27.06.2026, 09:10 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.06.2026, 09:14 przez Ceolsige Burke.)
Wzmianka o „Grindelwaldzie 2.0” sprawiła, że drapieżny uśmiech Ceolsige momentalnie zgasł. Na jej nienagannej twarzy odmalowało się zdegustowane, chłodne uniesienie brwi, a głowa paserki opadła w powolnym, pełnym dystyngowanej rezygnacji skinieniu.
– No właśnie – mruknęła cicho, niemal pod nosem, dając wyraz swojemu głębokiemu zmęczeniu chaosem, który od tygodni paraliżował nie tylko londyńskie ulice, ale i płynność tutejszych interesów.
Kiedy jednak Urd tak lekko i z wdziękiem urwała ten ciężki temat, uciekając w bezpieczniejsze rejony, wzrok Ceolsige mimowolnie powędrował niżej. Jej błękitne oczy przez ułamek sekundy śledziły ruch warg kuzynki na kryształowym naczyniu, by zaraz potem leniwie spłynąć po gładkiej linii jej szyi.
Uwaga o „znaku od nieba” i ucieczce z Nokturnu wywołała na twarzy panny Burke delikatne rozbawienie. Wyraz szczerej wesołości przemknął przez rysy jej twarzy. Z jej piersi wyrwał się cichy, melodyjny chichot, który niezamierzenie przeciągnął się również na to ostatnie, śmiałe wtrącenie o wybieraniu gniazdka. Może samo wtrącenie nie byłoby śmiałe ale nagłe urwanie tematu zdradzało jego ładunek.
Ceolsige uniosła głowę i utkwiła błękitne źrenice bezpośrednio w oczach Urd. Nie było w tym spojrzeniu jej zwyczajowej, chłodnej analizy. Raczej coś w okolicy badawczego, niepewnego zaskoczenia. W jej postawie dominowało nagłe głębokie, hipnotyzujące zawieszenie jakby panna Burke próbowała zważyć intencje ukryte nie tyle za słowami, co za ich nagłym urwaniem.
Ta spojrzenie i cisza jaka mu towarzyszyła trwało zdecydowanie dłużej niż zwyczajowe, salonowe mgnienie oka.
Dopiero bezpośrednie pytanie Urd o ser przywróciło Ceolsige jej typową, płynną grację. Z pewnym żalem zdała sobie sprawę, jak badawcze rozważania pochłonęły ją do tego stopnia, że moment degustacji ociekającego miodem sera zupełnie ominął jej świadomość. Wyprostowała się powoli, przyjmując bardziej stonowaną, dystyngowaną pozycję. Wykonała przy tym minimalny, elegancki ruch, ściągając delikatnie barki i poprawiając mankiety, jakby doskonała skądinąd szata nagle wydała jej się odrobinę zbyt krępująca pod wpływem ciepła, które właśnie rozlało się pod jej skórą.
– Przyznam, że do tej pory nie miałam okazji kosztować tutejszej tacki serów – odezwała się, a jej głos odzyskał swój aksamitny, niski ton. Wysunęła smukłą dłoń nad blat i z nienaganną precyzją uniosła mały, twardy kęs, spomiędzy którego sączył się złocisty ulepek. Zanim jednak uniosła go do ust, zatrzymała ruch dłoni w powietrzu, powracając spojrzeniem do przerwanej myśli.
– Niemniej, jeśli chodzi o to moje nieszczęsne, metafizyczne Limbo… Chętnie przyjmę pod swój dach zaufanego specjalistę, droga Urd. Wydaje się, że zamiast klątwy trafiło mi się nawiedzenie. Może udałoby się takiej egzorcystce przekonać zjawy by postawiły sobie drzwi do swojego świata w bardziej dogodnej dla wszystkich lokalizacji. - Wykonała niewielki, ważący gest dłońmi. - W najgorszym wypadku wynegocjować odpowiedni czynsz.
Uśmiechnęła się lekko, po czym ze spokojem wsunęła ser do ust. Przymknęła na moment powieki, pozwalając, by kremowa tekstura i słodycz miodu na chwilę zdominowały jej zmysły, po czym szybko przełknęła kęs i odchyliła się nieco na oparcie fotela. Jej poza nabrała wiele z typowej dla niej swobody. Jakby miała prowadzić niezobowiązującą konwersacje.
– Co zaś tyczy się poszukiwań nowego gniazdka… – zawiesiła głos, nadając swojej wypowiedzi ton skrajnie niezobowiązującej, towarzyskiej propozycji. – Jeśli rzeczywiście planujesz zostać w Londynie na dłużej, z prawdziwą przyjemnością potowarzyszę ci w tych poszukiwaniach. Kto wie? Gdybyśmy wspólnie znalazły lokalizacje o nieco większej przestrzeni, może rzeczywiście należałoby uznać to za znak. Wydaje się niezdrowe łączyć miejsce prowadzenia moich interesów z miejscem do życia.
– No właśnie – mruknęła cicho, niemal pod nosem, dając wyraz swojemu głębokiemu zmęczeniu chaosem, który od tygodni paraliżował nie tylko londyńskie ulice, ale i płynność tutejszych interesów.
Kiedy jednak Urd tak lekko i z wdziękiem urwała ten ciężki temat, uciekając w bezpieczniejsze rejony, wzrok Ceolsige mimowolnie powędrował niżej. Jej błękitne oczy przez ułamek sekundy śledziły ruch warg kuzynki na kryształowym naczyniu, by zaraz potem leniwie spłynąć po gładkiej linii jej szyi.
Uwaga o „znaku od nieba” i ucieczce z Nokturnu wywołała na twarzy panny Burke delikatne rozbawienie. Wyraz szczerej wesołości przemknął przez rysy jej twarzy. Z jej piersi wyrwał się cichy, melodyjny chichot, który niezamierzenie przeciągnął się również na to ostatnie, śmiałe wtrącenie o wybieraniu gniazdka. Może samo wtrącenie nie byłoby śmiałe ale nagłe urwanie tematu zdradzało jego ładunek.
Ceolsige uniosła głowę i utkwiła błękitne źrenice bezpośrednio w oczach Urd. Nie było w tym spojrzeniu jej zwyczajowej, chłodnej analizy. Raczej coś w okolicy badawczego, niepewnego zaskoczenia. W jej postawie dominowało nagłe głębokie, hipnotyzujące zawieszenie jakby panna Burke próbowała zważyć intencje ukryte nie tyle za słowami, co za ich nagłym urwaniem.
Ta spojrzenie i cisza jaka mu towarzyszyła trwało zdecydowanie dłużej niż zwyczajowe, salonowe mgnienie oka.
Dopiero bezpośrednie pytanie Urd o ser przywróciło Ceolsige jej typową, płynną grację. Z pewnym żalem zdała sobie sprawę, jak badawcze rozważania pochłonęły ją do tego stopnia, że moment degustacji ociekającego miodem sera zupełnie ominął jej świadomość. Wyprostowała się powoli, przyjmując bardziej stonowaną, dystyngowaną pozycję. Wykonała przy tym minimalny, elegancki ruch, ściągając delikatnie barki i poprawiając mankiety, jakby doskonała skądinąd szata nagle wydała jej się odrobinę zbyt krępująca pod wpływem ciepła, które właśnie rozlało się pod jej skórą.
– Przyznam, że do tej pory nie miałam okazji kosztować tutejszej tacki serów – odezwała się, a jej głos odzyskał swój aksamitny, niski ton. Wysunęła smukłą dłoń nad blat i z nienaganną precyzją uniosła mały, twardy kęs, spomiędzy którego sączył się złocisty ulepek. Zanim jednak uniosła go do ust, zatrzymała ruch dłoni w powietrzu, powracając spojrzeniem do przerwanej myśli.
– Niemniej, jeśli chodzi o to moje nieszczęsne, metafizyczne Limbo… Chętnie przyjmę pod swój dach zaufanego specjalistę, droga Urd. Wydaje się, że zamiast klątwy trafiło mi się nawiedzenie. Może udałoby się takiej egzorcystce przekonać zjawy by postawiły sobie drzwi do swojego świata w bardziej dogodnej dla wszystkich lokalizacji. - Wykonała niewielki, ważący gest dłońmi. - W najgorszym wypadku wynegocjować odpowiedni czynsz.
Uśmiechnęła się lekko, po czym ze spokojem wsunęła ser do ust. Przymknęła na moment powieki, pozwalając, by kremowa tekstura i słodycz miodu na chwilę zdominowały jej zmysły, po czym szybko przełknęła kęs i odchyliła się nieco na oparcie fotela. Jej poza nabrała wiele z typowej dla niej swobody. Jakby miała prowadzić niezobowiązującą konwersacje.
– Co zaś tyczy się poszukiwań nowego gniazdka… – zawiesiła głos, nadając swojej wypowiedzi ton skrajnie niezobowiązującej, towarzyskiej propozycji. – Jeśli rzeczywiście planujesz zostać w Londynie na dłużej, z prawdziwą przyjemnością potowarzyszę ci w tych poszukiwaniach. Kto wie? Gdybyśmy wspólnie znalazły lokalizacje o nieco większej przestrzeni, może rzeczywiście należałoby uznać to za znak. Wydaje się niezdrowe łączyć miejsce prowadzenia moich interesów z miejscem do życia.