17.06.2026, 15:32 ✶
Próba uniesienia Ceolsige, rannej, lecz wciąż usiłującej stanąć o własnych siłach i strzelającej zaklęciami, okazała się trudniejsza, niż przewidywał. Hannibal zmęłł w ustach przekleństwo i ograniczył się chwilowo tylko do podtrzymywania czarownicy i śledzenia macek, które mogłyby wyprowadzić atak w ich stronę.
Przynajmniej Hestia się znalazła. Zerknął na nią z ulgą. W tej chwili byłby gotów nawet wdrapać się na miotłę wraz z dziewczyną, byleby uciec z zasięgu stwora.
Poruszył palcami, pod którymi czuł drugie, ciążące ciało i wzdrygnął się, gdy grube, lśniące wilgocią ramię walnęło w kałużę tuż obok, ochlapując ich oboje słoną wodą. Poprawka. W pierwszej kolejności musiałby wpakować na tę miotłę Ceo.
Skoro ona tańczy… to czemu ty, do diabła, nie śpiewasz, Selwyn?
Gwałtownie odwrócił się ku kobiecie i spojrzał na nią szeroko otwartymi oczami. Śpiewać? TERAZ?
Nie widział jej twarzy, schowanej chwilowo w jego ramieniu, tylko jasny warkocz w nieładzie. Polecenie było ciche, ale kategoryczne.
Myśl o dołączaniu do recitalu ewidentnie wkurwionej nekromantycznej syreny była absurdalna. A jednak…
- Ja… - zaczął, ale urwał, odchrząknął i pokiwał głową, aż podskoczyły mokre, pozlepiane loki - Mhm, tak. Już.
Niecierpliwie wysłuchał jej dalszych, gorączkowych słów. Nie potrzebował gadki motywacyjnej - znał melodię. W jakimś przejawie telepatii albo może wpływania na umysł, którego prawdopodobnie powinni się obawiać, znał też słowa. Wyłowił z monologu przydatne instrukcje - “w prawo, pod ścianę”.
Były to zdecydowanie najdziwniejsze okoliczności, w jakich Hannibalowi przyszło śpiewać. Puścił Burke, pomógł jej stabilnie stanąć na własnych nogach i wyprostował się, wciąż ściskając w dłoni różdżkę. Czuł się, jakby wraz z obecnością blondynki opuściła go część odwagi.
Wszyscy zginiemy! Powinniśmy spierdalać, powinniśmy byli w ogóle tu nie włazić!
Cóż, teraz mógł tylko udawać, że wcale nie. Odszukał wzrokiem twarz donny Anny, zupełnie tak, jak zrobiłby dołączając na scenie do drugiego artysty. Była niemalże magnetycznie przerażająca. Nie wiedział, czy w ogóle zdaje sobie sprawę z jego obecności.
Nabrał powietrza w płuca.
- Stay with me, be at peace
Fears, be still, troubles cease
Hear my voice sweetly sing
Lullaby, precious thing…
Nie dbał o pozostawienie głosom przeklętych śpiewaczek pola do popisu. Śpiewał tak, jakby to one były towarzyszącym mu chórem - donośnie i czysto, próbując przywołać w swoim głosie spokój, którego nie odczuwał, skłonić Annę, żeby to ona przyszła do niego i złożyła swą głowę, jakby był gotów czekać na nią i przyjąć ją, straszliwą i zrujnowaną. Lepszy, niż cokolwiek, co mógłby jej zaoferować jakikolwiek duch…
Taką przynajmniej miał nadzieję, bo w panującym wokół chaosie uderzających macek, rzucanych czarów i walącej się pieczary trudno było się skupić na kołysance. Zatchnął się na chwilę, kiedy Hestia okupiła osłonienie go przed atakiem własnym upadkiem, ale był na scenie i był profesjonalistą, opanował więc odruch odwrócenia głowy w jej stronę i tylko kątem oka postarał się upewnić, że z brygadzistką wszystko w porządku. Zaraz potem znów skupił się na tej, którą była jego prawdziwą partnerką w tym duecie. Nie odrywając od niej wzroku, powoli ruszył we wskazaną przez Ceolsige stronę.
//Przewagi: Występy i Muzyka
Wspominam o Zawadzie: Lęk wysokości
Jestem zainspirowany Odwagą Ceo
Przynajmniej Hestia się znalazła. Zerknął na nią z ulgą. W tej chwili byłby gotów nawet wdrapać się na miotłę wraz z dziewczyną, byleby uciec z zasięgu stwora.
Poruszył palcami, pod którymi czuł drugie, ciążące ciało i wzdrygnął się, gdy grube, lśniące wilgocią ramię walnęło w kałużę tuż obok, ochlapując ich oboje słoną wodą. Poprawka. W pierwszej kolejności musiałby wpakować na tę miotłę Ceo.
Skoro ona tańczy… to czemu ty, do diabła, nie śpiewasz, Selwyn?
Gwałtownie odwrócił się ku kobiecie i spojrzał na nią szeroko otwartymi oczami. Śpiewać? TERAZ?
Nie widział jej twarzy, schowanej chwilowo w jego ramieniu, tylko jasny warkocz w nieładzie. Polecenie było ciche, ale kategoryczne.
Myśl o dołączaniu do recitalu ewidentnie wkurwionej nekromantycznej syreny była absurdalna. A jednak…
- Ja… - zaczął, ale urwał, odchrząknął i pokiwał głową, aż podskoczyły mokre, pozlepiane loki - Mhm, tak. Już.
Niecierpliwie wysłuchał jej dalszych, gorączkowych słów. Nie potrzebował gadki motywacyjnej - znał melodię. W jakimś przejawie telepatii albo może wpływania na umysł, którego prawdopodobnie powinni się obawiać, znał też słowa. Wyłowił z monologu przydatne instrukcje - “w prawo, pod ścianę”.
Były to zdecydowanie najdziwniejsze okoliczności, w jakich Hannibalowi przyszło śpiewać. Puścił Burke, pomógł jej stabilnie stanąć na własnych nogach i wyprostował się, wciąż ściskając w dłoni różdżkę. Czuł się, jakby wraz z obecnością blondynki opuściła go część odwagi.
Wszyscy zginiemy! Powinniśmy spierdalać, powinniśmy byli w ogóle tu nie włazić!
Cóż, teraz mógł tylko udawać, że wcale nie. Odszukał wzrokiem twarz donny Anny, zupełnie tak, jak zrobiłby dołączając na scenie do drugiego artysty. Była niemalże magnetycznie przerażająca. Nie wiedział, czy w ogóle zdaje sobie sprawę z jego obecności.
Nabrał powietrza w płuca.
- Stay with me, be at peace
Fears, be still, troubles cease
Hear my voice sweetly sing
Lullaby, precious thing…
Nie dbał o pozostawienie głosom przeklętych śpiewaczek pola do popisu. Śpiewał tak, jakby to one były towarzyszącym mu chórem - donośnie i czysto, próbując przywołać w swoim głosie spokój, którego nie odczuwał, skłonić Annę, żeby to ona przyszła do niego i złożyła swą głowę, jakby był gotów czekać na nią i przyjąć ją, straszliwą i zrujnowaną. Lepszy, niż cokolwiek, co mógłby jej zaoferować jakikolwiek duch…
Taką przynajmniej miał nadzieję, bo w panującym wokół chaosie uderzających macek, rzucanych czarów i walącej się pieczary trudno było się skupić na kołysance. Zatchnął się na chwilę, kiedy Hestia okupiła osłonienie go przed atakiem własnym upadkiem, ale był na scenie i był profesjonalistą, opanował więc odruch odwrócenia głowy w jej stronę i tylko kątem oka postarał się upewnić, że z brygadzistką wszystko w porządku. Zaraz potem znów skupił się na tej, którą była jego prawdziwą partnerką w tym duecie. Nie odrywając od niej wzroku, powoli ruszył we wskazaną przez Ceolsige stronę.
Charyzma - śpiewam z syrenkami
Rzut Z 1d100 - 13
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Charyzma - śpiewam z syrenkami Bardzo Pięknie i udaję, że wcale nie tracę sanity!
Rzut Z 1d100 - 92
Sukces!
Sukces!
//Przewagi: Występy i Muzyka
Wspominam o Zawadzie: Lęk wysokości
Jestem zainspirowany Odwagą Ceo