[Sen, 31.09-1.10.1972] Mamma Mia!

Akt pierwszy

Honey, honey
Niejedną słyszałam rzecz
Niewiele o tobie wiem
Niedługo przekonam się
Czy ty zechcesz mnie?

Taras wznosił się ponad urwistym zboczem wyspy Kalokairi. Zbudowany z wapiennego kamienia i pokryty nieskazitelną bielą, zdawał się wyrzeźbiony z kości samej wyspy — tak doskonale współgrał z ostrym blaskiem greckiego słońca oraz bezkresnym lazurem Morza Egejskiego. Smukłe arkady były podtrzymywane przez kolumny o prostych jońskich głowicach, a te z kolei rzucały na kamienną posadzkę ażurowe cienie, których kształt zmieniał się wraz z upływem letniego dnia. Pergole hojnie oplecione bugenwillą uginały się pod obfitością purpurowych, karminowych i amarantowych kwiatostanów. Stanowiły wyzwanie dla surowej bieli kamiennych murów.

Bosa, odziana w lekką suknię, na której białe ślady mąki świadczyły o porannych obowiązkach, Mona nuciła pod nosem melodię, gdy wprawnym ruchem dłoni przesadzała jedną roślinę do większej donicy. Jej rude loki jak płomienie zdawały się przechowywać w sobie samo wspomnienie słońca.

Spokojną harmonię poranka przerwał gwałtowny huk, kiedy drzwi wejściowe prowadzące na taras otworzyły się z taką siłą, że uderzyły o ścianę. Na zewnątrz wtargnęła Lizzy. Była uderzająco podobna do jej ojca z czasów młodości.
— Mamo! — zawołała, rozglądając się po balkonie. — Nie widziałaś może… Gdzie ja to zostawiłam?!
Mona westchnęła ciężko.
— Czego, kochanie? — zapytała. — Ostatnich resztek mojego zdrowego rozsądku? Jeżeli tak, byłabym wdzięczna za ich zwrot.
— Nie! Tego listu! Tego z Uniwersytetu Londyńskiego! — Elizabeth wykrzyknęła ostatnie słowa. — Leżał tutaj. Niebieska koperta. Zniknęła! — dwudziestoletnia kobieta rozpoczęła gorączkowe poszukiwanie sterty broszur reklamujących rejsy po okolicznych wyspach. Jej dłonie poruszyły się niecierpliwie, zdradzając napięcie. Mona wyprostowała się i wytarła dłoń o materiał sukni. Następnie spojrzała na córkę.
— Serce moje — odezwała się spokojnie. — Listonosz jeszcze nie przybył. Dziś jest wtorek. Odwiedza nas w środy. Pytasz mnie o to każdego dnia od blisko tygodnia.
— Ale widziałam go! Gdzieś go widziałam! — zaprotestowała młodsza z nich natychmiast. — W mojej głowie… To znaczy… śniło mi się. A potem śniło mi się również, że Cerber go zjadł i…
W ciągu dwudziestu lat nauczyła się odczytywać najdrobniejsze zmiany w zachowaniu własnej córki, a to… to nie był zwyczajny niepokój związany z oczekiwaniem na odpowiedź z uniwersytetu. Cokolwiek jednak to było, sprawiło, że rudowłosej kobiecie instynkt macierzyński odezwał się.
— Lizzy — powiedziała cicho. — Chodź tutaj — Lizzy zawahała się. — Spójrz na mnie.
Córa uparcie unikała matczynego spojrzenia, poświęcając całą uwagę niewielkiemu wyszczerbieniu na jednej z podłogowych płytek.