[grudzień 1970] Nastał czas ciemności (Lana Dolohov, Astoria Avery)

Obserwowała Astorię z lekką obawą, że źle zareaguje na jej słowa. Przyjaciółka jednak pozostała spokojna, rozważając wypowiedź Lany z charakterystyczną dla siebie elegancją. Po prawdzie powinna była się tego spodziewać; znała przecież Avery od lat i wiedziała, że nie musi się przy niej martwić o nagłe wybuchy emocji. W stresujących sytuacjach Dolohovównie zdarzało się po prostu tworzyć niepodparte niczym teorie oraz nadmiernie nimi przejmować. Dlatego reakcja kustoszki (a raczej jej brak) trochę ją uspokoiła.

Słowa, które potem padły z ust Torii sprawiły, że tym razem to Lana musiała chwilę się zastanowić nad odpowiedzią.
– To prawda. Ale zawsze można liczyć, że napięcia mimo wszystko nie doprowadzą do katastrofy. – z logicznego punktu widzenia najpewniejszym sposobem na ominięcie kryzysu było zniwelowanie napięć, lecz historyczka zdawała sobie sprawę, że wymagałoby to ogromnego wysiłku ze strony Ministerstwa (które chyba i tak nie interesowało się tymi kwestiami). Poza tym, Dolohovówna nie miała w sobie na tyle inicjatywy, by proponować aktywne sposoby na rozwiązanie problemów. Być może spora część czarodziejskiej społeczności miała podobne podejście i z tego powodu unikała poruszania tematu przyczyn aktualnego kryzysu. – Jak to się mówi, oby nie było nam dane żyć w ciekawych czasach.

Kolejna wypowiedź przyjaciółki bardziej ją zaskoczyła. Czyżby Astoria uważała, że brak jednoznacznej dominacji czarodziejów czystej krwi oznaczał zerwanie z całym dorobkiem magicznej kultury? Szczerze mówiąc, nie myślała nigdy nad tym w ten sposób. Jako elita, czystokrwiste rodziny od lat decydowały przecież o normach zachowań oraz dyktowały trendy i ciężko było wyobrazić sobie, jak wyglądałby ich świat bez tej ścisłej hierarchii. Jednak z drugiej strony, Lana odniosła wrażenie, że tym, co kierowało Lordem Voldemortem, nie była troska o kulturę czy historię.
– Nie sądzę… Większość czarodziejów brudnej krwi raczej nie chce kompletnie odcinać się od przeszłości naszego świata. – było to dość naiwne myślenie. Dolohovówna nie potrafiła też wyobrazić sobie, że realnie dałoby się zmienić podwaliny magicznego społeczeństwa, pozbawiając czystokrwistych wpływu. Lecz do tej pory tak samo nie sądziła, iż ktoś faktycznie będzie chciał całkowicie zdominować czarodziejów brudnej krwi. – A jeśli któryś by chciał, to nie różniłby się okrucieństwem od twórcy tego manifestu. – zapewne mugolak, który zabił Juliana, miał pod względem agresji sporo wspólnego ze zwolennikami Czarnego Pana.

To był chyba pierwszy raz, kiedy różnica w ich poglądach była aż tak widoczna. Z pewnością te parę lat po ukończeniu Hogwartu ukształtowało każdą z nich na inny sposób, także w kwestii przekonań. Z wyrazu twarzy Avery ciężko było odczytać cokolwiek, ale nawet jeśli poczuła się zdradzona wypowiedziami towarzyski, to tego nie okazała. Nie próbowała również na siłę jej przekonywać ani nawet z nią dyskutować, za co Lana była jej bardzo wdzięczna. Bardzo ceniła sobie przyjaźń z Astorią i nie chciałaby jej narażać przez coś tak w jej opinii abstrakcyjnego jak manifest.
– Cóż, ja zdecydowanie wolę być obserwatorką. Najchętniej zza okna biblioteki. – uśmiechnęła się lekko do przyjaciółki, by rozładować resztki napięcia. – Co powiesz na to, żebyśmy poszły teraz coś zjeść? – chciałaby również dać Tori prezent, ponieważ pakunek zaczynał jej powoli ciążyć.