[Jesień 72 13.10, Lamezia Terme | wyjazd Cutty Sark] Dom PoStrachów

Schody opadały coraz głębiej pod wzgórze, a wraz z każdym kolejnym stopniem świat powierzchni wydawał się mniej rzeczywisty. Powietrze stawało się cięższe, nasycone wilgocią osiadającą na skórze niczym cienka warstwa chłodnego potu. Kamienne ściany zwężały się i rozszerzały bez widocznej logiki, prowadząc ich przez plątaninę korytarzy przypominających bardziej wnętrzności martwego olbrzyma niż dzieło ludzkich rąk.

Od czasu do czasu natrafiali na niewielkie komnaty. Musiały być kiedyś częścią szkoły – pracowniami, magazynami lub miejscami przeznaczonymi do samotnej nauki. Trudno było orzec. Czas obszedł się z nimi bezlitośnie. Drewniane regały zapadły się pod własnym ciężarem, a woluminy rozpadały przy najlżejszym dotknięciu, rozsypując się w dłoniach na brunatne płatki przypominające bardziej wysuszone liście niż papier. Tu i ówdzie leżały resztki narzędzi nieznanego przeznaczenia – pokryte zielonkawym nalotem szczypce, pęknięte soczewki, żelazne ramy dawnych przyrządów, których funkcję dawno pochłonęła niepamięć. Wszystko wyglądało tak, jakby mieszkańcy tego miejsca opuścili je nagle albo jakby czas zatrzymał się na kilka stuleci tylko po to, by później runąć na nie jednocześnie.

Niektóre przejścia okazywały się zdradliwe. Tu cienka nić zaklęcia przecinała korytarz na wysokości kolan, tam runa ukryta pod warstwą kurzu czekała cierpliwie na nieostrożny krok. Za każdym razem jednak Ceolsige dostrzegała niebezpieczeństwo dostatecznie wcześnie. Stare mechanizmy i magiczne zabezpieczenia ustępowały jedno po drugim, pozbawione dawnej siły, choć… czy rzucił je ktoś przed wiekami, czy były to zabezpieczenia rzucone już w tym stuleciu? Bardzo trudno było orzec, nie mieli z resztą czasu na te rozważania, brnąc dalej, brnąć głębiej, ku rozwiązaniu.

Eksploracja przebiegała bez przeszkód.

Aż do chwili, gdy nad ich głowami przetoczył się grom.

Nie był to odgłos zawalenia. Nie było trzasku pękających belek ani huku osuwających się skał.

Tylko dźwięk przywołujący na myśl dziejącą się nad ich głowami burzę, byli jednak zdecydowanie zbyt głęboko pod powierzchnią ziemi, aby mógł być to odgłos z powierzchni. Wibracja przepłynęła przez podziemia niczym fala przechodząca przez wodę, wnikając w kości, w zęby, w sam rdzeń wzgórza, po czym równie nagle zniknęła.

Korytarz wydał się nagle ciaśniejszy. Powietrze gęstsze.

Cisza, która po niej nastąpiła, też zdawała się inna.

Od tego momentu korytarze zaczęły opadać wyraźniej. Wilgoć ściekała po ścianach cienkimi strużkami, a z sufitu kapała woda. Powietrze utraciło grzybowy, ziemisty zapach starych podziemi. Zastąpiła go sól – najpierw ledwie wyczuwalna, potem coraz wyraźniejsza, aż wreszcie tak intensywna, że niemal szczypała w nozdrza.

I coś jeszcze pod powierzchnią morsko-mineralnej inhalacji.

Woń rozkładu.

Nie świeża, nie gwałtowna. Stara. Przenikająca kamień od dziesięcioleci. Jak zapach wrakowiska odsłoniętego podczas odpływu albo rzeźni opuszczonej tak dawno temu, że zniknęły z niej ślady krwi, lecz nie pamięć o niej.

Korytarz zwężał się stopniowo. Najpierw zmuszał do pochylenia głowy, aż w końcu stał się tak ciasny, że mogli poruszać się wyłącznie jeden za drugim. Mokre ściany znajdowały się na wyciągnięcie dłoni z obu stron, śliskie od wilgoci i nierówne jak źle zrośnięta blizna. Miejscami przejście przypominało bardziej wnętrze grobowca niż część dawnej szkoły.

Nie było tu jednak żadnych szczątków.

Żadnych kości.

Żadnych sarkofagów.

A mimo to każdy kolejny metr zdawał się prowadzić coraz głębiej do miejsca przeznaczonego dla umarłych.

Nie sposób było już odgadnąć, gdzie właściwie się znajdowali. Czy nadal pozostawali pod wzgórzem, czy zeszli pod fundamenty miasta, czy może podziemia od dawna prowadziły ich ku samemu morzu?

Pierwsze dwie osoby z rzędu badaczy mogły dostrzec, że na końcu wąskiego przejścia zapraszał prześwit, a migoczące odpryski nikłego światła przywodziły na myśl refleksy dawane przez umagicznione kryształy pełniące funkcje zastępcze dla mniej trwałych pochodni. Jama, pieczara, podziemne sanktuarium. Miejsce, które mogło dać im odpowiedzi. Miejsce, które mogło przynieść im śmierć.

I wtedy, wraz ze zrozumieniem ich obecnej sytuacji, niemal na granicy słyszalności, dotarł do nich kolejny dźwięk nie należący do nich.

Nie grom, ni głos.

Nie słowo.

Tylko i aż zniekształcone echem nucenie.

Zaproszenie.

Tura kończy się 2.06

Zasady rozgrywki w podziemiach:

• Korytarz się zwęża i pomieści na raz tylko jedną osobę. Ustalcie szyk i określcie w postach źródło światła dla każdego z Was. Trzecia osoba w szyku ma utrudnione widzenie tego co jest przed Wami, czwarta uniemożliwione (zabezpiecza tył).
  
• Od tej tury obowiązuje kolejka odpisów, wprowadzam ograniczenie 500 słów na post (pomijając opisy rzutów i wykorzystane przewagi/zawady na dole posta).
  
• Proszę o ujmowanie w poście i podkreślanie pozycjonowania i przemieszczania się postaci.
  
• Każda postać może wykonać dwa Rzuty na dowolną Cechę. Rzut może dotyczyć podwójnej próby wykonania tej samej Akcji (np. dwa razy rzucam zaklęcie).
  
• Krytyczna porażka w pierwszym rzucie oznacza automatyczną porażkę w drugim rzucie.
  
• Na potrzeby sesji przyjmuję, że Rzuty postaci dosiadających miotły bez przewagi Latanie na miotle to -10 w przypadku zagrożenia życia/ -10 przy wymagającym locie (łącznie -20 jak jest wymagający lot i walka o życie).
  
• Jeżeli ktoś ma wątpliwości czy deklarowana Akcja jest zgodna z poziomem Cechy postaci, proszę o pytania na PW. Efekt czarów może być zmniejszony/uproszczony w zależności od poziomu Cechy.
  
• Jeżeli cokolwiek jest niezrozumiałe, proszę pytajcie, a ja będę uzupełniać ten post o wyklarowane informacje i przykłady.
  

poradnik młodego skauta

1. Tarcza robiona Rozproszeniem nie osłania przed fizycznymi atakami i uniemożliwia rzucanie przez nią zaklęć w obie strony. Na potrzeby tej sesji przyjmuję, że Tarcza ma Moc równą Rozproszeniu rzucającego, krytyczny sukces przy rzucie podwaja tą wartość. 1 punkt Mocy to 1 tura trwania Tarczy lub rozproszenie 1 zaklęcia ofensywnego. Utrzymywanie/ dezaktywowanie/przemieszczanie tarczy nie wymaga ponownych rzutów lub zużywania Akcji, ale musi być zadeklarowane w poście, w przeciwnym razie o losie Tarczy decyduje MG (np Tarcza nie przemieszcza się automatycznie za postacią).
2. Zapora (żeby nie myliło się z Tarczą) robiona Kształtowaniem lub Transmutacją osłania przed fizycznymi atakami, ale (zwłaszcza transparentna) jest zdecydowanie słabszą opcją na zaklęcia. Na potrzeby tej sesji przyjmuję, że taka Zapora ma Moc równą Cechy rzucającego, krytyczny sukces przy rzucie podwaja tą wartość. Moc wskazuję na liczbę ataków, które jest stanie przyjąć, w przeciwieństwie do Tarczy Zapora nie znika sama z siebie, ale każde zaklęcie uderzające w nią liczy się podwójnie (zaklęcia Zauroczenia czy Nekromancji mogą ją swobodnie ominąć). Zaporę trzeba przesuwać udanym rzutem na Translokację lub ją przenosić (zajęta ręka).

Antek rzucił Tarczę i ma ona Moc IV. Obok Samuel rzucił Zaporę i ma ona Moc III. Obie blokady obrywają skutecznie zaklęciem. Tarcza Antka ma teraz Moc 3 i może się utrzymywać kolejne 3 tury, Zapora Sama ma Moc 1 i przy kolejnym Zaklęciu ofensywnym nie będzie wstanie osłonić Sama.

3. Zaklęć i Ataków można też próbować uniknąć (Aktywność Fizyczna) lub odbić je (Translokacja). Na potrzeby tej sesji będę traktować te próby, jako testy przeciwstawne (kto wyrzucił więcej wygrywa).
4. Na potrzeby tej sesji przyjmuję, że możecie przyjąć w siebie tyle ciosów/zaklęć ile wynosi Aktywność Fizyczna postaci +1. Potem padacie nieprzytomni.
5. Na potrzeby tej sesji przyjmuję, że próby opętania będziemy rozpatrywać przeciwstawnymi testami na Charyzmę powtarzanymi co turę. Gracz opętanej postaci otrzyma agendę do odgrywania i po każdym poście będzie miał szansę wykonać rzut odpierający intruza.