14 września 1972, restauracja

Dolohov zdecydowanie lubił momenty, w których jego córka nie bała się wygłaszać własnych opinii. Owszem, zdarzyłoby mu się pewnie ją w pewnych sytuacjach przystopować – bo w świecie pełnym agresji i buntu w imię idei spychających innych na margines, trzeba było na pewne wypowiedzi uważać, jeśli nie były warte twojego bezpieczeństwa i życia. Ale reszta? Istniało tak wiele zjawisk społecznych każących kobietom zachowywać się idealnie i przystosowywać do narzuconych im konwenansów. Nie zamierzał dokładać do tego cegły. Słuchał jej wypowiedzi z uśmiechem, nawet kiedy się z nimi nie zgadzał.

Słysząc jej pytanie przekręcił głowę i wzruszył ramionami.

– Różni ludzie, różne zasady, różne miejsca. – I chociaż sam wychował się w bogactwie, jakiego wielu nigdy w swoim życiu nawet nie ujrzy na oczy, nie mówiąc o zaznaniu ich jako swoich, sam był zdania, że prawdziwa sztuka i najlepsze pomysły rodziły się poza systemem, którego fundamenty zbudowano na wielopokoleniowych fortunach. Zapewne dlatego ludzie pokroju jego ojca tak chętnie zgniatali wszelkie pomysły zmiany tegoż porządku świata, w którym rozsądni ludzie mogli wyrwać się spod buta bogatego ciemiężcy. – Ciekawa myśl, ale nie wiem Lysso, czy ostrożni ludzie powielający w kółko podobny schemat, chcą jeszcze inwestować w stolicę swoje pieniądze. – Powiązania tej myśli ze Spaloną Nocą tłumaczyć raczej nie musiał. – Londyn ma rozwinąć się jeśli chodzi o ofertę naukową, co zagwarantuje podobny światowi mugolskiemu rozkwit życia studenckiego – masz więc nosa jeśli chodzi o moment, ale szczerze wątpię, aby to akurat Charles miał się tego podjąć. – Czas upływał, a decyzyjność przekazywano w dłonie ludzi młodych.