[Brighton, 16.10.1972] Bądź ozdrowiony(a) | Elliott & Primrose

Nie przemyślał konsekwencji przywołania historii dziadków, ale przed skarceniem się w myślach powstrzymała go dopiero co kwitnąca gałązka podświadomości - czy nie tak ludzie się poznają? Maski i wyuczone zachowania powinieneś zostawić w pracy i rodzinnej posiadłości.

'[…] to przecież dziecko, które potencjalnie może stać się częścią mojego życia', na Merlina, czy brała to aż tak na poważnie? Wypowiedź w końcu uświadomiła mu, że to nie jest jeden z wielu wieczorków zapoznawczych, że nie powinien polegać na… na, właściwie na czym? Zgubił się we własnym łańcuchu myśli.

Chyba zaczynał wierzyć … nie, chciał wierzyć, że jej intencje są szczere. Wciąż ze spoconymi rękoma, postanowił wydobyć z siebie brawurę zaczerpniętą od kuzyna Roberta, w końcu gryfoni byli w takich rzeczach najlepsi.

- Dlaczego miałbym się złościć? Spotykamy się na osobności po raz pierwszy, nie spodziewałem się, że przyjdziesz przygotowana jak na egzamin z historii magii, taki stres mamy już dawno za sobą - mrugnął do niej, bo panika sięgnęła zenitu, nie było już niczego wyżej, chyba że czyste szaleństwo; było mu gorąco, chciał opuścić to miejsce, choć zaciemnione to zaciskające szpony cudzego wzroku na grdyce.

Spojrzał po raz ostatni na swój wykwintnie ozdobiony talerz i z żalem stwierdził, że mimo jakości, danie nie wyglądało apetycznie. Zamknięte w szczelnej otoczce sosu mięso, ukryte w jego barwie, jedynie przekrojone ulewało karmazynu swego wnętrza.

Jeżeli wszystkie dotychczasowe metody nie działały, cóż miał począć? Siedzieć i rozprawiać o swoich zmartwieniach nad kotletem? Rosfbefem? Polędwicą? Czymkolwiek to było. Tranzakcji miał dużo w pracy, nie musiał powielać tego schematu w małżeństwie… czy na randce, to przecież była pierwsza randka. W ostatnich miesiącach postawił kroki w nieznane strony i był w stanie wziąć naprawdę głęboki oddech, pełnią klatki, bez przyciskającego ciężaru marmurowego chłodu. Słowa Primrose przewijały mu się w głowie jak mantra, jakby przygotowywał się do skoku przez kanion, o których czytał w mugolskich historiach z 'dzikiego zachodu'.

Wbrew wszystkiemu, czego nauczono go o zachowaniu przy stole, rozłożył łokcie na idealnie wyprasowanym obrusie, skrzętnie omijając swój talerz i pochylajac się w stronę Lestrange. Błysk w oku, który kobieta mogła dostrzec, gdy opowiadał o synu, teraz wydawał się intensywniejszy, rozświetlający przyciemnione pomieszczenie zamknięte pod kopułą monumentalności imperium. Miał nadzieję, że zinterpretował jej zachowanie odpowiednio, śledząc zaczerwienienie policzków, brak zainteresowania winem i równie dynamiczne co u samego siebie zmiany w podejściu do rozmówcy.

- Wnioskując po tym, że odłożyłaś sztućce już dobrą chwilę temu, zgaduję, że skończyłaś jeść. Wino mają tu średnie, spodziewałem się czegoś smaczniejszego - zaczął marudnie - Chciałabyś stąd wyjść? Znam przyjemniejsze miejsce przy plaży i molo. Nie wiem na ile twoje buty to przetrwają, ale zawsze możemy kupić nowe - zaproponował, choć nie naciskał. Mówił przyciszonym głosem, zupełnie jakby na trybunach przy szkolnym stadione szeptał koleżance do ucha, ze chce jej pokazac swoją ulubioną część miodowego królestwa.