Również Morpheus rozważał namaszczenie się runą na czole, mieszanką olei inkantowanych w odpowiedni sposób, aby niosły za sobą dodatkowe, magiczne znaczenie, ale może w głupocie, próbował opanować swoje czarnowidztwo. Wdech. Wydech.
— Z rozmów ze starszymi mieszkańcami wynika, że widma były tutaj zawsze, znaczy w Kniei, ale nigdy nie wyłaziły dostatecznie często, aby być większym problemem niż przeciętne, złowrogie bestie i były jakby larwami. Chyba się przepotwarzają. Mówili też, że działa na nie nekromatyczne zaklęcie Expecto Patronum. Miałem też… przypadek, że widmo wolało głosem mojego brata. Tego, który zginął podczas Beltane. Nie było mnie wówczas w Kniei, więc musimy założyć, że mogą wabić ludzi oraz podszywać się pod nich. Nie wiem czy wybór głosu był związany z tym, że pojmały jego część czy ze względu na emocjonalną więź. Bardzo możliwie też że są wrażliwe na Trzecie Oko, bo zdaje się że karmią się energią życiową nie tylko ludzi, ale również przedmiotów z nimi powiązanych i możliwie drzew. Nie wiem jednak czy były to zwykle drzewa czy któreś z magicznch, jak Złota Jabłoń albo drzewa Greengrassów.
Morpheus zrzucił na siebie spotkanie z widmem, chociaż było udziałem Juliena. Wolał nie mieszać chłopaka do całej sprawy, narażać go na demaskacje, gdziekolwiek teraz nie przebywał. Morpheus nie wiedział, bo wolał nie wiedzieć.
— Uroki mieszkania w sąsiedztwie — uśmiechnął się wesoło, ale z jakimś drapieżną nutą. Bo informacji zdawało się, miał nader dużo.
Przewaga: Kłamstwo — widmo wolało Juliena, nie Morpheusa, ale rzeczywiście głosem Derwina.
@Alexander Mulciber
@Eutierria