie poradziłby sobie na niebezpiecznej ekspedycji, ale to, co reszta świata uważała za skrajnie nużące w pracy historyka, on uznawał za pasjonujące zajęcie.

Widok rogu obfitości sprawił, że Icarus wstrzymał oddech. Tego przedmiotu mogli dotykać wcześniej cesarze. Wielcy rzymscy dostojnicy. Może nawet Cyceron? Plutarch?

— Ruiny Konstantynopola skrywają zapewne wiele manuskryptów, których jeszcze nie było dane nam zobaczyć — odparł z lekką nutą żalu. Złupienie tego wspaniałego miasta i ostateczny upadek Rzymu sprawiały, że robiło mu się przykro. Tyle straconych źródeł… — Może któryś z arabskich kronikarzy to przepisał? Któryś z wielkich alchemików Lewantu?

Naiwnie uwierzył Anadii, że uda się znaleźć manuskrypt. Te niestety miały to do siebie, że zjadały je czas lub ogień różnorakich konfliktów i wojen. Ślady przeszłości były regularnie zadeptywane. Odnowienie rogu byłoby jednak prawdziwym przełomem.

Na pytanie Anadii żywo pokiwał głową niczym dziecko, które po raz pierwszy miało przytrzymać wymarzoną zabawkę. Wziął róg ostrożnie w dłonie, starał się nie naruszyć powłoki, ale jednocześnie przyjrzeć się szczegółom.

— Widzę tu ślady nieudanych prób renowacji. Mugole w pewnym momencie uznali, że antyk należy pozbawić wszystkich kolorów. Jestem przekonany, że taki przedmiot nie wyglądał tak w oryginale. Owidiusz opisuje przecież róg jako zesłany przez bogów, coś spoza świata ludzkiego poznania. Choć myślę, że same farby mogły się najzwyczajniej nie utrzymać — westchnął.