24.05.2026, 00:07 ✶
To chyba było zmęczenie, bo Basilius miał niespodziewanie dużo problemów ze zrozumieniem o czym ta dwójka właśnie mówiła. Jaka znowu rewolucja? Czemu Millie w tym wszystkim chciała przynosić trawkę? Ah, dobrze, to ostatnie to był tylko żart, ale jaka znowu rewolucja? I dlaczego Moody kazała usiąść temu mężczyźnie nazywając go nędzny?
– Może… Może wszelkie rewolucje odłóżmy na jakiś inny dzień tygodnia. Nie pali się – powiedział, po czym skrzywił się nieznacznie, gdy zorientował się, jak wielkie ggłupstwo właśnie walnął. – Chodziło mi o to, że… Nieważne. Przepraszam.
Na całe szczęście nawet jeśli obecnie trochę nie kontaktował to bez większego problemu potrafił wyłapać, że czarodziej był w kiepskim stanie zdrowotnym i na tym się skupić.
– Pastylki na gardło na pewno pomogą Miles – powiedział, przyglądając się przez chwilę przyjaciółce z uwagą, ale wreszcie przeniósł spojrzenie na poszkodowanego i uśmiechnęł się łagodnie.
– Rozumiem niepokój, ale mogę pana zapewnić, że nie wszystko co jest bardzo nieprzyjemne, lub piecze od razu zabija – spróbował uspokoić czarodzieja, chociaż na dobrą sprawę nie miał zielonego pojęcia z czym miał właśnie do czynienia. Jego pacjent kaszlał i to paskudnie. Prawdę mówiąc Prewett nie mógł sobie przypomnieć, kiedy ostatnim razem słyszał równie nieprzyjemny kaszel w swojej pracy, a czarna wydzielina nie pomagała. Tak samo zresztą jak to, że byli w dość polowej sytuacji, a tak w ogóle to Londyn właśnie cały skwierczał od ataku Śmierciożerców.
– Najpierw muszę pana zbadać. Na plecy też zerknę – powiedział i spojrzał na mężczyznę wyczekująco, aby obejrzeć pacjenta i rzucić odpowiednie zaklęcia diagnostyczne. – Przepraszam, chyba nie dosłyszałem pańskiego imienia.
– Może… Może wszelkie rewolucje odłóżmy na jakiś inny dzień tygodnia. Nie pali się – powiedział, po czym skrzywił się nieznacznie, gdy zorientował się, jak wielkie ggłupstwo właśnie walnął. – Chodziło mi o to, że… Nieważne. Przepraszam.
Na całe szczęście nawet jeśli obecnie trochę nie kontaktował to bez większego problemu potrafił wyłapać, że czarodziej był w kiepskim stanie zdrowotnym i na tym się skupić.
– Pastylki na gardło na pewno pomogą Miles – powiedział, przyglądając się przez chwilę przyjaciółce z uwagą, ale wreszcie przeniósł spojrzenie na poszkodowanego i uśmiechnęł się łagodnie.
– Rozumiem niepokój, ale mogę pana zapewnić, że nie wszystko co jest bardzo nieprzyjemne, lub piecze od razu zabija – spróbował uspokoić czarodzieja, chociaż na dobrą sprawę nie miał zielonego pojęcia z czym miał właśnie do czynienia. Jego pacjent kaszlał i to paskudnie. Prawdę mówiąc Prewett nie mógł sobie przypomnieć, kiedy ostatnim razem słyszał równie nieprzyjemny kaszel w swojej pracy, a czarna wydzielina nie pomagała. Tak samo zresztą jak to, że byli w dość polowej sytuacji, a tak w ogóle to Londyn właśnie cały skwierczał od ataku Śmierciożerców.
– Najpierw muszę pana zbadać. Na plecy też zerknę – powiedział i spojrzał na mężczyznę wyczekująco, aby obejrzeć pacjenta i rzucić odpowiednie zaklęcia diagnostyczne. – Przepraszam, chyba nie dosłyszałem pańskiego imienia.