[Jesień 72 13.10, Lamezia Terme | wyjazd Cutty Sark] Dom PoStrachów

Ostatnie słowa wymienione między czarodziejami wybrzmiały cicho i zgasły szybciej, niż powinny. Noc wokół ruin zapadła się jeszcze głębiej, jakby sama cisza została wyciągnięta ponad naturalną miarę i rozciągnięta nad wzgórzem cienką, niewidzialną membraną. Ucichło morze. Ucichł wiatr przeciskający się między kamieniami. Nawet sucha trawa przestała ocierać się o własne źdźbła, choć oczy przecież doskonale widziały i były świadome, że wiatr wciąż wieje, wciąż wygrywa swą melodię dla tych co byliby w stanie go usłyszeć.

Oni nie mogli słyszeć. Mogli tylko uporczywie wypatrywać na odpowiedź ziemi.

Aż w końcu ziemia odpowiedziała.

Spod jednej z popękanych płyt przebiegła cienka nić błękitnego światła ściągając momentalnie ku sobie bystre Peregrinusowe oko – nikła jak żyła widoczna pod skórą. Drgnęła raz, drugi, po czym rozeszła się promieniście po szczelinach między kamieniami, budząc kolejne runy uśpione pod warstwami pyłu, soli i czasu. Błękit rozlał się mdlistym światłem po ruinach bezgłośną pulsacją, wydobywając z półmroku na jedno uderzenie wszystkich czterech serc fragmenty dawnych zarysów ścian, równej kamiennej podłogi i zapomnianych emblematów miejsca, które przed wiekami tętniło życiem.

Najpierw ledwie dostrzegalnie – pył osunął się ze szczelin, kilka drobnych odłamków potoczyło po ziemi – a potem jedna z płyt ustąpiła powoli, ciężko. Powietrze buchnęło z wnętrza wzgórza chłodem starych podziemi: wilgotnym, mineralnym, niosącym zapach mokrego wapienia, wygasłych pochodni i czegoś trudniejszego do nazwania. Czegoś zbyt starego, by posiadało jeszcze własne imię.

Widma przeszłości zgasły, ale odsłonięte przejście do wnętrza wzgórza pozostało. Przejście które było dokładnie tam, gdzie powinno według dziennika się znajdować.

Wąskie kamienne schody opadały w dół łagodnym łukiem, niemal identycznym jak w proroczym śnie Peregrinusa. Tylko ujawniona futryna pozbawiona ciężkich skrzydeł drzwi lśniła teraz błękitną inskrypcją Ex silentio docti loquuntur, et via aperitur. Niżej światło ginęło całkowicie – mrok nie tyle zasłaniał stopnie, co zdawał się je pochłaniać, warstwa po warstwie, aż schodziły w coś pozbawionego kształtu i głębi.

Koniec tury: 28.05
Przed Waszymi postaciami decyzja - możecie zejść eksplorować ruiny, możecie się wycofać. Następne podsumowanie planuję już wewnątrz tuneli. Na powierzchni trwa zaklęcie ciszy, można próbować je rozproszyć. Po zejściu na niższy poziom będziecie mogli ze sobą rozmawiać swobodnie bez konieczności rozpraszania zaklęcia.

Korytarz będzie długi.