12.07.2026, 16:38 ✶
Im dłużej przyglądała się Louvainowi, tym bardziej zastanawiała się nad tym, jak bardzo się zmieniał i co właściwie sobą reprezentował. Bo to, że się zmienił i proces ten postępował już od dłuższego czasu, wiedziała doskonale. Jednak w którym momencie stał się tak… trudny? A może nawet nieznośny. Każda ich rozmowa kończyła się teraz urazą i pretensjami, jakby była to dla niego jedyna forma dialogu, którą jeszcze pamiętał. Nie wątpiła, że tego typu słowne potyczki, nieustanne wyrzuty i bolesne wbijanie szpilek przynosiły mu jakąś dziwną satysfakcję, ale jaki był w tym wszystkim sens, gdy w ich relacji nie pozostało już nic poza tym? Oczywiście nie wątpiła, że istniały w gronie jego najbliższych osoby, którym taki toksyczny układ w pełni odpowiadał i być może nawet potęgował ich pociąg w jego kierunku, ale jej zaczynało to już poważnie doskwierać.
Spojrzenie Cynthii przesunęło się po jego pogrążonej w półmroku twarzy, bladej i choć pozornie pozbawionej emocji, to jednak wyjątkowo zirytowanej, wręcz urażonej. Jego usta były mocno ściśnięte, a ciemne oczy o tęczówkach w kolorze onyksów, gdyby tylko mogły, wywołałyby we wnętrzu karety burzę. We wszystkim potrafił dostrzec problem. Westchnęła cicho, wiedząc, że i tym razem ta wątpliwie przyjemna rozmowa jej nie ominie. Czegokolwiek by bowiem nie powiedziała, nigdy nie będzie to dokładnie takie, jakby sobie tego życzył. Przejmowała się tym jednak z każdym dniem coraz mniej, powoli ogarniało ją obojętne przyzwyczajenie. Bo przecież tylko to zdawali się już mieć. Wybuchnie, obrazi się, będzie rozpieszczony i złośliwy, jak zwykle to miało miejsce od kilku miesięcy, a potem każde z nich pójdzie w swoją stronę w głębokiej ciszy, pogrążone we własnych myślach. Wyprostowała się, usiadła wygodniej na skórzanej kanapie i przekręciła lekko głowę, gdy wypowiedział nazwisko jej przyjaciółki w sposób jawnie sugerujący, że to wcale nie o nią chodziło. Z czym tym razem Lestrange miał aż taki problem?
Patrzyła na niego z niedowierzaniem i gdyby to nie był Louvain, uznałaby całą tę sytuację za kiepski żart. Czy naprawdę cała ta nagła złość i oburzenie dotyczyły jednego, krótkiego tańca, którego zwyczajnie nie mogła odmówić, aby nie wzbudzić na salonach głupich plotek i komentarzy? Roześmiała się krótko, unosząc dłoń i przykładając ją delikatnie do ust, by stłumić rozbawienie.
– I to jest jedyny powód tego, jak się teraz zachowujesz? Doprawdy, Louvain, kiedy myślę, że nie możesz mnie już bardziej zaskoczyć, ty zawsze jakoś to osiągasz. Skąd w ogóle pomysł, że tą sytuacją chciałam desperacko zwrócić na siebie twoją uwagę? – zapytała go zaczepnie. Wiedziała doskonale, że zirytuje go to jeszcze bardziej, ale zwyczajnie mu się to należało, skoro znów wywoływał wielki dramat z niewiele znaczącego drobiazgu. – Sam nie miałeś najmniejszej ochoty tańczyć, a ja to całkiem lubię. Zresztą nie wybrałam partnera na parkiet sama, jak dobrze wiesz, to był odgórny pomysł samej ministry. Skąd więc ta nagła zazdrość, jak gdybym zrobiła to celowo i złośliwie z myślą o tobie?
Był w swojej typowej formie. Znała go na tyle dobrze, aby po małych gestach, sposobie wypowiedzi czy nawet samym błysku w spojrzeniu wiedzieć, że kolejne ostrze skierowane w jej stronę pojawi się lada moment. Ile już takich piętrzyło się wokół niej, każde rzucone jego własnymi rękami tylko po to, żeby zrobić jej przykrość? Zadać ból? A ile jeszcze takich ciosów będzie w stanie bezsłownie wytrzymać? Nie wiedziała, czy chodziło mu o samego Anthony'ego, którego po prostu chorobliwie nie lubił, czy po prostu o fakt, że na parkiecie dotykał jej inny mężczyzna.
– Owszem, nie ty o tym decydujesz. Gdyby jednak skrupulatnie zliczyć każdego lub każdą, która na co dzień dotyka ciebie, przegrałbyś w tym zestawieniu z kretesem. Oboje doskonale o tym wiemy. A jednak, ja Ci nie robię o to awantury.– odpowiedziała mu z lekkim uśmiechem, znacznie mniej złośliwym niż jego, ale wciąż jednoznacznie sugerującym, że wiedziała i słyszała o jego ekscesach być może znacznie więcej, niż by sobie tego życzył. – To był tylko niezobowiązujący taniec, nie miał najmniejszego znaczenia. Mierny substytut walca z Tobą.
Formalny, publiczny, całkowicie pozbawiony czegokolwiek głębszego, dokraszony jedynie krótką, zdawkową wymianą zdań pomiędzy dwojgiem kulturalnych ludzi. Nie widziała w tym niczego złego ani niestosownego, bo gdyby on zdecydował się zatańczyć z jakąkolwiek inną kobietą, ona nie miałaby z tym najmniejszego problemu.
Chciał ją za wszelką cenę sprowokować i oczekiwał gwałtownego wybuchu. Choć celował celnie i dobrze, nie zamierzała dać mu tej satysfakcji. Jej dłonie zacisnęły się mocniej na materiale eleganckiej torebki, jednak spomiędzy warg uciekło jej tylko ciche mruknięcie zamyślenia. Chwilę później wyjęła niewielką fiolkę, o której podczas balu najwidoczniej zapomniała. Uniosła ją do ust, wypiła całą zawartość i delikatnie zwilżyła wargi. Doskonale przecież wiedział, że gdyby tylko miała wcześniej świadomość, że mężczyzna ma oficjalną narzeczoną i nie zerwał tych zaręczyn, by mu odmówiła. Cynthia nie była tego typu kobietą,nigdy nie pochwalała kłamstw, zdrad i utrzymywania relacji z kilkoma partnerami jednocześnie.
– Zastanawiałam się długo nad naszą ostatnią rozmową w ogrodach. Oczekujesz ode mnie absolutnie wszystkiego, a nawet więcej – chcesz, żebym stała się dokładnie taka jak ty. A co ty tak naprawdę możesz mi zaoferować w tej relacji? – podniosła na niego zmęczone spojrzenie, odwzajemniając jego wzrok bez strachu. Torebkę wciąż trzymała kurczowo na kolanach. Jasne pasma włosów spłynęły swobodnie po odkrytych fragmentach skóry w stronę dekoltu, kołysząc się delikatnie pod wpływem miarowego ruchu karety. Cały świat na zewnątrz w tym momencie zupełnie umilkł, jedyne, co docierało do jej uszu, to ich własne, ostre słowa i przyspieszone oddechy.
– Swoją lojalność i serce już dawno komuś oddałeś i to on zawsze będzie twoim pierwszym wyborem. Twoje ciało, nie oszukujmy się, jest obecnie zabawką wielu. Oddanie? Nie sądzę. Sam powiedziałeś, że nie chcesz zostać na samym końcu zupełnie sam, a jednocześnie robisz absolutnie wszystko, żeby tak się właśnie stało. To, co mi dajesz każdego dnia, to wyłącznie złość, wieczne pretensje i szyderstwo. Skoro nawet nie potrafimy już ze sobą normalnie rozmawiać, a każde nasze spotkanie zamienia się w krzyk, to czemu wciąż w tym tkwimy? Czemu po prostu nie pójdziesz do kogoś, kto będzie dokładnie taki, jak sobie tego życzysz? Jestem pewna, że będziesz wtedy szczęśliwszy.
Patrzyła na niego jeszcze przez krótką chwilę, a potem odwróciła głowę i spojrzała przez ciemną szybę karety, łapiąc wzrokiem mijane leniwie latarnie i ich pojedyncze, żółte światełka. Wiedziała doskonale, że zaraz nastąpi kolejny wściekły atak i Louvain obróci całą tę rozmowę tak, aby wyszło, że to wyłącznie jej wina. Bo on ponad wszystko uwielbiał karać innych, nawet jeśli rzekomo pewne bolesne sprawy zostały już dawno zostawione za plecami. Zgorzkniał tak potwornie przez destrukcyjny wpływ czarnej magii, czy może było to po prostu spowodowane zwykłym, ludzkim strachem przed tym, że kogoś można było naprawdę pokochać? Nie była kobietą idealną, ale zawsze ze wszystkich sil starała się o niego dbać i była przy nim za każdym razem, kiedy jej potrzebował. Pomagała mu bezinteresownie, była lojalna i nie pisnęła nikomu ani słowa o jego tajemnicach. A jednak on wciąż był wiecznie niezadowolony. Zawsze znajdował jakiś mało istotny drobiazg, który powodował kolejny wybuch, a Cynthia nie miała już ani siły, ani ochoty obrywać kolejnym rzuconym ukradkiem sztyletem. Była na niego potwornie zła, zarówno za tę awanturę, jak i za ukrywaną sprawę z narzeczoną. Jednak teraz, znacznie częściej niż gniew, ogarniała ją po prostu bezsilność. Każde z nich popełniało w życiu błędy, ale on za każdym razem, z uporem maniaka, odtrącał dłoń, którą mu tak wytrwale podawała. A ona chciała od relacji więcej, ba, zasługiwała na więcej. - Zawsze brzmisz tak, jakbyś mi nie ufał. I już naprawdę nie wiem, co z tym więcej mogę zrobić.
Spojrzenie Cynthii przesunęło się po jego pogrążonej w półmroku twarzy, bladej i choć pozornie pozbawionej emocji, to jednak wyjątkowo zirytowanej, wręcz urażonej. Jego usta były mocno ściśnięte, a ciemne oczy o tęczówkach w kolorze onyksów, gdyby tylko mogły, wywołałyby we wnętrzu karety burzę. We wszystkim potrafił dostrzec problem. Westchnęła cicho, wiedząc, że i tym razem ta wątpliwie przyjemna rozmowa jej nie ominie. Czegokolwiek by bowiem nie powiedziała, nigdy nie będzie to dokładnie takie, jakby sobie tego życzył. Przejmowała się tym jednak z każdym dniem coraz mniej, powoli ogarniało ją obojętne przyzwyczajenie. Bo przecież tylko to zdawali się już mieć. Wybuchnie, obrazi się, będzie rozpieszczony i złośliwy, jak zwykle to miało miejsce od kilku miesięcy, a potem każde z nich pójdzie w swoją stronę w głębokiej ciszy, pogrążone we własnych myślach. Wyprostowała się, usiadła wygodniej na skórzanej kanapie i przekręciła lekko głowę, gdy wypowiedział nazwisko jej przyjaciółki w sposób jawnie sugerujący, że to wcale nie o nią chodziło. Z czym tym razem Lestrange miał aż taki problem?
Patrzyła na niego z niedowierzaniem i gdyby to nie był Louvain, uznałaby całą tę sytuację za kiepski żart. Czy naprawdę cała ta nagła złość i oburzenie dotyczyły jednego, krótkiego tańca, którego zwyczajnie nie mogła odmówić, aby nie wzbudzić na salonach głupich plotek i komentarzy? Roześmiała się krótko, unosząc dłoń i przykładając ją delikatnie do ust, by stłumić rozbawienie.
– I to jest jedyny powód tego, jak się teraz zachowujesz? Doprawdy, Louvain, kiedy myślę, że nie możesz mnie już bardziej zaskoczyć, ty zawsze jakoś to osiągasz. Skąd w ogóle pomysł, że tą sytuacją chciałam desperacko zwrócić na siebie twoją uwagę? – zapytała go zaczepnie. Wiedziała doskonale, że zirytuje go to jeszcze bardziej, ale zwyczajnie mu się to należało, skoro znów wywoływał wielki dramat z niewiele znaczącego drobiazgu. – Sam nie miałeś najmniejszej ochoty tańczyć, a ja to całkiem lubię. Zresztą nie wybrałam partnera na parkiet sama, jak dobrze wiesz, to był odgórny pomysł samej ministry. Skąd więc ta nagła zazdrość, jak gdybym zrobiła to celowo i złośliwie z myślą o tobie?
Był w swojej typowej formie. Znała go na tyle dobrze, aby po małych gestach, sposobie wypowiedzi czy nawet samym błysku w spojrzeniu wiedzieć, że kolejne ostrze skierowane w jej stronę pojawi się lada moment. Ile już takich piętrzyło się wokół niej, każde rzucone jego własnymi rękami tylko po to, żeby zrobić jej przykrość? Zadać ból? A ile jeszcze takich ciosów będzie w stanie bezsłownie wytrzymać? Nie wiedziała, czy chodziło mu o samego Anthony'ego, którego po prostu chorobliwie nie lubił, czy po prostu o fakt, że na parkiecie dotykał jej inny mężczyzna.
– Owszem, nie ty o tym decydujesz. Gdyby jednak skrupulatnie zliczyć każdego lub każdą, która na co dzień dotyka ciebie, przegrałbyś w tym zestawieniu z kretesem. Oboje doskonale o tym wiemy. A jednak, ja Ci nie robię o to awantury.– odpowiedziała mu z lekkim uśmiechem, znacznie mniej złośliwym niż jego, ale wciąż jednoznacznie sugerującym, że wiedziała i słyszała o jego ekscesach być może znacznie więcej, niż by sobie tego życzył. – To był tylko niezobowiązujący taniec, nie miał najmniejszego znaczenia. Mierny substytut walca z Tobą.
Formalny, publiczny, całkowicie pozbawiony czegokolwiek głębszego, dokraszony jedynie krótką, zdawkową wymianą zdań pomiędzy dwojgiem kulturalnych ludzi. Nie widziała w tym niczego złego ani niestosownego, bo gdyby on zdecydował się zatańczyć z jakąkolwiek inną kobietą, ona nie miałaby z tym najmniejszego problemu.
Chciał ją za wszelką cenę sprowokować i oczekiwał gwałtownego wybuchu. Choć celował celnie i dobrze, nie zamierzała dać mu tej satysfakcji. Jej dłonie zacisnęły się mocniej na materiale eleganckiej torebki, jednak spomiędzy warg uciekło jej tylko ciche mruknięcie zamyślenia. Chwilę później wyjęła niewielką fiolkę, o której podczas balu najwidoczniej zapomniała. Uniosła ją do ust, wypiła całą zawartość i delikatnie zwilżyła wargi. Doskonale przecież wiedział, że gdyby tylko miała wcześniej świadomość, że mężczyzna ma oficjalną narzeczoną i nie zerwał tych zaręczyn, by mu odmówiła. Cynthia nie była tego typu kobietą,nigdy nie pochwalała kłamstw, zdrad i utrzymywania relacji z kilkoma partnerami jednocześnie.
– Zastanawiałam się długo nad naszą ostatnią rozmową w ogrodach. Oczekujesz ode mnie absolutnie wszystkiego, a nawet więcej – chcesz, żebym stała się dokładnie taka jak ty. A co ty tak naprawdę możesz mi zaoferować w tej relacji? – podniosła na niego zmęczone spojrzenie, odwzajemniając jego wzrok bez strachu. Torebkę wciąż trzymała kurczowo na kolanach. Jasne pasma włosów spłynęły swobodnie po odkrytych fragmentach skóry w stronę dekoltu, kołysząc się delikatnie pod wpływem miarowego ruchu karety. Cały świat na zewnątrz w tym momencie zupełnie umilkł, jedyne, co docierało do jej uszu, to ich własne, ostre słowa i przyspieszone oddechy.
– Swoją lojalność i serce już dawno komuś oddałeś i to on zawsze będzie twoim pierwszym wyborem. Twoje ciało, nie oszukujmy się, jest obecnie zabawką wielu. Oddanie? Nie sądzę. Sam powiedziałeś, że nie chcesz zostać na samym końcu zupełnie sam, a jednocześnie robisz absolutnie wszystko, żeby tak się właśnie stało. To, co mi dajesz każdego dnia, to wyłącznie złość, wieczne pretensje i szyderstwo. Skoro nawet nie potrafimy już ze sobą normalnie rozmawiać, a każde nasze spotkanie zamienia się w krzyk, to czemu wciąż w tym tkwimy? Czemu po prostu nie pójdziesz do kogoś, kto będzie dokładnie taki, jak sobie tego życzysz? Jestem pewna, że będziesz wtedy szczęśliwszy.
Patrzyła na niego jeszcze przez krótką chwilę, a potem odwróciła głowę i spojrzała przez ciemną szybę karety, łapiąc wzrokiem mijane leniwie latarnie i ich pojedyncze, żółte światełka. Wiedziała doskonale, że zaraz nastąpi kolejny wściekły atak i Louvain obróci całą tę rozmowę tak, aby wyszło, że to wyłącznie jej wina. Bo on ponad wszystko uwielbiał karać innych, nawet jeśli rzekomo pewne bolesne sprawy zostały już dawno zostawione za plecami. Zgorzkniał tak potwornie przez destrukcyjny wpływ czarnej magii, czy może było to po prostu spowodowane zwykłym, ludzkim strachem przed tym, że kogoś można było naprawdę pokochać? Nie była kobietą idealną, ale zawsze ze wszystkich sil starała się o niego dbać i była przy nim za każdym razem, kiedy jej potrzebował. Pomagała mu bezinteresownie, była lojalna i nie pisnęła nikomu ani słowa o jego tajemnicach. A jednak on wciąż był wiecznie niezadowolony. Zawsze znajdował jakiś mało istotny drobiazg, który powodował kolejny wybuch, a Cynthia nie miała już ani siły, ani ochoty obrywać kolejnym rzuconym ukradkiem sztyletem. Była na niego potwornie zła, zarówno za tę awanturę, jak i za ukrywaną sprawę z narzeczoną. Jednak teraz, znacznie częściej niż gniew, ogarniała ją po prostu bezsilność. Każde z nich popełniało w życiu błędy, ale on za każdym razem, z uporem maniaka, odtrącał dłoń, którą mu tak wytrwale podawała. A ona chciała od relacji więcej, ba, zasługiwała na więcej. - Zawsze brzmisz tak, jakbyś mi nie ufał. I już naprawdę nie wiem, co z tym więcej mogę zrobić.