07.10.72 — Don't Blink

Dægberht nie lubił oceniania książek po okładce ani ludzi po pozorach, dlatego zmierzył przybyłego tu przed chwilą jegomościa spojrzeniem (przerywanym kilkoma powrotami do posągu – bo przecież nie mógł przestać na niego patrzeć bez obaw o własne życie) i wziął go wpierw za włóczęgę, następnie za pijaka. Kiedy już się na sobie zawiódł przez tak bezczelne traktowanie obcych ludzi (nawet jeśli cała walka rozgrywała się w jego głowie, to wciąż było to bardzo rzeczywiste), przypomniał sobie nagle o czymś dosyć ważnym – nieszczególnie mu to pijaństwo przeszkadzało. Może sam spijał się co najwyżej rumem, żeby lepiej rymować, to się jednak wychował w portowej knajpie i nie był mu obcy widok kogoś, od kogo capiło wódą, chociaż trzymał w dłoni całkiem niepozorny termos.

– Dzięki – spróbował odpowiedzieć nonszalancko, ale nonszalancji w nim nie było. Gdyby ktoś zechciał spisać tę scenę na pergaminie, do jego dialogów musiałby użyć najbardziej fikuśnej czcionki, a później przydusić zwiniętą rolkę koronką tak, jakby była szyją pierwszoklasistki występującej na szkolnym apelu. – Oddam zupełnie za darmo. – Sam to niby powiedział, w dodatku w pierwszej chwili uznał to za naprawdę dobry dowcip, ale po chwili pobladł i tak mu mina zrzedła, jakby efektem miała być czyjaś śmierć. Zdenerwowany przęłknął ślinę i bardzo szczerze tegoż pijaczynę przeprosił. – Wybacz, to kłamstwo. Nie wiem, czy możesz to zabrać, bo nie jest moje! – I bardzo chętnie by się tego pozbył, ale nie mógł przecież zrobić tego za sprawą kłamstwa lub niedopowiedzenia.

Na szczęście nie musiał być wylewny w temacie powodów tak dziwnego zachowania. Mógł zamilknąć, poprawić i tak nienagannie ułożone włosy i zastanowić się nad tym, czy warto było uciec stąd biegiem. Wydanie się w tym, iż złożył przysięgę Pani Księżyca wywoływało u niektórych atak niepohamowanej głupawki, podczas której celowo go prowokowali. Zupełnie jakby chcieli zobaczyć, czy przy kłamstwie naprawdę zdecyduje się uciąć własny język.