22.06.2026, 11:44 ✶
Basilius posłał czarownicy kolejny słaby uśmiech i może tylko mu się zdawało, lub sam się oszukiwał, ale wyglądało na to, że rzeczywiście udało mu się minimalnie podnieść ją na duchu. No… Przynajmniej na ile to było możliwe w jej obecnej sytuacji.
– Basilius Prewett – przedstawił się w końcu. Naprawdę nie zrobił tego wcześniej? Nie, chyba nie. Chyba po prostu powiedział, że jest wraz z Magicznym Pogotowiem i tyle. Nie, że to było znowu jakoś szczególnie istotne. – Gdyby potrzebowała pani dalszych konsultacji, będzie mogła mnie pani znaleźć po tym wszystkim w Świętym Mungu.
O ile Święty Mung nie zostanie spalony… I o ile sam Prewett nie zostanie spalony. Obie te opcje były dość irytujące, bo własna śmierć oczywiście mu się nie uśmiechała, ale praca w prowizorycznym szpitalu wcale nie była dużo lepsza. Nie wspominając już o tym ile szkód w ludziach i zasobach spowodowałoby zniszczenie szpitala.
– W każdym razie proszę o siebie dbać. I zachować chusteczkę – powiedział jeszcze, a potem, powstrzymując cień irytacji na własnej twarzy, spojrzał na Lyssę, która wyciągnęła w jego stronę czerwone ręce. – No dobrze. To co się dzieje? Rozumiem, że problemem jest ta farba, czy również męczy panią kaszel?
Prawda była taka, że na skali irytujących pacjentów Lyssa nawet nie miałaby szansy zająć żadnego miejsca na podium. Sytuacja była jednak taka jaka była, obok nich siedziała kobieta, którą pożar dotknął znacznie bardziej, a on miał wrażenie, że Lyssa odczuwała lekkie zirytowanie z powodu tego, że to nie zajął się nią jako pierwszą. Możliwe jednak, że nieco zbyt surowo ją oceniał, zwłaszcza że sytuacja była traumatyczna dla nich wszystkich i zapewne nikt nie zachowywał się dzisiaj całkowicie racjonalnie.
Dlatego też po prostu ostrożnie przyjrzał się farbie, która została wywala na Lyssę, marszcząc przy tym nieco brwi.
– Ktoś naprawdę biega teraz po ulicach i wylewa czerwoną farbę na ludzi? – spytał, sam nie wiedział czy bardziej swoich pacjentek, czy siebie samego. W każdym razie to było absolutnie idiotyczne zachowanie. Po chwili, sięgnął do swojej torby lekarskiej i wyciągnął dwie buteleczki eliksirów, które kiedyś przygotował na takie właśnie okazję. Wziął też z torby kawałek czystej chusteczki, wylał na nią kilka kropli pierwszego specyfiku i ostrożnie przetarł jedną z plam na dłoni czarownicy. Nie pomogło. To było… Dziwne, ale nie aż tak zaskakujące. Wyglądało po prostu na to, że ktokolwiek oblał Lyssę, musiał zakupić bardzo wredną farbę. Sięgnął więc po drugi specyfik, powtórzył czynność i… Tym razem zadziałało i po chwili jedna z plam zniknęły z dłoni Lyssy. Prewett uśmiechnął się na ten widok po czym wziął mniejszą, pustą fiolkę i przelałem do niej trochę odpowiedniego specyfiku.
– Dzięki niemu powinna pani wszystko zmyć ze skóry. Jest dość wydajny – oznajmił, podając jej mniejszą z buteleczek.
Spojrzał na obie kobiety.
– No dobrze. To chyba na razie tyle. Proszę na siebie uważać. To znaczy na ile to jest możliwe w tej sytuacji. Czy potrzebują panie jeszcze jakiejś pomocy?
– Basilius Prewett – przedstawił się w końcu. Naprawdę nie zrobił tego wcześniej? Nie, chyba nie. Chyba po prostu powiedział, że jest wraz z Magicznym Pogotowiem i tyle. Nie, że to było znowu jakoś szczególnie istotne. – Gdyby potrzebowała pani dalszych konsultacji, będzie mogła mnie pani znaleźć po tym wszystkim w Świętym Mungu.
O ile Święty Mung nie zostanie spalony… I o ile sam Prewett nie zostanie spalony. Obie te opcje były dość irytujące, bo własna śmierć oczywiście mu się nie uśmiechała, ale praca w prowizorycznym szpitalu wcale nie była dużo lepsza. Nie wspominając już o tym ile szkód w ludziach i zasobach spowodowałoby zniszczenie szpitala.
– W każdym razie proszę o siebie dbać. I zachować chusteczkę – powiedział jeszcze, a potem, powstrzymując cień irytacji na własnej twarzy, spojrzał na Lyssę, która wyciągnęła w jego stronę czerwone ręce. – No dobrze. To co się dzieje? Rozumiem, że problemem jest ta farba, czy również męczy panią kaszel?
Prawda była taka, że na skali irytujących pacjentów Lyssa nawet nie miałaby szansy zająć żadnego miejsca na podium. Sytuacja była jednak taka jaka była, obok nich siedziała kobieta, którą pożar dotknął znacznie bardziej, a on miał wrażenie, że Lyssa odczuwała lekkie zirytowanie z powodu tego, że to nie zajął się nią jako pierwszą. Możliwe jednak, że nieco zbyt surowo ją oceniał, zwłaszcza że sytuacja była traumatyczna dla nich wszystkich i zapewne nikt nie zachowywał się dzisiaj całkowicie racjonalnie.
Dlatego też po prostu ostrożnie przyjrzał się farbie, która została wywala na Lyssę, marszcząc przy tym nieco brwi.
– Ktoś naprawdę biega teraz po ulicach i wylewa czerwoną farbę na ludzi? – spytał, sam nie wiedział czy bardziej swoich pacjentek, czy siebie samego. W każdym razie to było absolutnie idiotyczne zachowanie. Po chwili, sięgnął do swojej torby lekarskiej i wyciągnął dwie buteleczki eliksirów, które kiedyś przygotował na takie właśnie okazję. Wziął też z torby kawałek czystej chusteczki, wylał na nią kilka kropli pierwszego specyfiku i ostrożnie przetarł jedną z plam na dłoni czarownicy. Nie pomogło. To było… Dziwne, ale nie aż tak zaskakujące. Wyglądało po prostu na to, że ktokolwiek oblał Lyssę, musiał zakupić bardzo wredną farbę. Sięgnął więc po drugi specyfik, powtórzył czynność i… Tym razem zadziałało i po chwili jedna z plam zniknęły z dłoni Lyssy. Prewett uśmiechnął się na ten widok po czym wziął mniejszą, pustą fiolkę i przelałem do niej trochę odpowiedniego specyfiku.
– Dzięki niemu powinna pani wszystko zmyć ze skóry. Jest dość wydajny – oznajmił, podając jej mniejszą z buteleczek.
Spojrzał na obie kobiety.
– No dobrze. To chyba na razie tyle. Proszę na siebie uważać. To znaczy na ile to jest możliwe w tej sytuacji. Czy potrzebują panie jeszcze jakiejś pomocy?