[Sen, 31.09-1.10.1972] Mamma Mia!

To nie greckie słońce czyniło Monę Rowle najpiękniejszą kobietą na świecie, choć Icarus musiał przyznać, że rzeczywiście niesamowicie odbijało się w jej oczach. Rozjaśniło też trochę płomienne włosy, które lśniły promienistym świetle niczym u jakiejś greckiej bogini. Nie, jak u Eurydyki, którą znalazł gdzieś w innym świecie. I teraz nie mógł patrzeć wstecz. Och, co za głupota! Myśl, że Mona by go w ogóle chciała była tak próżna. A czego by tu chcieć? Podstarzałego badacza, który częściej oddychał kurzem z archiwów niż świeżym powietrzem?

– Dwadzieścia lat – stwierdził, a jego wzrok powędrował w kierunku Elisabeth. Wzrok dziewczyny pozostawał opuszczony. Uparcie skubała własny paznokieć, jakby nagle coś ją bardzo zestresowało. Icarus miał ochotę, by ją uspokoić. Powiedzieć jej, że przecież wszystko jest w porządku. – Elisabeth dała mi kawę i uraczyła przyjemną pogawędką. Doskonale ją wychowałaś.

To przywołało słaby uśmiech na ustach Lizzy. Znowu zaczęła przypominać Monę, lecz jednocześnie… Icarus zaczynał myśleć sobie, że skoro początkowo wydawała się mu podobna do Basila, a jej wiek mógłby się zgadzać z czasem ostatniego spotkania Ariego i Mony… Może patrzył w to dziwaczne, skrzywione zwierciadło, którym było własne dziecko? Szczególnie, że z zapałem do historii i niezręcznością w ruchach, Elisabeth przypominała mu siebie samego z czasów młodości. Lepszą wersję tego dzieciaka, taką, która nie dorastała pod butem ojca narcyza. Zaraz zganił się za tę myśl. Dedalus przecież uważał Icarusa za swoje przedłużenie, za kopię. A Elisabeth, nawet jeżeli była jego córką, pozostawała również odrębną osobą. Ze swoimi marzeniami, przemyśleniami, aspiracjami.

– Właściwie to… – Ponownie popatrzył na dziewczynę, która posłała mu rozpaczliwe spojrzenie typu "nie mów mamie, błagam". – Ktoś z miasteczka wysłał do mnie list, że znaleźliście tu pewien artefakt. Ponoć odniósł go do twojego hotelu. Nie trafiła w wasze ręce może zaklęta bransoleta?

Lizzy wyglądała, jakby miała zapaść się pod ziemię.

Wymyśliła to. Nie ma żadnej bransolety – domyślił się mężczyzna. Przecież to nie mógł być przypadek, że znalazł się akurat w hoteliku Mony, obok dziewczyny, która przypominała mu samego siebie. A może to upał już mieszał mu w głowie?