02.07.2026, 16:42 ✶
Oparłem się ramieniem o chłodny mur naprzeciw jednego z wyjść z Ministerstwa i poprawiłem kołnierz płaszcza, który i tak niewiele dawał przy takim wiatrzysku. Nie musiałem pojawiać się przed gmachem, którego do tej pory unikałem z zacięciem godnym wyższej sprawy, nie czekało tu na mnie nawet nic konkretnego do roboty, na szczęście, czym mógłbym zająć kolejne dłużące się minuty, jakie dzieliły moją żonę od końca pracy. Właściwie, wcale nie potrzebowaliśmy się tu spotykać, a ostatnie okoliczności wcale nie zmieniały faktu, iż Prue była dorosłą, samodzielną kobietą, która potrafiła sobie doskonale poradzić, lecz znałem siebie na tyle dobrze, żeby nie udawać, że robiłem to przypadkiem albo że „akurat miałem coś do załatwienia w tej części Londynu, więc równie dobrze mogłem na nią zaczekać”. Bujda - nie miałem, po prostu czułem się dziwnie zniecierpliwiony mijającym dniem, co zazwyczaj prowadziło do podejmowania przeze mnie impulsywnych decyzji. Wybrałem miejsce, z którego dobrze było widać czarodziejów opuszczających budynek, jednocześnie nie stojąc nikomu na drodze, po czym wsunąłem dłonie do kieszeni płaszcza i cierpliwie czekałem, pozwalając, żeby zimna mżawka powoli osiadała na moich ramionach. Przez lata pracy zdarzało mi się marznąć w dużo gorszych miejscach i znacznie dłużej, dlatego zwykły londyński deszcz nie robił na mnie większego wrażenia, jeśli miałbym być zupełnie szczerym, dużo bardziej przeszkadzało mi czekanie.
Co jakiś czas z ministerialnych budek wychodzili kolejni pracownicy, pojedynczo albo niewielkimi grupami, chowając się zaraz pod kapturami, kapeluszami lub parasolkami albo aportując się, gdy tylko znaleźli dość miejsca. Przyglądałem im się bardziej z przyzwyczajenia niż z ciekawości, odruchowo zapamiętując twarze i sylwetki, chociaż żadna z nich mnie nie interesowała, co jakiś czas zerkałem również w stronę dalszych części ulicy, sprawdzając, czy nie dostrzegę kogoś, kogo zdecydowanie nie chciałbym dzisiaj oglądać. Tak się nie stało, nikt nie wydawał się być mną zainteresowany, co przyjmowałem z aprobatą. Deszcz nie zamierzał odpuszczać, raz przybierał na sile, raz słabł, ale ani przez chwilę nie przestawał padać, mokry bruk błyszczał w świetle latarni, wiatr wciskał się pod kołnierze, a ludzie mijali mnie pospiesznie, bardziej zainteresowani dotarciem do własnych domów niż rozglądaniem się po ulicy. Pasowało mi to - im mniej ciekawskich spojrzeń, tym lepiej - ostatnie dni skutecznie przypomniały mi, że spokój potrafił skończyć się bez żadnego ostrzeżenia, dlatego zamiast rozluźnić się z papierosem w zębach po prostu uważnie obserwowałem otoczenie. Po ostatnich wydarzeniach trudno było całkowicie pozbyć się podejrzliwości, wolałem założyć, że jeśli coś miało pójść nie tak, to prędzej czy później spróbuje.
Aura była paskudna, wilgoć wisząca w powietrzu skutecznie odbierał ochotę na stanie w miejscu, ale nie zamierzałem odpuszczać tylko dlatego, że październik postanowił przypomnieć wszystkim, gdzie ich miejsce. Od czasu do czasu odruchowo przesuwałem wzrokiem po drugiej stronie ulicy, po oknach okolicznych budynków i twarzach przechodniów - już dawno przestałem wierzyć w zbyt wiele przypadków, wolałem sprawdzić okolicę stanowczo zbyt wiele razy, nabawiając się skrętu karku, niż później żałować, że coś przeoczyłem. Nie szukałem zaczepki, ale gdyby ktoś postanowił znowu uprzykrzyć mi życie, nie zamierzałem zostać zaskoczony.
W końcu zobaczyłem Prudence - nawet z tej odległości rozpoznałem sposób, w jaki szła, zanim jeszcze zwróciłem uwagę na twarz schowaną pod kapturem, i mimowolnie odetchnąłem trochę spokojniej - wyglądała na zmęczoną po całym dniu, ale szła pewnym krokiem, dokładnie tak, jak zawsze, kiedy miała już za sobą zadanie do wykonania i myślami była gdzieś zupełnie indziej. Nie ruszyłem się jednak z miejsca, nie dołączając do niej od razu, pozwoliłem jej oddalić się samotnie od wejścia, samemu nadal obserwując otoczenie zamiast skupiać się wyłącznie na niej. Miałem wrażenie, że od kilku dni robiłem to bez przerwy, zamiast patrzeć przed siebie, ciągle sprawdzałem, kto stał za plecami, kto zatrzymał się odrobinę za długo, kto przypadkiem pojawił się drugi raz w tym samym miejscu. Wiedziałem, że łatwo było przesadzić i zacząć doszukiwać się zagrożenia tam, gdzie go nie było, ale równie łatwo było zlekceważyć coś, czego później człowiek żałował, nie zamierzałem popełnić tego drugiego błędu tylko dlatego, że chciałem sobie wmówić, iż wszystko wróciło do normy.
Dopiero kiedy upewniłem się, że w pobliżu nie działo się nic, co wzbudzałoby mój niepokój, odepchnąłem się od muru i ruszyłem spokojnym krokiem w tym samym kierunku, zachowując jeszcze pewien dystans. Nie miałem zamiaru jej przestraszyć ani wyskoczyć nagle zza rogu, chciałem po prostu znaleźć się obok niej, ale zanim to zrobiłem, uznałem, że warto było wykorzystać te kilka dodatkowych chwil na zwykłe upewnienie się, że droga do domu będzie dzisiaj dokładnie tym, czym powinna być, zwykłym powrotem po pracy. „Przezorny zawsze ubezpieczony” - nieprawdaż?
Co jakiś czas z ministerialnych budek wychodzili kolejni pracownicy, pojedynczo albo niewielkimi grupami, chowając się zaraz pod kapturami, kapeluszami lub parasolkami albo aportując się, gdy tylko znaleźli dość miejsca. Przyglądałem im się bardziej z przyzwyczajenia niż z ciekawości, odruchowo zapamiętując twarze i sylwetki, chociaż żadna z nich mnie nie interesowała, co jakiś czas zerkałem również w stronę dalszych części ulicy, sprawdzając, czy nie dostrzegę kogoś, kogo zdecydowanie nie chciałbym dzisiaj oglądać. Tak się nie stało, nikt nie wydawał się być mną zainteresowany, co przyjmowałem z aprobatą. Deszcz nie zamierzał odpuszczać, raz przybierał na sile, raz słabł, ale ani przez chwilę nie przestawał padać, mokry bruk błyszczał w świetle latarni, wiatr wciskał się pod kołnierze, a ludzie mijali mnie pospiesznie, bardziej zainteresowani dotarciem do własnych domów niż rozglądaniem się po ulicy. Pasowało mi to - im mniej ciekawskich spojrzeń, tym lepiej - ostatnie dni skutecznie przypomniały mi, że spokój potrafił skończyć się bez żadnego ostrzeżenia, dlatego zamiast rozluźnić się z papierosem w zębach po prostu uważnie obserwowałem otoczenie. Po ostatnich wydarzeniach trudno było całkowicie pozbyć się podejrzliwości, wolałem założyć, że jeśli coś miało pójść nie tak, to prędzej czy później spróbuje.
Aura była paskudna, wilgoć wisząca w powietrzu skutecznie odbierał ochotę na stanie w miejscu, ale nie zamierzałem odpuszczać tylko dlatego, że październik postanowił przypomnieć wszystkim, gdzie ich miejsce. Od czasu do czasu odruchowo przesuwałem wzrokiem po drugiej stronie ulicy, po oknach okolicznych budynków i twarzach przechodniów - już dawno przestałem wierzyć w zbyt wiele przypadków, wolałem sprawdzić okolicę stanowczo zbyt wiele razy, nabawiając się skrętu karku, niż później żałować, że coś przeoczyłem. Nie szukałem zaczepki, ale gdyby ktoś postanowił znowu uprzykrzyć mi życie, nie zamierzałem zostać zaskoczony.
W końcu zobaczyłem Prudence - nawet z tej odległości rozpoznałem sposób, w jaki szła, zanim jeszcze zwróciłem uwagę na twarz schowaną pod kapturem, i mimowolnie odetchnąłem trochę spokojniej - wyglądała na zmęczoną po całym dniu, ale szła pewnym krokiem, dokładnie tak, jak zawsze, kiedy miała już za sobą zadanie do wykonania i myślami była gdzieś zupełnie indziej. Nie ruszyłem się jednak z miejsca, nie dołączając do niej od razu, pozwoliłem jej oddalić się samotnie od wejścia, samemu nadal obserwując otoczenie zamiast skupiać się wyłącznie na niej. Miałem wrażenie, że od kilku dni robiłem to bez przerwy, zamiast patrzeć przed siebie, ciągle sprawdzałem, kto stał za plecami, kto zatrzymał się odrobinę za długo, kto przypadkiem pojawił się drugi raz w tym samym miejscu. Wiedziałem, że łatwo było przesadzić i zacząć doszukiwać się zagrożenia tam, gdzie go nie było, ale równie łatwo było zlekceważyć coś, czego później człowiek żałował, nie zamierzałem popełnić tego drugiego błędu tylko dlatego, że chciałem sobie wmówić, iż wszystko wróciło do normy.
Dopiero kiedy upewniłem się, że w pobliżu nie działo się nic, co wzbudzałoby mój niepokój, odepchnąłem się od muru i ruszyłem spokojnym krokiem w tym samym kierunku, zachowując jeszcze pewien dystans. Nie miałem zamiaru jej przestraszyć ani wyskoczyć nagle zza rogu, chciałem po prostu znaleźć się obok niej, ale zanim to zrobiłem, uznałem, że warto było wykorzystać te kilka dodatkowych chwil na zwykłe upewnienie się, że droga do domu będzie dzisiaj dokładnie tym, czym powinna być, zwykłym powrotem po pracy. „Przezorny zawsze ubezpieczony” - nieprawdaż?
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)