[21.10.1972] Wielkie otwarcie Zaklętej Łyżeczki

Gdyby ktoś kilka lat wcześniej powiedział mi, że któregoś jesiennego popołudnia będę przechadzał się po magicznym Londynie z żoną, trzymając ją za rękę i rozważając wizytę w nowo otwartej restauracji, prawdopodobnie zapytałbym, czy przypadkiem nie pomylił mnie z jakimś innym Benjym. Nie uważałem się za osobę stworzoną do podobnych okoliczności, jednak życie powzięło sobie wyjątkowo paskudny zwyczaj udowadniania mi, że potrafiłem się mylić, natomiast spacerowanie z Prudence miało tę specyficzną właściwość, że nawet jeśli wychodziliśmy z domu bez żadnego konkretnego planu, kończyliśmy w miejscach, których sam nigdy bym nie wybrał. Przez większość życia przemieszczałem się z konkretnego powodu - z pracy do pracy, z miejsca zniwelowanej katastrofy do miejsca potencjalnego nowego dramatu, w którym ktoś uznał, że człowiek zajmujący się klątwami będzie przydatny - nawet kiedy próbowałem odpoczywać, zwykle kończyło się na tym, że znajdowałem sobie zajęcie, bo bezczynność wydawała mi się podejrzana, lecz wybierałem głównie tereny poza miastami. Gdybym był sam, prawdopodobnie przeszedłbym Pokątną najkrótszą możliwą drogą, załatwiłbym to, co miałem do załatwienia, po czym wróciłbym do domu, zanim ktoś zdążyłby mnie zatrzymać na pogawędkę. Tłumy działały mi na nerwy, ludzie działali mi na nerwy… poruszali się chaotycznie, zatrzymywali się bez ostrzeżenia, zmieniali kierunek marszu dokładnie wtedy, kiedy człowiek był przekonany, że uda mu się ich ominąć, dlatego, kiedy zauważyłem zbiorowisko czarodziejów przy jednym z lokali, odruchowo jeszcze bardziej zwolniłem - nie z ciekawości, tylko po to, żeby ocenić, czy dało się to całe zamieszanie obejść szerokim łukiem…
Imponująca liczba klientów przeciekających się w drzwiach, balony, ozdoby, szyld oraz wyraźnie wyczuwalna atmosfera zainteresowania ze strony przechodniów sprawiały, że nawet ja, człowiek zdolny przeoczyć własne urodziny, gdyby nikt mu o nich nie przypomniał, domyśliłem się, że działo się tu coś istotnego, jednak czy zamierzałem z tym cokolwiek robić… No, niekoniecznie. Nie byłem mężczyzną, który planował wizyty w modnych lokalach, robił rezerwacje z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, śledził kulinarne nowinki albo przejmował się tym, kto właśnie został okrzyknięty „największym odkryciem londyńskiej sceny gastronomicznej”. Szczerze mówiąc, przez większą część dorosłego życia moje standardy żywieniowe sprowadzały się do prostego podziału - „nadawało się do zjedzenia” albo „niekoniecznie nadawało się do zjedzenia, ale i tak spróbowałem to zjeść”. Jasne, oczywiście, ze względu na wychowanie w środowisku o szeroko pojętym „wyszukanym smaku”, wiedziałem, że istniało coś pomiędzy jadalnością a niezjadliwością, i że niektórzy ludzie naprawdę potrafili prowadzić długie rozmowy o konsystencji sosu, aromacie przypraw i tym, czy deser miał odpowiednio zbalansowaną słodycz. Osobiście uważałem jednak, że brzmiało to trochę durnowato, ale przynajmniej nauczyłem się nie komentować tego na głos przy osobach, które traktowały podobne kwestie śmiertelnie poważnie - jedzenie było jedzeniem - z drugiej strony, jeśli ktoś potrafił ekscytować się nowym miejscem, to właściwie nie było w tym nic złego.
Zamierzałem zatem już minąć całe zamieszanie, gdy poczułem nagłe, stanowcze szarpnięcie - trzymająca moją rękę Pruey nieoczekiwanie znacznie mocniej zacisnęła palce na mojej dłoni, poniekąd zmuszając mnie tym samym do całkowitego, gwałtownego zatrzymania się pośrodku głośnego, rozgorączkowanego tłumu, który od dłuższego czasu skutecznie wystawiał moją i tak wątłą cierpliwość na ciężką próbę. Dotychczas szliśmy powolnym krokiem, lawirując pomiędzy czarodziejami w jesiennych, grubych szatach powiewających na chłodnawym wietrze, teraz zupełnie stanęliśmy. Niespodziewane zachowanie mojej żony zmusiło mnie do zatrzymania się w pół kroku, nieskładnego burknięcia czegoś pomiędzy „sorry” a „zważka” w kierunku czarodzieja, który prawie wpadł w moje plecy, i zerknięcia na nią z lekkim zaskoczeniem, podczas gdy jej wzrok - a potem, rzecz jasna, także moje własne spojrzenie - utknął już na mieniącym się, nowo zawieszonym szyldzie restauracji o nazwie „Zaklęta Łyżeczka”.
- Mhm. - Z początku skinąłem krótko głową, pozwalając sobie na kolejne ciche, gardłowe mruknięcie, które miało zastąpić jakąkolwiek dłuższą wypowiedź, jako że dyskusje o nowinkach towarzyskich nigdy nie leżały w mojej naturze. - Wygląda na to, sze pół Londynu tesz czytało ten sam altykuł. - Dodałem, nie kryjąc się z myślami, zanim jednak zdążyłem zaproponować, abyśmy ruszyli dalej, w stronę spokojniejszych zaułków magicznego Londynu, Prudence przeniosła na mnie spojrzenie, patrząc na mnie z tym swoim charakterystycznym wyrazem twarzy, a z jej ust padło to konkretne pytanie…
„Myślisz, że moglibyśmy zajrzeć do środka?” Hm. Znałem ten pozornie niezobowiązujący ton głosu, brzmiący dokładnie tak, jakby naprawdę rozważała wszystkie dostępne opcje, i jakby zupełnie nie wiedziała, że w dziewięciu przypadkach na dziesięć zgadzałem się na wszystko, co sprawiało jej przyjemność. Może nie przepadałem za podobnymi tłumami, ale widok Prudence zainteresowanej nawet czymś tak nieoczekiwanym jak scena gastronomiczna stolicy był… Przyjemny, tak, nawet jeśli podświadomie wiedziałem, że ta nagła iskra w jej spojrzeniu nie zwiastowała szybkiego i spokojnego powrotu do domu.
Przeniosłem spojrzenie na szyld, powoli kierując je w stronę wejścia do głównego pomieszczenia - nie żeby podobne rzeczy miały dla mnie szczególne znaczenie, ale ciekawość żony miała w sobie coś zaraźliwego, natomiast nazwisko Botta rzeczywiście kojarzył chyba każdy, nawet jeśli nie miał szczególnego zamiłowania do słodyczy.
-Kojaszę. - Stwierdziłem dosyć enigmatycznie, jak na mnie, nie chcąc wdawać się w jakiekolwiek szczegóły… No, poza dodanym ciszej wtrąceniem. - Niestety. - Samo wspomnienie smaku mojej pierwszej fasolki autorstwa tego człowieka wystarczyło, żebym odruchowo się skrzywił - istniały rzeczy, których człowiek nie zapominał, choćby nawet chciał - pierwsza miłość, wielkie życiowe porażki, fasolka o smaku zgniłego jajca… Sama nazwa „Zaklęta Łyżeczka” nie brzmiała co prawda szczególnie groźnie, ale doświadczenie nauczyło mnie, że najbardziej niewinne rzeczy w rękach niektórych ludzi potrafiły kryć w sobie największe niespodzianki.
Jeśli już zaś o zaskoczenia chodziło… Byłem domyślnym mężczyzną - prawda? Wróciłem wzrokiem do Pruey, ponownie zerknąłem na jej twarz, a widząc ten rzadki błysk w oku, którego zazwyczaj nie pozwalała sobie pokazywać publicznie, lecz teraz zagościł tam na co najmniej kilkanaście sekund, zrozumiałem od razu, że i tak nie wygram tej walki, gdyż pytanie o moje zdanie było tylko uprzejmym gestem z jej strony, żebym nie poczuł się całkowicie zignorowany w decydowaniu o naszym wolnym popołudniu.
- Chodź. - Skinąłem głową w stronę restauracji. Przez większość czasu oboje funkcjonowaliśmy pomiędzy obowiązkami, katastrofami i niekończącymi się sytuacjami, po których jedno z nas miało pełne prawo stwierdzić, że drugie zdecydowanie przesadzało z ilością podejmowanego wysiłku, zatrzymanie się przed nową, popularną restauracją i zastanawianie się nad wejściem do środka wydawało się więc niemal absurdalnie normalne i warte nie tylko odnotowania, lecz także wdrożenia. - Nie dowiemy się, jeśli nie splawsimy. - Odpowiedziałem na pytanie. Sam termin „menu degustacyjne” zawsze budził we mnie najgorsze skojarzenia z mikroskopijnymi porcjami na wielkich talerzach, za które na koniec trzeba było zapłacić małą fortunę, podczas gdy człowiek wychodził stamtąd bardziej głodny i wściekły, niż był przed wejściem, lecz ostatecznie lubiłem doświadczać nowych rzeczy, Prue najwyraźniej również pragnęła to robić, mieliśmy na to czas, nie planowaliśmy niczego więcej, więc mogliśmy być zadziwiająco spontaniczni w kwestii wyboru miejsca na randkę - co nam szkodziło - w najgorszym przypadku miałem mieć przynajmniej nową historię do opowiadania o tym, dlaczego nie ufam ludziom, którzy wymyślają fasolki o smaku zgniłego jajca. W najlepszym - naprawdę dobry obiad w najlepszym możliwym towarzystwie.
- Jeśli okasze się, sze tszeba czekaś tszy godziny, sama wiesz, co lobimy… - Zastrzegłem jeszcze na sam koniec, sceptycznie spoglądając na mrowie otaczających nas ludzi, po czym wchodząc za Prue do środka, uprzednio przepuściwszy ją w drzwiach.