[08.09.1972 Basilius & Lana & Lyssa] Cruel World

Bez słowa przyjęła chusteczkę uzdrowiciela, który musiał chyba być jasnowidzem, ponieważ w tym momencie czarownice znowu przeszył kaszel. Zasłoniła więc usta bawełnianym materiałem, starając się wyzbyć pozostałości po smolistym dymie z płuc. W normalnych warunkach pewnie cieszyłaby się, że nie musi już zasłaniać się ramieniem i kasłać do rękawa, lecz teraz zupełnie nie myślała o takich szczegółach. Gdy kaszel w końcu ustał, na białej chusteczce widoczna była wypluta przez nią plwocina z czarnymi plamami. Niedobrze, pomyślała w przebłysku świadomości, jednak wciąż nie miała siły by dokładnie przedstawić medykowi swoje obawy.

Zarejestrowała, że Lyssa usiadła na schodach i dyskutowała z uzdrowicielem, ale nie przysłuchiwała się ich wymianie zdań. W końcu mężczyzna skupił swoją uwagę na Lanie, która skinieniem głowy wyraziła zgodę na zewnętrzne badanie. Pokazała mu również czarną wydzielinę z płuc. W innym kontekście naplucie do chusteczki otrzymanej od dżentelmena i machanie nią przed nim byłoby uznane za obrzydliwe, jednak dotychczas obowiązujące zasady nie miały już znaczenia. A przynajmniej nie te, które mogłyby utrudnić przetrwanie.

Medyk ewidentnie również był skonsternowany przypadłością Dolohovówny, ponieważ chwilę musiał zastanowić się nad diagnozą. Nie mogła mu się jednak dziwić; nawet jeśli miał już styczność z ofiarami pożarów, to nigdy w takiej skali. Całe miasto przypominało bowiem jeden płonący budynek, z którego nie dało się uciec. Kontakt ze smolistym dymem był zatem nieunikniony. Gdy mężczyzna w końcu zaczął mówić, Lana skupiła na nim swój wzrok. W pewnym momencie zaczęła nawet lekko kiwać głową, pokazując, że faktycznie go słuchała. Doceniła szczerość uzdrowiciela, który zamiast obiecywać cuda wprost przyznał, iż nie ma aktualnie remedium na kaszel.
– Dziękuję… – wzięła do ręki flakonik, starając się zapamiętać zalecenia medyka. Rzeczywiście były to domowe sposoby, które już kiedyś zdarzyło jej się stosować, lecz najwyraźniej miały one pomóc również w tak trudnym stanie. Powinna przekazać te zalecenia komuś, kto przypilnowałby by regularnie stosowała napar. Ale komu? Ani jej matka ani nawet skrzatka domowa już przecież nie…

Oczy Dolohovówny się zaszkliły, kiedy wreszcie dopuściła do siebie myśl o konsekwencjach pożaru mieszkania matki. O tym, że nie miała już domu i że od dzisiaj była zupełna sierotą.

Zapewne znowu osunęłaby się w otchłań rozpaczy, gdyby nie słowa uzdrowiciela. Nawet jeśli ich sens nie do końca do niej dotarł, sama próba pomocy wystarczyła, by Lana mentalnie nie opuściła rzeczywistości. Dać sobie czas… Z czasem zawsze jest lepiej… Problem w tym, że Dolohovówna właśnie bała się upływu czasu oraz zmian, preferując spoglądać w przeszłość by uciec od trudów życia. Co więc, jeśli nie będzie w stanie zaakceptować nowej rzeczywistości? Co jeśli rana wypalona w jej sercu nigdy się nie zagoi? Z drugiej strony, przekaz medyka niósł ze sobą nadzieję, której desperacko potrzebowała.
– D-dobrze. Spróbuję. – ścisnęła dłoń mocniej na flakoniku. – Jeszcze raz dziękuję za pomoc, panie? – dopiero teraz zorientowała się, że nie poznała imienia medyka.