Mimo wszystko, jak gdzie się wybierało po raz pierwszy w życiu, to wygodniej było skorzystać z sieciu fiuu. Pomijając oczywiście samo to, że teleportacja była zawsze obarczona pewnym ryzykiem… kominki były dużo mniej nieprzyjemne, człowiek tylko się kręcił, a nie miał wrażenia, jakby go wciągała jakaś nicość. Największy problem to była ta sadza, którą Lestrange dość automatycznie zaczęła strzepywać z rękawów płaszcza, jeszcze zanim sięgnęła po różdżkę. Pewne rzeczy były zwyczajnie silniejsze od niej, choć czujne spojrzenie od razu rozejrzało się dookoła, jakby potrafiła widzieć w ciemności.
Nie potrafiła, rzecz jasna. Za to umiała słuchać i przynajmniej w tej chwili nie usłyszała żadnych fałszywych dźwięków, prócz ruchu Christophera tuż obok i bębnienia deszczu o szybę. Lubiła ten szum, deszcz… Zresztą rozmawiali już o tym.
– Skrycie liczysz na powtórkę? – zażartowała sobie, bo jakoś bahanki i bogin to nie było coś, o czym myślała intensywnie. Gdyby i tutaj schemat się powtórzył, to by się, prawdę mówiąc, bardzo zdziwiła. Tym niemniej… – Swoją drogą chodziłeś na wróżbiarstwo? – zagadnęła, bo jakoś jak mówił o tym znaku od losu, to zaczęła się zastanawiać, jaki był jego stosunek do symboli, wróżb, wróżbitów i jasnowidzów – dokładnie w tej kolejności. I tak, Victoria wiązała jedno z drugim i trzecim.
Jej samej pora oglądania domu nie robiła większej różnicy. Być może dlatego, że była przyzwyczajona do bardzo nieregularnych dni pracy i snu, dużo spędzała czasu w nocy… a przynajmniej do pewnego momentu, gdy jakoś tam rozwijała relację z Saurielem, bo jemu jednak światło słońca szkodziło i w dzień spał. Ale nawet bez tego bywały takie dni w kalendarzu, gdy pracowała w nocy i odsypiała w dzień.
W końcu i ona wydobyła różdżkę z kieszeni płaszcza i jednym zgrabnym ruchem rozpaliła jej koniec, dodając więcej światła, bo teraz z drugiego źródła i uśmiechnęła się do Chrisa, który wyczyścił ich z sadzy.
– Ciekawe czy są tu gdzieś lampy, które można rozpalić – stwierdziła, zbliżając się do okna i drzwi na taras. Światła ich różdżek odbijały się w szybie, przez co i ich sylwetki, zniekształcone, i nieco upiorne, spoglądały na nich z okna, a czarnowłosa w końcu rozejrzała się po nieco pustym pomieszczeniu. Nie słyszała charakterystycznego brzęczenia bahanek, a to już coś.