– Fakt, a to bardzo dużo nauki i ćwiczeń – przyznała. Rozpraszanie magii było też jakie było… Victorii jakoś zawsze sprawiało to łatwość, szybko uczyła się tarcz czy usuwania skutków innych zaklęć, ale taka transmutacja wymagała od niej więcej pracy i ćwiczeń. Zdała oczywiście, wszystkie przedmioty zdała, nie była osobą o niskich ocenach w szkole, ale później już niewiele ćwiczyła chociażby z transmutacją. Wolała tworzyć coś z niczego, niż zmieniać właściwości tego, co już istniało. – Zawsze sobie powtarzam, że w końcu znajdę czas, żeby poćwiczyć transmutację, ale ciągle są ważniejsze rzeczy do roboty – wyznała w jakimś przypływie szczerości. – Tak, mi też się wydawało, że numerologia do niczego mi się nie przyda. Poszłam na nią, bo wydawała mi się zwyczajnie ciekawa, a lubię takie konkretne nauki, ale nie wiązałam z tym żadnej przyszłości. A potem moja kuzynka wyszła za Vasilija Dolohova. Przynajmniej rozumiem co do mnie mówi, jak czasami z nim rozmawiam i wyrwą mu się jakieś numerologiczne nawiązania do energii liczb – i być może było to najbardziej zaskakujące w jej życiu wykorzystanie przedmiotu, który nigdy miał się jej nie przydać, ale tak właśnie było. Nie musiał jej mówić, że i z nauką gotowania był problem. Mogliby nauczać jak zaklinać magią potrawy by osiągnąć odpowiedni efekt, ale możliwe że uznawano to za zbyt proste by poświęcać na to trzy lata przedmiotu dodatkowego? Ale rzemiosło na pewno cieszyłoby się popularnością, tutaj Christopher miał sporo racji.
– Taak, właśnie o nie. Ten poltergeist był wystarczająco potężny, żeby przez tygodnie mieszać mi w głowie, myślałam, że wariuję, bo słyszałam dźwięki, których nikt inny nie słyszał… Pukanie do drzwi, wrzaski, ryki, trzaskanie jak w jakieś instrumenty muzyczne, afrykańskie bębny… a był uwięziony i nie był w stanie sam wyjść. Dopiero egzorcysta go wyciągnął stamtąd i nadal nie mógł nic robić, mógł się tylko dalej wydzierać, póki się go nie pozbył. A i tak mi powiedział, że poltergeist może wrócić, bo go nie schwytał do pojemnika i nie spalił w ogniach Samhain – Victoria westchnęła ciężko. Znalezienie poltergeista jej ulżyło, bo przynajmniej wiedziała, że nie oszalała. Ale był też kolejna cegiełką do jej kiepskiego samopoczucia, bo zły duch był w stanie niezauważony przebić się przez oklumencję aurorki. – Skoro był związany i nie mógł wyjść, to znaczy, że da się to zrobić. I ciekawa jestem jak – ale nie była to ciekawość, która spędzała jej sen z powiek.
Victoria zapatrzyła się na Christophera z zaciekawieniem. Wcale nie próbowała sobie przypomnieć właściwej nazwy na śmiercionośne urządzenie mugoli, bardziej zainteresowało ją to, że już kiedyś mu się śnił ktoś z czymś podobnym. I bardzo ją to alarmowało, bo znała ten schemat, natomiast nic nie wskazywało na to, by Christopher został we śnie zaatakowany.
– Tak? Wtedy też nim coś robił? Ten gość – zapytała jak gdyby nigdy nic, nie chcąc niepotrzebnie siać paniki, bo może to był najzwyklejszy w świecie sen, a Christopher potajemnie marzył o strzelbach i pistoletach.
Zajrzała do pustego pomieszczenia, w którym Christopher już widział odpowiednie miejsce na swoją pracownię. Duże okna na tę stronę świata sugerowały, że w dzień będzie tutaj dużo światła, chociaż teraz widać było tylko jak deszcz zacinał w szyby a gdzieś w oddali błysnęło, na ułamek sekundy rozświetlając okolicę. Ten dom ogólnie prezentował się lepiej niż wczorajszy w Brighton. Przede wszystkim poprzedni właściciele chyba tutaj mieszkali, a nie zostawili go na pastwę losu miesiące później, pozwalając by wprowadziły się do niego jakieś szkodniki. Bo – póki co – nic na nich nie wyskoczyło. I chyba Christopherowi bardziej się tutaj podobało, tak przynajmniej wyczuwała po jego energii.
– Zobacz jeszcze w toaletce i pod łóżkiem – podsunęła i w jej głosie dało się wyczuć jakąś taką barwę lekkiego rozbawienia, kiedy zajrzeli do sypialni i Chris na dobry początek otworzył drzwi szafy i komody. Było ładniej, na pewno bardziej ustawnie niż w tym wczorajszym. – Ale chyba podoba ci się tutaj bardziej? Jesteś zadowolony? – zagaiła, chcąc jednak na głos usłyszeć jego zdanie.
– Śmierciozercy to jedno… – zaczęła powoli, ostrożnie, zastanawiając się nad swoimi słowami. – Ale myślę, że ludzie spodziewają się po prostu tego, co może przynieść Samhain. To w końcu noc duchów, gdy granica między naszym światem, a Limbo się przenika… – co martwiło Victorię dość mocno, choć starała się się nie dać tego po sobie poznać. – Moment, kiedy egzorcyści mogą się pozbyć duchów, więc pewnie nie będą chcieli rezygnować z sabatu. To w końcu bardzo ważne święto w kole roku. Chyba nie ma ich co winić za nadmierną ostrożność – dodała i uśmiechnęła się delikatnie do Christophera.