02.07.2026, 20:11 ✶
Próbowałem zareagować inaczej, zdecydowanie mniej dramatycznie, naprawdę próbowałem, ale organizm miał najwyraźniej własne zdanie na ten temat, więc z początku tylko wypuściłem powoli powietrze, zacisnąłem powieki i odczekałem jeszcze kilka sekund, zanim ból przestał przypominać uderzenie tłuczkiem do mięsa prosto w najbardziej wrażliwe miejsce, jakie tylko facet posiadał, a zaczął po prostu mnie palić. Nie miałem nawet siły udawać twardziela, trafiła idealnie, nie było sensu tego ukrywać. Przez chwilę nie byłem w stanie odpowiedzieć, stałem z pochyloną głową, oddychając powoli i bardzo ostrożnie, jakby od tego zależało, czy przeżyję najbliższą minutę. Słyszałem każde jej słowo, nawet jeśli mój mózg potrzebował odrobiny czasu, żeby przetworzyć ich sens. Gdzieś pomiędzy kolejnym wdechem a próbą wyprostowania pleców dotarło do mnie, że brzmiała na przemian na przerażoną, zakłopotaną i złą, trudno było jej się dziwić, sam pewnie zareagowałbym dużo gwałtowniej, gdyby ktoś od kilku dni urządzał mi różne niespodzianki podczas powrotów do domu. Z perspektywy czasu postąpiłem dosyć mało zapobiegawczo, zachodząc ją od tyłu i nie dając żadnego konkretnego znaku, iż ja to ja, nawet jeśli jej reakcja była dla mnie zupełnie nie do przewidzenia…
- Yh… - Kącik ust drgnął mi w czymś, co z dużą dozą dobrej woli albo przy równie zamkniętych oczach, co u Prue jeszcze przed chwilą, można było nazwać uśmiechem, gdy usłyszałem wyjaśnienia dotyczące tego, co planowała - lub też raczej nie - mi zrobić. Westchnąłem ciężko i przetarłem mokrą dłonią twarz, zbierając z niej krople deszczu, dopiero teraz dotarło do mnie, że właściwie powinienem czuć złość, tyle że nie czułem - sam zachowałem się jak idiota - mogłem zawołać ją z daleka, mogłem przyspieszyć wcześniej, mogłem pojawić się przed nią zamiast za nią. Wybrałem chyba jedyną możliwą opcję, przy której przestraszona kobieta, mająca za sobą kilka kiepskich dni, mogła uznać mnie za zagrożenie, trudno było mieć o to pretensje…
- Nie śledziłem cię… Ja cię… Eskoltowałem… - Nawet dla mnie zabrzmiało to jak wyjątkowo kiepskie ujęcie tego, co robiłem, kiedy usłyszałem je wypowiedziane na głos. Parsknąłem cicho, chociaż natychmiast tego pożałowałem, bo krótki, ironiczny śmiech okazał się kiepskim pomysłem, po czym trochę wolniej pokręciłem głową i wypuściłem powietrze bardzo ostrożnie, centymetr po centymetrze prostując plecy. Nadal bolało jak cholera, ale przynajmniej przestawałem mieć wrażenie, że za chwilę przewrócę się twarzą na mokry bruk. Dopiero wtedy spojrzałem na Prudence, której mina mówiła sama za siebie. Gdybym miał teraz trochę więcej godności do oddania, pewnie niechybnie przyznałbym jej rację - skradanie się za kimkolwiek po tym, co ostatnio się działo, było wyjątkowo głupim pomysłem - mimo to, dotychczas potrafiłem to robić z całkiem niezłymi efektami, przez lata „po prostu materializowałem się za nią, cholera”, i jak dotychczas nigdy za to nie dostałem. No, cóż - zawsze musiał być ten pierwszy raz. Skrzywiłem się bardziej z bólu niż z rozbawienia, wreszcie postanawiając wyjaśnić logikę, która mną kierowała.
- Czekałem na ciebie… A potem… Splawdzałem, czy… No… Nikt za tobą nie łazi… Planowałem cię po plostu dogoniś. Nie chciałem wszeszcześ pszes pół ulicy, sze jestem za tobą, a potem… Potem najwylaśniej uznałaś, sze najwyszszy czas zakończyś nasz lód. - Tego ostatniego, jak i jednoczesnego wymownego grymasu, zwyczajnie nie mogłem sobie darować, nawet w takich a nie innych okolicznościach. Nie po tym, jak bardzo skuteczne były jej ślepe ciosy. - Dam… Ladę… Sam się zajmę własnymi… Ech… Jajami… - Pokręciłem głową, nie miałem zamiaru zgadzać się na żadne publiczne - ani właściwie na jakiekolwiek - oględziny. Wiedziałem, że proponowała to całkowicie poważnie, w końcu była lekarzem, ale istniały sytuacje, w których nawet największe zaufanie miało swoje granice. - Następnym lasem… Po plostu mnie zabij. Avada… Będzie szybciej. - Nie skorzystałem z wyciągniętej ku mnie dłoni, nie chcąc dać Prue do zrozumienia, jak bardzo zlałem się z bólu potem - poza tym skoro byłem w stanie wydusić z siebie coś podobnego, co padło przed chwilą, uznałem, że jednak przeżyję ten wieczór, a więc nie musiałem jeszcze nadszarpywać mojej mocno nadszarpniętej godności, zdejmując spodnie w jakiejś ciemnej uliczce i dopełniając obrazu upiornego prześladowcy o ekshibicjonistyczne elementy.
- Yh… - Kącik ust drgnął mi w czymś, co z dużą dozą dobrej woli albo przy równie zamkniętych oczach, co u Prue jeszcze przed chwilą, można było nazwać uśmiechem, gdy usłyszałem wyjaśnienia dotyczące tego, co planowała - lub też raczej nie - mi zrobić. Westchnąłem ciężko i przetarłem mokrą dłonią twarz, zbierając z niej krople deszczu, dopiero teraz dotarło do mnie, że właściwie powinienem czuć złość, tyle że nie czułem - sam zachowałem się jak idiota - mogłem zawołać ją z daleka, mogłem przyspieszyć wcześniej, mogłem pojawić się przed nią zamiast za nią. Wybrałem chyba jedyną możliwą opcję, przy której przestraszona kobieta, mająca za sobą kilka kiepskich dni, mogła uznać mnie za zagrożenie, trudno było mieć o to pretensje…
- Nie śledziłem cię… Ja cię… Eskoltowałem… - Nawet dla mnie zabrzmiało to jak wyjątkowo kiepskie ujęcie tego, co robiłem, kiedy usłyszałem je wypowiedziane na głos. Parsknąłem cicho, chociaż natychmiast tego pożałowałem, bo krótki, ironiczny śmiech okazał się kiepskim pomysłem, po czym trochę wolniej pokręciłem głową i wypuściłem powietrze bardzo ostrożnie, centymetr po centymetrze prostując plecy. Nadal bolało jak cholera, ale przynajmniej przestawałem mieć wrażenie, że za chwilę przewrócę się twarzą na mokry bruk. Dopiero wtedy spojrzałem na Prudence, której mina mówiła sama za siebie. Gdybym miał teraz trochę więcej godności do oddania, pewnie niechybnie przyznałbym jej rację - skradanie się za kimkolwiek po tym, co ostatnio się działo, było wyjątkowo głupim pomysłem - mimo to, dotychczas potrafiłem to robić z całkiem niezłymi efektami, przez lata „po prostu materializowałem się za nią, cholera”, i jak dotychczas nigdy za to nie dostałem. No, cóż - zawsze musiał być ten pierwszy raz. Skrzywiłem się bardziej z bólu niż z rozbawienia, wreszcie postanawiając wyjaśnić logikę, która mną kierowała.
- Czekałem na ciebie… A potem… Splawdzałem, czy… No… Nikt za tobą nie łazi… Planowałem cię po plostu dogoniś. Nie chciałem wszeszcześ pszes pół ulicy, sze jestem za tobą, a potem… Potem najwylaśniej uznałaś, sze najwyszszy czas zakończyś nasz lód. - Tego ostatniego, jak i jednoczesnego wymownego grymasu, zwyczajnie nie mogłem sobie darować, nawet w takich a nie innych okolicznościach. Nie po tym, jak bardzo skuteczne były jej ślepe ciosy. - Dam… Ladę… Sam się zajmę własnymi… Ech… Jajami… - Pokręciłem głową, nie miałem zamiaru zgadzać się na żadne publiczne - ani właściwie na jakiekolwiek - oględziny. Wiedziałem, że proponowała to całkowicie poważnie, w końcu była lekarzem, ale istniały sytuacje, w których nawet największe zaufanie miało swoje granice. - Następnym lasem… Po plostu mnie zabij. Avada… Będzie szybciej. - Nie skorzystałem z wyciągniętej ku mnie dłoni, nie chcąc dać Prue do zrozumienia, jak bardzo zlałem się z bólu potem - poza tym skoro byłem w stanie wydusić z siebie coś podobnego, co padło przed chwilą, uznałem, że jednak przeżyję ten wieczór, a więc nie musiałem jeszcze nadszarpywać mojej mocno nadszarpniętej godności, zdejmując spodnie w jakiejś ciemnej uliczce i dopełniając obrazu upiornego prześladowcy o ekshibicjonistyczne elementy.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)