– Rozwalony nos za te pyskówki, to też całkiem niezła cena – stwierdziła po prostu, niemo gratulując, że Rosierowi udało się chociaż tyle. – Wiem. Powiem ci za to w sekrecie, że nic tak nie rozjusza dorosłego Atreusa jak to, że nie może sobie odczytać czyjejś aury i musi grać na tych samych zasadach, co reszta – i choćby dlatego nauczenie się oklumencji, było warte każdej poświęconej na to sekundy. Trwało to długo, miesiące ćwiczeń nad panowaniem nam sobą, nad emocjami, nad zamykaniem umysłu, nie było to łatwe, ale efekty były warte wszystkiego, choćby tylko dlatego, że Atreus nie miał ułatwionej sprawy. Pomijając rzecz jasna to, jak w ostatnim półroczu Victoria czuła się ze swoją oklumencją bezużyteczna, bo nie była w stanie blokować pewnych wpływów z zewnątrz, ba, nawet nie zawała sobie z nich sprawy, póki nie było za późno lub po wszystkim. To zaś, że ludzie brali ją za chłodną i zdystansowaną, było tylko wypadkową całego treningu.
– Fakt, powinno być ich trochę więcej do wyboru. Jakieś pieczętowanie, zaklinanie albo cokolwiek – jakoś wcześniej się nad tym nie zastanawiała, ale Christopher właśnie otwierał jej oczy na to, że w programie szkolnym rzeczywiście czegoś brakowało. – Ja wybrałam opiekę nad magicznymi stworzeniami, naturalne – przyznała, ale biorąc pod uwagę jej zainteresowania związane z eliksirami, to był to dość prosty wybór dla kogoś takiego. Natomiast opieka nad zwierzętami to jedno, a ich magiczne właściwości to drugie – i to ta część bardziej ją interesowała. Drugi przedmiot, który sobie zostawiła to numerologia. Z wróżbiarstwa zrezygnowała po roku, mugoloznawstwo – wiadomo, nie jej bajka, choć patrząc pod kątem późniejszej pierwszej pracy, być może nie byłby to wcale zły wybór, a runy jakoś ją nie ciągnęły.
Nie była zła, że mu się śniła! Być może byłoby to trochę niezręczne, gdyby się znali krótko i słabo, ale przecież to były całe lata na koncie, a poza tym byli sobą zainteresowani, tak? No i on też jej się śnił, czego mu nie powiedziała, nie chcąc wyjść na jakąś… wariatkę czy coś (choć te myśli wynikały głównie z jej własnej niepewności i tego, jak na różne rzeczy potrafił reagować Sauriel, co wbiło jej się do tej głupiej głowy).
– Łagodniejszą wersją avady? – czym mogła być łagodniejsza wersja zaklęcia uśmiercającego na miejscu? Victoria rozumiała, że chodzi o jakieś mugolskie coś, ale z tego opisu nie była pewna, w którą stronę powinna obrócić swoje myśli. Zbliżyła się już teraz do Christophera, zajrzała do gabinetu krótko, ale głównie i tak patrzyła na blondyna, nie mogąc się trochę skupić na tym że powinni właśnie oglądać dom. Przynajmniej nic nie wskazywało na to, że wyskoczą na nich jakieś szkodniki – tutaj póki co było spokojnie. Za wyjątkiem deszczu i burzy wciąż szalejącej na zewnątrz, ale to detal. – Bo ty też mi się śniłeś i gonił nas po ciemku taki wielki strach na wróble. No a potem staliśmy pod takim wielkim drzewem, które nie powinno być w październiku zielone – nie sugerowała, że mieli ten sam sen, ale to w sumie trochę śmieszne, tak jej się wydało, że akurat tej samej nocy śnili o sobie nawzajem i że był w tym śnie jakiś potwór i natura nie zachowywała się odpowiednio do pory roku.