25.05.2026, 13:11 ✶
Ceolsige uprzejmie skinęła głową Hestii, w geście potwierdzenia teori lub aprobaty za gotowość do działania. Wyciągnęła ostrożnie prawą dłoń i przejęła od młodszej czarownicy notatnik Anny, przesuwając wzrokiem po łacińskiej sentencji. Lewa dłoń, z wciąż pulsującym, ostrym bólem poparzonego kciuka, spoczywała bezpiecznie przy jej ciele.
Przeniosła spojrzenie na Hannibala. Widok rosłego czarodzieja testującego lekki, niemal przezroczysty kij bejsbolowy wywołał na jej ustach wyraz uprzejmego, acz wyraźnego rozbawienia.
– Jest to prawdopodobny scenariusz. Niestety nie wiemy. – odezwała się, lekko przechylając głowę. - Możesz mieć najbliższy wgląd w naturę syreniej tancerki spośród zebranej tu grupy. - Zwróciła uprzjemię uwagę na profesje i srodowisko zawodowe rozmówcy, które przedstawiały potencjalny atut w analizowaniu dalszych poszlak.
W podobnym tonie, z niewielkim skinieniem głowy zareagowąła na słowa Peregrinusa. - To także jest prawdopodobne. - Odpwiedź mogła się pozornie wydawac zdawkowa, ale ton i mimika nadały jej dużo bardizej rzeczowego charakteru. Doceniała różne punkty widzenia w tym ograniczonym obrazie zdażeń jaki posiadali.
Kiedy Hannibal zaczął tkać zaklęcie, Ceolsige poprawiła swoją pozycję na lewitującej miotle, upewniając się, że znajduje się całkowicie wewnątrz formującej się, sfery wygłuszenia. Gdy granica bariery wydawła się stabilizować, paserka zmrużyła lekko oczy. Magia najwyraxniej im dzisiaj nie sprzyjała. Dla spokoju siegnęła do kieszeni po swoją różdżkę. Zamiast widowiskowych, szerokich gestów, które mogłyby tylko podrażnić świeże oparzenie na dłoni, Ceolsige uniosła swoją berberysową różdżkę oszczędnym, ruchem samego nadgarstka. Skierowała czubek pionowo ku górze a potem delikatnym ruchem drgneła końcówką. Skupiła się na strukturze wiszącego w powietrzu czaru. Starając się wlać w niego odrobinę własnej magii kształtowania, spróbowała usztywnić krawędzie sfery i nadać jej stabilność niezbędną do powstrzymania wszelkich przejawów dźwięku.
W oczekiwaniu na efekt, wciąż lekko kołysząc się na miotle, zaczęła badawczo przyglądać się domniemanej lokacji przejścia. Nawykła do wyszukiwania ukrytych zapadek, mechanicznych zamków i fizycznych zabezpieczeń chroniących kosztowne fanty, szukała oznak ich zastosowania, które moglyby się pojawić jako skutek podjetych zabiegów. Szukała nienaturalnych szczelin, śladów tarcia na posadzce, które sugerowałyby ruchome płyty, magicznych gniazd lub poblasku run na przycisku.
W strefie ciszy, niemym ruchem ust spróbowała profilaktycznie odczytać łaciśnką sentencję.
Rzuczam na krztałtowanie ◉○○○○: staram się wzmocnić strefę ciszy jaką wytworzył Hannibal tak by była możliwie sterylna.
Rzucam na percepcję ◉◉○○○: staram się namierzyć jakiekolwiek oznaki mechanizmu ukrytego przejścia jakie są widoczne lub uwidocznią się podczas testów.
Przeniosła spojrzenie na Hannibala. Widok rosłego czarodzieja testującego lekki, niemal przezroczysty kij bejsbolowy wywołał na jej ustach wyraz uprzejmego, acz wyraźnego rozbawienia.
– Jest to prawdopodobny scenariusz. Niestety nie wiemy. – odezwała się, lekko przechylając głowę. - Możesz mieć najbliższy wgląd w naturę syreniej tancerki spośród zebranej tu grupy. - Zwróciła uprzjemię uwagę na profesje i srodowisko zawodowe rozmówcy, które przedstawiały potencjalny atut w analizowaniu dalszych poszlak.
W podobnym tonie, z niewielkim skinieniem głowy zareagowąła na słowa Peregrinusa. - To także jest prawdopodobne. - Odpwiedź mogła się pozornie wydawac zdawkowa, ale ton i mimika nadały jej dużo bardizej rzeczowego charakteru. Doceniała różne punkty widzenia w tym ograniczonym obrazie zdażeń jaki posiadali.
Kiedy Hannibal zaczął tkać zaklęcie, Ceolsige poprawiła swoją pozycję na lewitującej miotle, upewniając się, że znajduje się całkowicie wewnątrz formującej się, sfery wygłuszenia. Gdy granica bariery wydawła się stabilizować, paserka zmrużyła lekko oczy. Magia najwyraxniej im dzisiaj nie sprzyjała. Dla spokoju siegnęła do kieszeni po swoją różdżkę. Zamiast widowiskowych, szerokich gestów, które mogłyby tylko podrażnić świeże oparzenie na dłoni, Ceolsige uniosła swoją berberysową różdżkę oszczędnym, ruchem samego nadgarstka. Skierowała czubek pionowo ku górze a potem delikatnym ruchem drgneła końcówką. Skupiła się na strukturze wiszącego w powietrzu czaru. Starając się wlać w niego odrobinę własnej magii kształtowania, spróbowała usztywnić krawędzie sfery i nadać jej stabilność niezbędną do powstrzymania wszelkich przejawów dźwięku.
W oczekiwaniu na efekt, wciąż lekko kołysząc się na miotle, zaczęła badawczo przyglądać się domniemanej lokacji przejścia. Nawykła do wyszukiwania ukrytych zapadek, mechanicznych zamków i fizycznych zabezpieczeń chroniących kosztowne fanty, szukała oznak ich zastosowania, które moglyby się pojawić jako skutek podjetych zabiegów. Szukała nienaturalnych szczelin, śladów tarcia na posadzce, które sugerowałyby ruchome płyty, magicznych gniazd lub poblasku run na przycisku.
W strefie ciszy, niemym ruchem ust spróbowała profilaktycznie odczytać łaciśnką sentencję.
Rzuczam na krztałtowanie ◉○○○○: staram się wzmocnić strefę ciszy jaką wytworzył Hannibal tak by była możliwie sterylna.
Rzut O 1d100 - 74
Sukces!
Sukces!
Rzucam na percepcję ◉◉○○○: staram się namierzyć jakiekolwiek oznaki mechanizmu ukrytego przejścia jakie są widoczne lub uwidocznią się podczas testów.
Rzut N 1d100 - 17
Akcja nieudana
Akcja nieudana