02.07.2026, 21:56 ✶
Trudno było dalej udowadniać własną rację, kiedy ledwie stało się na nogach przez konsekwencje własnego pomysłu - cały ten plan, który z początku wydawał mi się całkiem rozsądny, właśnie rozsypał się w wyjątkowo bolesny sposób. Gdyby ktoś kilka godzin wcześniej powiedział mi, że skończę zgięty wpół na środku ulicy po ciosie własnej żony, pewnie wyśmiałbym go bez zastanowienia, życie najwyraźniej uznało jednak, że potrzebowałem kolejnej lekcji pokory. Pokręciłem głową z ciężkim westchnieniem, bo choć ból powoli odpuszczał, obolały wór wciąż przypominał o sobie przy każdym mniej ostrożnym ruchu.
- Dopsz, wyglałaś. To był głupi pomysł. - Nie mogłem nawet uczciwie zaprzeczyć temu, co mówiła - im dłużej słuchałem jej argumentów, tym bardziej dochodziłem do wniosku, że naprawdę nie popisałem się rozsądkiem, nawet jak na siebie. Wymyśliłem sobie całą akcję w głowie, uznałem ją za całkiem sensowną, a później rzeczywistość bardzo szybko zweryfikowała mój plan - trudno było dyskutować z efektami. - Chciałem dopsz, wyszło… No, sama widzisz jak wyszło. - Machnąłem ostrożnie ręką, nie chcąc wykonywać zbyt wiele nagłych ruchów, dopóki przepona w dalszym ciągu dawała mi znać o trudnościach z oddychaniem. A potem…
Spojrzałem na nią z tej dziwnej, na wpół zgiętej pozycji z takim oburzeniem, na jakie było mnie jeszcze stać.
- Czy coś. - To nie było przytaknięciem. - Naplawdę nie spodziewałem się, sze największym zagloszeniem dla mojego nazwiska okasze się moja własna zona… - Uniosłem brwi, odgarniając sobie przemoczony kosmyk włosów z twarzy, gdyż tym razem zaczął mi już wchodzić w usta. - Bynajmniej nie w taki sposób. - Nie musiałem dodawać wiele więcej - biorąc pod uwagę to, iż jeszcze kilka miesięcy temu byłem gotowy zarzekać się, że nigdy nie będę żonaty, zrobiliśmy naprawdę duży progres w kierunku zbudowania rodowej monarchii. Co prawda, nawet bez jakichkolwiek celnych ciosów po klejnotach, miała się ona zakończyć wraz z nami, lecz do tej pory przynajmniej miałem możliwość decydowania o ewentualnym podcinaniu tego drzewa, tworzeniu genealogicznego bonsai, jak zwał, tak zwał… Nie chciałem w gwałtowny i niespodziewany sposób zmieniać tego faktu, nawet w dobrych intencjach dbania o to, by moja druga połówka była bezpieczna.
Parsknąłem cicho, tym razem już ostrożniej, kiedy zapytała o pomocną rękę, nie potrafiłem się na nią tak naprawdę gniewać, wystarczyło spojrzeć na jej twarz, żeby zrozumieć, że najpierw naprawdę się przestraszyła, później zrobiło jej się głupio, a teraz próbowała ratować sytuację po swojemu, drocząc się ze mną i powstrzymując narastające rozbawienie równie nieudolnie, jak ja chwilę wcześniej próbowałem ją śledzić.
- Pomocną dłoń mogłaś zaofelowaś pięś minut temu… - Odchrząknąłem przez zaciśnięte gardło. - Telas wystalszy, sze pszes chwilę nie będziesz uszywała szadnej s nich pszeciwko mnie. - Spojrzałem na nią spod mokrych od deszczu włosów, przenosząc wzrok na jej wyciągnięte palce, a potem z powrotem na Prue, po czym bardzo wyraźnie pokręciłem głową. - Nie, pani doktol. - Nawet z mojej perspektywy dostrzegłem ten uśmiech, który próbowała ukryć, chociaż i bez tego nie miałem najmniejszych wątpliwości, że cała ta sytuacja zaczynała ją coraz bardziej bawić. W teorii za to też trudno było ją winić - gdybym zobaczył któregoś z kumpli w podobnym położeniu, pewnie śmiałbym się z niego jeszcze przez następnych kilka miesięcy, chociaż obecnie nie było mi do śmiechu. Chciałem po prostu ruszyć z nią do domu i zakończyć ten dzień bez kolejnych niespodzianek, bo limit atrakcji został właśnie wykorzystany z dużym zapasem.
- Niech ci bęsie… Umowa stoi. - Skoro już tak ładnie to ujęła, nie wykluczając całkowicie tego, co i tak zamierzałem uskuteczniać w naszym domu, gdyż momentami zupełnie nad tym nie planowałem, nie zamierzałem podpadać jej na ulicach miasta. - Koniec skladania. Będę wołał, machał, szucał kamykami w okno Ministelstwa - to akurat była przenośnia - cokolwiek okasze się bespieczniejsze dla mojego i twojego zdlowia. Ok? - To mówiąc, poruszyłem się w końcu prostując plecy, chociaż tym razem zrobiłem to ostentacyjnie, bardzo powoli, tak żeby przypadkiem znowu nie uznała, że zamierzałem ją zaskoczyć.
- Dopsz, wyglałaś. To był głupi pomysł. - Nie mogłem nawet uczciwie zaprzeczyć temu, co mówiła - im dłużej słuchałem jej argumentów, tym bardziej dochodziłem do wniosku, że naprawdę nie popisałem się rozsądkiem, nawet jak na siebie. Wymyśliłem sobie całą akcję w głowie, uznałem ją za całkiem sensowną, a później rzeczywistość bardzo szybko zweryfikowała mój plan - trudno było dyskutować z efektami. - Chciałem dopsz, wyszło… No, sama widzisz jak wyszło. - Machnąłem ostrożnie ręką, nie chcąc wykonywać zbyt wiele nagłych ruchów, dopóki przepona w dalszym ciągu dawała mi znać o trudnościach z oddychaniem. A potem…
Spojrzałem na nią z tej dziwnej, na wpół zgiętej pozycji z takim oburzeniem, na jakie było mnie jeszcze stać.
- Czy coś. - To nie było przytaknięciem. - Naplawdę nie spodziewałem się, sze największym zagloszeniem dla mojego nazwiska okasze się moja własna zona… - Uniosłem brwi, odgarniając sobie przemoczony kosmyk włosów z twarzy, gdyż tym razem zaczął mi już wchodzić w usta. - Bynajmniej nie w taki sposób. - Nie musiałem dodawać wiele więcej - biorąc pod uwagę to, iż jeszcze kilka miesięcy temu byłem gotowy zarzekać się, że nigdy nie będę żonaty, zrobiliśmy naprawdę duży progres w kierunku zbudowania rodowej monarchii. Co prawda, nawet bez jakichkolwiek celnych ciosów po klejnotach, miała się ona zakończyć wraz z nami, lecz do tej pory przynajmniej miałem możliwość decydowania o ewentualnym podcinaniu tego drzewa, tworzeniu genealogicznego bonsai, jak zwał, tak zwał… Nie chciałem w gwałtowny i niespodziewany sposób zmieniać tego faktu, nawet w dobrych intencjach dbania o to, by moja druga połówka była bezpieczna.
Parsknąłem cicho, tym razem już ostrożniej, kiedy zapytała o pomocną rękę, nie potrafiłem się na nią tak naprawdę gniewać, wystarczyło spojrzeć na jej twarz, żeby zrozumieć, że najpierw naprawdę się przestraszyła, później zrobiło jej się głupio, a teraz próbowała ratować sytuację po swojemu, drocząc się ze mną i powstrzymując narastające rozbawienie równie nieudolnie, jak ja chwilę wcześniej próbowałem ją śledzić.
- Pomocną dłoń mogłaś zaofelowaś pięś minut temu… - Odchrząknąłem przez zaciśnięte gardło. - Telas wystalszy, sze pszes chwilę nie będziesz uszywała szadnej s nich pszeciwko mnie. - Spojrzałem na nią spod mokrych od deszczu włosów, przenosząc wzrok na jej wyciągnięte palce, a potem z powrotem na Prue, po czym bardzo wyraźnie pokręciłem głową. - Nie, pani doktol. - Nawet z mojej perspektywy dostrzegłem ten uśmiech, który próbowała ukryć, chociaż i bez tego nie miałem najmniejszych wątpliwości, że cała ta sytuacja zaczynała ją coraz bardziej bawić. W teorii za to też trudno było ją winić - gdybym zobaczył któregoś z kumpli w podobnym położeniu, pewnie śmiałbym się z niego jeszcze przez następnych kilka miesięcy, chociaż obecnie nie było mi do śmiechu. Chciałem po prostu ruszyć z nią do domu i zakończyć ten dzień bez kolejnych niespodzianek, bo limit atrakcji został właśnie wykorzystany z dużym zapasem.
- Niech ci bęsie… Umowa stoi. - Skoro już tak ładnie to ujęła, nie wykluczając całkowicie tego, co i tak zamierzałem uskuteczniać w naszym domu, gdyż momentami zupełnie nad tym nie planowałem, nie zamierzałem podpadać jej na ulicach miasta. - Koniec skladania. Będę wołał, machał, szucał kamykami w okno Ministelstwa - to akurat była przenośnia - cokolwiek okasze się bespieczniejsze dla mojego i twojego zdlowia. Ok? - To mówiąc, poruszyłem się w końcu prostując plecy, chociaż tym razem zrobiłem to ostentacyjnie, bardzo powoli, tak żeby przypadkiem znowu nie uznała, że zamierzałem ją zaskoczyć.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)