29.06.2026, 22:20 ✶
Słuchałem Prue uważnie, nawet jeśli część wypowiadanych przez nią słów musiałem składać w całość bardziej z kontekstu niż z ich faktycznego brzmienia, nie przerywając jej jednak ani na moment, bo dobrze wiedziałem, że jeśli teraz zgubi własny tok myślenia, będę musiał czekać kolejne dziesięć minut, aż znowu go odnajdzie. Nie miałem jej tego za złe, rzecz jasna, tak samo jak stanu, w który weszła z pomocą babci, chociaż całkiem zabawnie było być tym jednym jedynym trzeźwym, „odpowiedzialnym” doroslłym na naszym kwadracie. Każdemu należał się dzień, w którym rozsądek schodził na dalszy plan, zwłaszcza jeśli powód rzeczywiście był wart świętowania. Uśmiechnąłem się nieznacznie na kiwnięcie, którym mnie obdarzyła, gdy bez kolejnego słowa zgodziła się na wodę, obserwując z wyraźną satysfakcją, że tym razem nie próbowała nawet udowadniać, iż podobny ratunek był jej zupełnie niepotrzebny. Znałem ją już na tyle dobrze, by wiedzieć, że przyjęcie pomocy nie przychodziło jej łatwo, nawet jeśli dotyczyło czegoś tak banalnego jak podanie butelki wody albo doprowadzenie do kanapy po wyjątkowo zakrapianym wieczorze, tym bardziej cieszyło mnie, że nie próbowała teraz walczyć o własną niezależność tylko dlatego, że uważała to za obowiązek - nie musiała tego robić, wbrew pozorom, nigdy wcale nie chciałem, żeby musiała - było w tym coś dziwnie kojącego, że mogłem zwyczajnie się nią zająć, bez przepychanek i udowadniania sobie nawzajem, kto poradzi sobie lepiej.
- Zobaczymy… - Parsknąłem cicho, wzruszając przy tym ramionami z lekkością człowieka, który dawno przestał przejmować się cudzymi etykietami, a więc mógł zareagować na nie wedle własnego uznania - nie wydawało mi się jednak, aby w porównaniu użytym przez moją żonę mogło kryć się coś, co miało na celu śmiertelnie mnie obrazić - byłem raczej spokojny o to, co miała na myśli, nawet jeśli z powodzeniem mogła mnie jeszcze zaskoczyć.
I zaskoczyła - oczywiście - ze wszystkich rzeczy, których mogłem się spodziewać po babci Bletchley, zdecydowanie nie spodziewałem się usłyszeć właśnie takiej rewelacji. Przez moment obracałem plątaninę rzemyków na nadgarstku, pozwalając myślom popłynąć dalej, niż pokazywałem to wyrazem twarzy. Im dłużej o tym rozmyślałem, tym bardziej dochodziłem do wniosku, że rzeczywiście miała rację. Nie chodziło o szczegóły życiorysów ani o nazwiska, nie tu doszukiwałem się paraleli i analogii, chodziło o decyzję, żeby nie pozwolić własnej rodzinie decydować o tym, jak miało wyglądać całe życie. W świecie, z którego oboje w pewnym sensie pochodziliśmy, taka decyzja zawsze miała swoją cenę, a że los miał czasami wyjątkowo przewrotne poczucie humoru…
Ellie porzuciła jedną z najbardziej konserwatywnych rodzin magicznej Wielkiej Brytanii dla czarodzieja półkrwi, łamiąc wszystkie zasady, które próbowano w niej wypalić od dzieciństwa, bez cienia wątpliwości piętnując ją za wyparcie się tych rzekomych wartości, tymczasem kilkadziesiąt lat później jej wnuczka zakochała się w człowieku, który urodził się dokładnie w takim świecie, przed jakim tamta kiedyś uciekła. Tyle tylko, że ja również zdążyłem już odwrócić się od wszystkiego, co to nazwisko miało reprezentować. Im dłużej o tym myślałem, tym bardziej podobała mi się ta absurdalna symetria. W pewnym sensie historia rzeczywiście zatoczyła koło, tylko zrobiła to tak pokrętną drogą, że chyba nikt nie byłby w stanie jej wcześniej przewidzieć. W gruncie rzeczy oboje okazaliśmy się dokładnie takim rozczarowaniem dla własnych rodów, jakiego najbardziej się obawiały.
- Mhm. Coś w tym jest. - Skinąłem głową, tym razem nie potrzebowałem nawet chwili na zastanowienie, dostrzegałem nasze podobieństwo aż nazbyt wyraźnie, chociaż nie sprowadzało się do prostego porównania dwóch historii miłosnych - chodziło o coś znacznie głębszego - o ludzi, którzy urodzili się w określonym świecie, a później świadomie zdecydowali, że nie zamierzali żyć według jego zasad. Ellie zrobiła to wiele lat przede mną, ja zrobiłem to na swój sposób. Oboje zapłaciliśmy za to własną cenę, chociaż każdemu przyszło ją płacić inaczej.
Na moment przymrużyłem oczy, zastanawiając się nad jej kolejnymi słowami o nazwisku Black - rozumiałem, co miała na myśli - krew pozostawała krwią, rodowodu nie dało się wymazać jednym podpisem ani decyzją o opuszczeniu rodzinnego domu, jednocześnie wiedziałem, że nazwisko potrafiło znaczyć znacznie mniej, niż ludziom wydawało się przez całe życie, w końcu dorastałem w zbliżonym środowisku i przebywałem wystarczająco długo pośród ludzi przywiązujących do podobnych rzeczy przesadną wagę, żeby nauczyć się patrzeć na nie z odpowiednim dystansem.
- Nie da się zmieniś tego, skąd człowiek pochodzi, nawet jeśli wszystkie stlony by tego chciały. - Skinąłem głową, a następnie dodatkowo wzruszyłem lekko ramionami, bo z perspektywy czasu naprawdę trudno było mi przejmować się cudzymi definicjami „zdrady”, o którą się rozchodziło - jeśli kochanie właściwych ludzi miało być przestępstwem, to najwyraźniej należeliśmy do recydywistów. Blackowie mogli dać wspomnianej kobiecie nazwisko, wychowanie i kilka bardzo konkretnych poglądów na świat, ale resztę zbudowała już sama, dlatego, kiedy myślałem o babci Bletchley, w ogóle nie widziałem Blackówny. Widziałem po prostu Ellie, a to było chyba największe zwycięstwo, jakie mogła odnieść nad własnym rodem. - Ale mosna całkiem skutecznie zmieniś to, kim się staje. I mam wlaszenie, sze twoja babcia zlobiła dokładnie to. - Oparłem dłonie na kolanach, pochylając się odrobinę ku żonie, by w miarę możliwości nawiązać z nią lepszy kontakt wzrokowy. Widząc jednak jej lekko zamglone spojrzenie i sposób, w jaki próbowała utrzymać skupienie na mojej twarzy, podejrzewałem, że tylko część tego wywodu rzeczywiście do niej dotarła. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, w tej chwili ważniejsze było to, że siedziała obok mnie spokojna, rozluźniona i najwyraźniej całkowicie przekonana, iż nic złego nie mogło się już wydarzyć - miała rację - dopóki tu byliśmy, naprawdę nie mogło. O reszcie myśleć nie chciałem…
Na wzmiankę o jej dziadku uśmiechnąłem się pod nosem, nie znałem go, nigdy nie miałem takiej możliwości, ale - zważywszy na wszystkie ostatnie wydarzenia i to, co teraz mówiła - coraz łatwiej było mi wyobrazić sobie człowieka, dla którego ktoś był gotów zostawić za sobą cały świat. Potrafiłem uznać go za całkiem wyjątkowego - nie dlatego, że odbił Blackównę jednej z najbardziej wpływowych rodzin, ale dlatego, że najwyraźniej potrafił sprawić, iż uznała, że warto było zapłacić za to każdą cenę. Niewielu ludzi mogło powiedzieć o sobie coś podobnego, jeszcze mniej rzeczywiście na to zasługiwało.
- Musiał mieć w sobie naplawdę duszo uloku. Albo był kompletnym szaleńcem. Chociasz jedno dlugiego wcale nie wyklucza.
Ten człowiek musiał mieć w sobie coś naprawdę głębokiego, skoro przekonał do siebie kobietę wychowaną w jednym z najbardziej hermetycznych rodów w całej Wielkiej Brytanii. Musiał posiadać w sobie coś więcej niż urok, gdyż sam czar wystarczał na kilka spotkań, czasem na kilka miesięcy, nie wystarczał natomiast na to, co serwowało porzucenie rodziny, nazwiska i wszystkiego, co znało się od dzieciństwa. Sama odwaga nie była dostatecznym motywatorem takiej zmiany, potrzeba było jeszcze charakteru, uporu obu stron i czegoś, czego nie dało się opisać jednym słowem.
- Wiesz, sze właśnie pszyczyniasz się do stwoszenia nowej teolii? Ludzie noszący nazwisko Bletchley najwylaśniej mają w sobie coś, pszes co człowiek najpielw kompletnie głupieje, a dopielo później zaczyna losumieś, w co się władował i co właściwie się stało. - Uniosłem brew. - Myślę, sze nawet jeśli nie spędzili ze sobą tyle, na ile zasługiwali, na pewno było walto. - To nie były wyłącznie puste słowa, brały się z czegoś więcej, z samej głębi moich własnych doświadczeń. Zabawne, ilu z nas kończyło dokładnie w tym samym miejscu, mimo że wychowywano nas, żeby nigdy tam nie trafić. Prawda była zresztą znacznie prostsza, niż lubili przedstawiać ją ludzie. Nie zakochałem się w Prudence dopiero wtedy, gdy świat stanął na głowie, ani wtedy, gdy zaczęliśmy lepiej się rozumieć, to wszystko wydarzyło się znacznie wcześniej, w czasach, kiedy oboje byliśmy zdecydowanie młodsi i znacznie mniej rozsądni. Późniejsza niechęć, upór i wszystkie nasze wojny nie potrafiły całkowicie przykryć czegoś, co zdążyło pojawić się o wiele wcześniej. Strasznie mnie przy tym denerwowała, fakt, regularnie miałem ochotę się z nią kłócić, czasami za wszelką cenę udowodnić, że się myliła, chociaż najczęściej to ja kończyłem z poczuciem, że właśnie zostałem intelektualnie znokautowany. Tyle tylko, że była też pierwszą dziewczyną, przy której w ogóle zorientowałem się, że potrafię czuć coś więcej niż chwilowe zauroczenie. Fatalnie to ukrywałem, więc całe szczęście, że była wtedy zbyt zajęta irytowaniem mnie, żeby to zauważyć, chociaż gdzieś tam wciąż można było spekulować, co by było, gdyby wszystko potoczyło się inaczej.
- W obecnym stanie? Nie oblaś się, ale gdybyś splóbowała uciekaś, dogoniłbym cię spacelowym klokiem. - Pokręciłem lekko głową, bo choć trochę się z nią droczyłem, wcale nie zamierzałem spuszczać jej z oka na dłużej niż krótką chwilę, dopóki nie będę miał pewności, że świat przestał wirować przynajmniej na tyle, by nie próbował ponownie wypchnąć jej na spotkanie z podłogą.
- Okej. - Stwierdziłem, kiedy wspomniała, że tak naprawdę nie znała całej historii, wcale mnie to nie zdziwiło - po prostu skwitowałem to wymownym półuśmiechem, wzruszywszy ramionami - ludzie rzadko opowiadali swoim dzieciom i wnukom wszystko, na ogół raczej zostawiali po sobie urwane zdania, pojedyncze wspomnienia i nazwiska wypowiadane mimochodem, jakby najważniejsze fragmenty własnego życia z biegiem lat przestawały być dla nich czymś wartym opowiadania. Paradoks polegał na tym, że właśnie te przemilczane kawałki zazwyczaj okazywały się najbardziej fascynujące. Ellie nigdy nie sprawiała wrażenia kobiety, która lubiłaby oglądać się za siebie, zapewne znacznie bardziej interesowało ją to, co mogła jeszcze zrobić, niż to, co wydarzyło się kilkadziesiąt lat wcześniej. - Ale masz coś jeszcze do spszedania? Jakieś fascynujące szczegóły? - Uśmiechnąłem się odruchowo, chociaż pod tym uśmiechem wciąż pozostawał ślad wcześniejszego ukłucia, tym razem jednak nie pozwoliłem mu dojść do głosu, zamiast tego wyciągnąłem rękę i delikatnie odgarnąłem z jej policzka niesforny kosmyk włosów, który od kilku minut uporczywie opadał jej na twarz, po czym wstałem po wodę, dając sobie kilka sekund na powrót do normy.
- Nie ma za co. Do usług, psze pani. - Obserwowałem ją, gdy z widoczną determinacją próbowała utrzymać butelkę we właściwym miejscu, a potem niemal zachłannie opróżniła połowę jej zawartości, jakby organizm sam przypomniał sobie, czego naprawdę potrzebował. Miałem ochotę skomentować jej wcześniejsze zmagania z trafieniem w szyjkę butelki, ale wyjątkowo darowałem sobie podobny żart. Dzisiejszy wieczór i tak dostarczył jej wystarczająco wielu powodów do tego, żeby jutro obudziła się z lekkim poczuciem zażenowania, nie musiałem jeszcze dokładać kolejnych. Sam fakt, że pozwalała mi się sobą zajmować bez cienia protestu, mówił zresztą znacznie więcej niż wszystkie słowa, które mogłaby teraz wypowiedzieć, bo znałem ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć, ile kosztowało ją podobne odpuszczenie kontroli. W takich chwilach przypominałem sobie, że pod wszystkimi warstwami opanowania, uporu i rozsądku kryła się po prostu dziewczyna, którą poznałem wiele lat temu, jeszcze zanim życie zdążyło nauczyć nas oboje, że łatwiej było udawać twardszych i bardziej zdystansowanych, niż naprawdę nimi być. Jeszcze kilka lat wcześniej prędzej próbowałaby samodzielnie wdrapać się na blat kuchenny i ściągnąć coś z najwyżej zawieszonej półki, niż przyznałaby, że potrzebowała pomocy.
- Po dzisiejszym wieczosze zakładam jusz wszystko. - Rozłożyłem bezradnie ręce. Babcia Prue ewidentnie była tym typem osoby, którą im dłużej człowiek ją znał, tym mniej miał pojęcia, kim była dwadzieścia, czterdzieści czy pięćdziesiąt lat temu, a to było całkiem imponujące osiągnięcie. - A nawet mnie tam nie było. - Wypowiedziałem to z rozbawieniem, ale gdzieś pod nim kryło się szczere przekonanie, że w przypadku Ellie granica między tym, co prawdopodobne, a tym, co całkowicie niewiarygodne, od dawna przestała istnieć. Im więcej dowiadywałem się o jej babci, tym mocniejsze odnosiłem wrażenie, że przez wszystkie te lata znałem zaledwie niewielki wycinek znacznie większej historii. Cóż - niektórych ludzi poznawało się całe życie i mimo to wciąż potrafili wyciągnąć z kieszeni kolejną tajemnicę, o której nikt wcześniej nie miał pojęcia, babcia Bletchley zdecydowanie należała do tego rodzaju osób. Coraz bardziej zaczynałem wierzyć, że gdyby pewnego dnia oznajmiła nam mimochodem, iż przez kilka lat hodowała smoki albo uczestniczyła w wyprawie do zatopionego miasta, nie zdziwiłbym się nawet szczególnie mocno. Najwidoczniej ta rodzina po prostu tak miała…
- Zobaczymy… - Parsknąłem cicho, wzruszając przy tym ramionami z lekkością człowieka, który dawno przestał przejmować się cudzymi etykietami, a więc mógł zareagować na nie wedle własnego uznania - nie wydawało mi się jednak, aby w porównaniu użytym przez moją żonę mogło kryć się coś, co miało na celu śmiertelnie mnie obrazić - byłem raczej spokojny o to, co miała na myśli, nawet jeśli z powodzeniem mogła mnie jeszcze zaskoczyć.
I zaskoczyła - oczywiście - ze wszystkich rzeczy, których mogłem się spodziewać po babci Bletchley, zdecydowanie nie spodziewałem się usłyszeć właśnie takiej rewelacji. Przez moment obracałem plątaninę rzemyków na nadgarstku, pozwalając myślom popłynąć dalej, niż pokazywałem to wyrazem twarzy. Im dłużej o tym rozmyślałem, tym bardziej dochodziłem do wniosku, że rzeczywiście miała rację. Nie chodziło o szczegóły życiorysów ani o nazwiska, nie tu doszukiwałem się paraleli i analogii, chodziło o decyzję, żeby nie pozwolić własnej rodzinie decydować o tym, jak miało wyglądać całe życie. W świecie, z którego oboje w pewnym sensie pochodziliśmy, taka decyzja zawsze miała swoją cenę, a że los miał czasami wyjątkowo przewrotne poczucie humoru…
Ellie porzuciła jedną z najbardziej konserwatywnych rodzin magicznej Wielkiej Brytanii dla czarodzieja półkrwi, łamiąc wszystkie zasady, które próbowano w niej wypalić od dzieciństwa, bez cienia wątpliwości piętnując ją za wyparcie się tych rzekomych wartości, tymczasem kilkadziesiąt lat później jej wnuczka zakochała się w człowieku, który urodził się dokładnie w takim świecie, przed jakim tamta kiedyś uciekła. Tyle tylko, że ja również zdążyłem już odwrócić się od wszystkiego, co to nazwisko miało reprezentować. Im dłużej o tym myślałem, tym bardziej podobała mi się ta absurdalna symetria. W pewnym sensie historia rzeczywiście zatoczyła koło, tylko zrobiła to tak pokrętną drogą, że chyba nikt nie byłby w stanie jej wcześniej przewidzieć. W gruncie rzeczy oboje okazaliśmy się dokładnie takim rozczarowaniem dla własnych rodów, jakiego najbardziej się obawiały.
- Mhm. Coś w tym jest. - Skinąłem głową, tym razem nie potrzebowałem nawet chwili na zastanowienie, dostrzegałem nasze podobieństwo aż nazbyt wyraźnie, chociaż nie sprowadzało się do prostego porównania dwóch historii miłosnych - chodziło o coś znacznie głębszego - o ludzi, którzy urodzili się w określonym świecie, a później świadomie zdecydowali, że nie zamierzali żyć według jego zasad. Ellie zrobiła to wiele lat przede mną, ja zrobiłem to na swój sposób. Oboje zapłaciliśmy za to własną cenę, chociaż każdemu przyszło ją płacić inaczej.
Na moment przymrużyłem oczy, zastanawiając się nad jej kolejnymi słowami o nazwisku Black - rozumiałem, co miała na myśli - krew pozostawała krwią, rodowodu nie dało się wymazać jednym podpisem ani decyzją o opuszczeniu rodzinnego domu, jednocześnie wiedziałem, że nazwisko potrafiło znaczyć znacznie mniej, niż ludziom wydawało się przez całe życie, w końcu dorastałem w zbliżonym środowisku i przebywałem wystarczająco długo pośród ludzi przywiązujących do podobnych rzeczy przesadną wagę, żeby nauczyć się patrzeć na nie z odpowiednim dystansem.
- Nie da się zmieniś tego, skąd człowiek pochodzi, nawet jeśli wszystkie stlony by tego chciały. - Skinąłem głową, a następnie dodatkowo wzruszyłem lekko ramionami, bo z perspektywy czasu naprawdę trudno było mi przejmować się cudzymi definicjami „zdrady”, o którą się rozchodziło - jeśli kochanie właściwych ludzi miało być przestępstwem, to najwyraźniej należeliśmy do recydywistów. Blackowie mogli dać wspomnianej kobiecie nazwisko, wychowanie i kilka bardzo konkretnych poglądów na świat, ale resztę zbudowała już sama, dlatego, kiedy myślałem o babci Bletchley, w ogóle nie widziałem Blackówny. Widziałem po prostu Ellie, a to było chyba największe zwycięstwo, jakie mogła odnieść nad własnym rodem. - Ale mosna całkiem skutecznie zmieniś to, kim się staje. I mam wlaszenie, sze twoja babcia zlobiła dokładnie to. - Oparłem dłonie na kolanach, pochylając się odrobinę ku żonie, by w miarę możliwości nawiązać z nią lepszy kontakt wzrokowy. Widząc jednak jej lekko zamglone spojrzenie i sposób, w jaki próbowała utrzymać skupienie na mojej twarzy, podejrzewałem, że tylko część tego wywodu rzeczywiście do niej dotarła. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, w tej chwili ważniejsze było to, że siedziała obok mnie spokojna, rozluźniona i najwyraźniej całkowicie przekonana, iż nic złego nie mogło się już wydarzyć - miała rację - dopóki tu byliśmy, naprawdę nie mogło. O reszcie myśleć nie chciałem…
Na wzmiankę o jej dziadku uśmiechnąłem się pod nosem, nie znałem go, nigdy nie miałem takiej możliwości, ale - zważywszy na wszystkie ostatnie wydarzenia i to, co teraz mówiła - coraz łatwiej było mi wyobrazić sobie człowieka, dla którego ktoś był gotów zostawić za sobą cały świat. Potrafiłem uznać go za całkiem wyjątkowego - nie dlatego, że odbił Blackównę jednej z najbardziej wpływowych rodzin, ale dlatego, że najwyraźniej potrafił sprawić, iż uznała, że warto było zapłacić za to każdą cenę. Niewielu ludzi mogło powiedzieć o sobie coś podobnego, jeszcze mniej rzeczywiście na to zasługiwało.
- Musiał mieć w sobie naplawdę duszo uloku. Albo był kompletnym szaleńcem. Chociasz jedno dlugiego wcale nie wyklucza.
Ten człowiek musiał mieć w sobie coś naprawdę głębokiego, skoro przekonał do siebie kobietę wychowaną w jednym z najbardziej hermetycznych rodów w całej Wielkiej Brytanii. Musiał posiadać w sobie coś więcej niż urok, gdyż sam czar wystarczał na kilka spotkań, czasem na kilka miesięcy, nie wystarczał natomiast na to, co serwowało porzucenie rodziny, nazwiska i wszystkiego, co znało się od dzieciństwa. Sama odwaga nie była dostatecznym motywatorem takiej zmiany, potrzeba było jeszcze charakteru, uporu obu stron i czegoś, czego nie dało się opisać jednym słowem.
- Wiesz, sze właśnie pszyczyniasz się do stwoszenia nowej teolii? Ludzie noszący nazwisko Bletchley najwylaśniej mają w sobie coś, pszes co człowiek najpielw kompletnie głupieje, a dopielo później zaczyna losumieś, w co się władował i co właściwie się stało. - Uniosłem brew. - Myślę, sze nawet jeśli nie spędzili ze sobą tyle, na ile zasługiwali, na pewno było walto. - To nie były wyłącznie puste słowa, brały się z czegoś więcej, z samej głębi moich własnych doświadczeń. Zabawne, ilu z nas kończyło dokładnie w tym samym miejscu, mimo że wychowywano nas, żeby nigdy tam nie trafić. Prawda była zresztą znacznie prostsza, niż lubili przedstawiać ją ludzie. Nie zakochałem się w Prudence dopiero wtedy, gdy świat stanął na głowie, ani wtedy, gdy zaczęliśmy lepiej się rozumieć, to wszystko wydarzyło się znacznie wcześniej, w czasach, kiedy oboje byliśmy zdecydowanie młodsi i znacznie mniej rozsądni. Późniejsza niechęć, upór i wszystkie nasze wojny nie potrafiły całkowicie przykryć czegoś, co zdążyło pojawić się o wiele wcześniej. Strasznie mnie przy tym denerwowała, fakt, regularnie miałem ochotę się z nią kłócić, czasami za wszelką cenę udowodnić, że się myliła, chociaż najczęściej to ja kończyłem z poczuciem, że właśnie zostałem intelektualnie znokautowany. Tyle tylko, że była też pierwszą dziewczyną, przy której w ogóle zorientowałem się, że potrafię czuć coś więcej niż chwilowe zauroczenie. Fatalnie to ukrywałem, więc całe szczęście, że była wtedy zbyt zajęta irytowaniem mnie, żeby to zauważyć, chociaż gdzieś tam wciąż można było spekulować, co by było, gdyby wszystko potoczyło się inaczej.
- W obecnym stanie? Nie oblaś się, ale gdybyś splóbowała uciekaś, dogoniłbym cię spacelowym klokiem. - Pokręciłem lekko głową, bo choć trochę się z nią droczyłem, wcale nie zamierzałem spuszczać jej z oka na dłużej niż krótką chwilę, dopóki nie będę miał pewności, że świat przestał wirować przynajmniej na tyle, by nie próbował ponownie wypchnąć jej na spotkanie z podłogą.
- Okej. - Stwierdziłem, kiedy wspomniała, że tak naprawdę nie znała całej historii, wcale mnie to nie zdziwiło - po prostu skwitowałem to wymownym półuśmiechem, wzruszywszy ramionami - ludzie rzadko opowiadali swoim dzieciom i wnukom wszystko, na ogół raczej zostawiali po sobie urwane zdania, pojedyncze wspomnienia i nazwiska wypowiadane mimochodem, jakby najważniejsze fragmenty własnego życia z biegiem lat przestawały być dla nich czymś wartym opowiadania. Paradoks polegał na tym, że właśnie te przemilczane kawałki zazwyczaj okazywały się najbardziej fascynujące. Ellie nigdy nie sprawiała wrażenia kobiety, która lubiłaby oglądać się za siebie, zapewne znacznie bardziej interesowało ją to, co mogła jeszcze zrobić, niż to, co wydarzyło się kilkadziesiąt lat wcześniej. - Ale masz coś jeszcze do spszedania? Jakieś fascynujące szczegóły? - Uśmiechnąłem się odruchowo, chociaż pod tym uśmiechem wciąż pozostawał ślad wcześniejszego ukłucia, tym razem jednak nie pozwoliłem mu dojść do głosu, zamiast tego wyciągnąłem rękę i delikatnie odgarnąłem z jej policzka niesforny kosmyk włosów, który od kilku minut uporczywie opadał jej na twarz, po czym wstałem po wodę, dając sobie kilka sekund na powrót do normy.
- Nie ma za co. Do usług, psze pani. - Obserwowałem ją, gdy z widoczną determinacją próbowała utrzymać butelkę we właściwym miejscu, a potem niemal zachłannie opróżniła połowę jej zawartości, jakby organizm sam przypomniał sobie, czego naprawdę potrzebował. Miałem ochotę skomentować jej wcześniejsze zmagania z trafieniem w szyjkę butelki, ale wyjątkowo darowałem sobie podobny żart. Dzisiejszy wieczór i tak dostarczył jej wystarczająco wielu powodów do tego, żeby jutro obudziła się z lekkim poczuciem zażenowania, nie musiałem jeszcze dokładać kolejnych. Sam fakt, że pozwalała mi się sobą zajmować bez cienia protestu, mówił zresztą znacznie więcej niż wszystkie słowa, które mogłaby teraz wypowiedzieć, bo znałem ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć, ile kosztowało ją podobne odpuszczenie kontroli. W takich chwilach przypominałem sobie, że pod wszystkimi warstwami opanowania, uporu i rozsądku kryła się po prostu dziewczyna, którą poznałem wiele lat temu, jeszcze zanim życie zdążyło nauczyć nas oboje, że łatwiej było udawać twardszych i bardziej zdystansowanych, niż naprawdę nimi być. Jeszcze kilka lat wcześniej prędzej próbowałaby samodzielnie wdrapać się na blat kuchenny i ściągnąć coś z najwyżej zawieszonej półki, niż przyznałaby, że potrzebowała pomocy.
- Po dzisiejszym wieczosze zakładam jusz wszystko. - Rozłożyłem bezradnie ręce. Babcia Prue ewidentnie była tym typem osoby, którą im dłużej człowiek ją znał, tym mniej miał pojęcia, kim była dwadzieścia, czterdzieści czy pięćdziesiąt lat temu, a to było całkiem imponujące osiągnięcie. - A nawet mnie tam nie było. - Wypowiedziałem to z rozbawieniem, ale gdzieś pod nim kryło się szczere przekonanie, że w przypadku Ellie granica między tym, co prawdopodobne, a tym, co całkowicie niewiarygodne, od dawna przestała istnieć. Im więcej dowiadywałem się o jej babci, tym mocniejsze odnosiłem wrażenie, że przez wszystkie te lata znałem zaledwie niewielki wycinek znacznie większej historii. Cóż - niektórych ludzi poznawało się całe życie i mimo to wciąż potrafili wyciągnąć z kieszeni kolejną tajemnicę, o której nikt wcześniej nie miał pojęcia, babcia Bletchley zdecydowanie należała do tego rodzaju osób. Coraz bardziej zaczynałem wierzyć, że gdyby pewnego dnia oznajmiła nam mimochodem, iż przez kilka lat hodowała smoki albo uczestniczyła w wyprawie do zatopionego miasta, nie zdziwiłbym się nawet szczególnie mocno. Najwidoczniej ta rodzina po prostu tak miała…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)