28.05.2026, 13:22 ✶
Też chciał ją jeszcze zobaczyć. Ją i tę chatę w Dolinie Godryka, jedno z niewielu miejsc w Anglii odwiedzanych przez niego regularnie, jakkolwiek kojarzących mu się z domem, chociaż już lata temu postanowił odwrócić się plecami do swojej przeszłości i płynąć przez życie jako ktoś, kto nie przywiązywał się do jednego portu. Perspektywa utracenia Helloise ze swojego życia była bolesna, ale perspektywa utracenia własnego życia powinna przerażać go o wiele bardziej – dlaczego więc odnajdywał w sobie siłę do zaciśnięcia palców na tym kiju?
– Zginiesz, znikniesz – rzucił, napinając mięśnie. Pierwszy raz w życiu pożałował, że nie był silniejszy i spędzał czas na łajbie pisząc te swoje poematy, zamiast ćwiczyć naciągając liny. – Choćbym cię miał maszkaro musiał zabrać ze sobą na siłę i siebie w tym stracić.
Odpowiedziała mu cisza. Istota, czymkolwiek była, zdołała jednak podnieść się z ziemi i dźwignąć na nogi, uśmiechając się przy tym tak upiornie, aby nie tylko zalał go zimny dreszcz, ale i zebrało mu się na wymioty. Mimo tego zebrał się w sobie, fuknął i zrobił dokładnie to, co sobie zapowiedział – przebił ciało tej maszkary i zaczął napierać na kij z całych sił, przeszywając jej organy sękatym drewnem, chcąc przybić ją do skały.
Cudem, ale zakończyło się to sukcesem.
Gorzej z tym, że koniec to nie był. Cokolwiek to było, demon, upiór jakiś, złapało za ten kij i zaczęło przeciągać się wzdłuż niego, żeby Flinta sięgnąć paskudnymi, odrzucającymi rękoma.
Momentalnie odstąpił na krok. Dobył z ziemi kamienia i jak nie ryknął, kiedy się zamachnął, ale kamień nie uderzył w nic. Kiedy otworzył oczy, znajdował się w łóżku, zaciskając pięść na wymiętej pościeli. Pewnie obudził Peregrinusa, ale nie miał czasu. Zanim zdążył się do końca rozbudzić i założyć cokolwiek poza spodniami, ruszył w kierunku Doliny, szczerze wierząc, że zależało od tego czyjeś życie.
– Zginiesz, znikniesz – rzucił, napinając mięśnie. Pierwszy raz w życiu pożałował, że nie był silniejszy i spędzał czas na łajbie pisząc te swoje poematy, zamiast ćwiczyć naciągając liny. – Choćbym cię miał maszkaro musiał zabrać ze sobą na siłę i siebie w tym stracić.
Odpowiedziała mu cisza. Istota, czymkolwiek była, zdołała jednak podnieść się z ziemi i dźwignąć na nogi, uśmiechając się przy tym tak upiornie, aby nie tylko zalał go zimny dreszcz, ale i zebrało mu się na wymioty. Mimo tego zebrał się w sobie, fuknął i zrobił dokładnie to, co sobie zapowiedział – przebił ciało tej maszkary i zaczął napierać na kij z całych sił, przeszywając jej organy sękatym drewnem, chcąc przybić ją do skały.
Cudem, ale zakończyło się to sukcesem.
Gorzej z tym, że koniec to nie był. Cokolwiek to było, demon, upiór jakiś, złapało za ten kij i zaczęło przeciągać się wzdłuż niego, żeby Flinta sięgnąć paskudnymi, odrzucającymi rękoma.
Momentalnie odstąpił na krok. Dobył z ziemi kamienia i jak nie ryknął, kiedy się zamachnął, ale kamień nie uderzył w nic. Kiedy otworzył oczy, znajdował się w łóżku, zaciskając pięść na wymiętej pościeli. Pewnie obudził Peregrinusa, ale nie miał czasu. Zanim zdążył się do końca rozbudzić i założyć cokolwiek poza spodniami, ruszył w kierunku Doliny, szczerze wierząc, że zależało od tego czyjeś życie.
Koniec sesji
Matka nadała mi takie imię,
żeby poprawnie wymawiały je tylko drzewa i wiatr
żeby poprawnie wymawiały je tylko drzewa i wiatr