– Ano nie. A Walia chyba nikogo nie interesuje tak w szczególności… no mieszkają tu Yaxleyowie i Rowlowie, ale chyba żadna inna rodzina się tu nie osiedliła, nie? – sugerowało to ciszę i święty spokój. Wszystkie dziwne wydarzenia działy się wszak w centrum Anglii i bliżej Londynu. – Jest jeszcze Szkocja – dodała po chwili zastanowienia. Szkoda była równie daleko od Londynu, jeśli nie dalej. – Ładny słoneczny dzień… Panie Rosier, mamy drugą połowę października, ładnych słonecznych dni może długo nie być – powiedziała zaczepnie, tak jak za każdym razem, kiedy się do niego zwracała per “Panie Rosier”. Na jego miejscu wolałaby sama sprawdzić tę piwnicę, w myśl zasady, że jeśli potrafisz liczyć to licz na siebie, zwłaszcza w kwestii bezpieczeństwa, ale sama nie była po prostu przyzwyczajona do tego, że inni coś załatwiali za nią, że za nią sprawdzali i tak dalej, a przynajmniej nie w kwestii różnych zabezpieczeń.
Wiedziała jak to brzmi. I wiedziała doskonale, że jak na co dzień nie obcowało się z naprawdę wykurwiście dziwnymi sprawami, to czasami trudno było uwierzyć na słowo, gdy słyszało się takie absurdy. Tyle, że te absurdy to była rzeczywistość i życie Victorii, ale też i chyba większości funkcjonariuszy, to nie była nuda czy sielanka. Nie wiedziała tylko, jak do tego wszystkiego podchodził Christopher i czy zaraz nie weźmie jej za kolejną wariatkę, która uważa, że niektóre sny się spełniają na jawie – i nie chodziło wcale o marzenia senne, a koszmary. I właśnie dlatego zastanawiała się co, ile, jak i czy mu to w ogóle mówić.
– Wybacz, nie chciałam… – robić sceny, zamieszania. Krótko pokręciła głową. – Nie musimy o tym rozmawiać, jeśli nie chcesz – czasami zapominała, że nie każdy miał tę samą wrażliwość… lub jej brak… na pewne sprawy. To, co dla niej było codziennością, dla innych było straszną opowieścią, po której bało się zmrużyć oczy. Nie każdy miał nerwy ze stali, a przynajmniej nie każdy przywykł. – Ale kawiarnia brzmi chyba w porządku? To znaczy jeśli chcesz i jeśli nie zepsułam nastroju – starała się, naprawdę się starała nie wyjść na dziwaczkę, wariatkę. Już zresztą dała mu wystarczająco powodów, jak wtedy gdy przeraziła ją jakaś kobieta w restauracji i nie chciała, żeby to eskalowało. Zresztą… nawet nie myślała w takich chwilach, że na wierzch może wychodzić jej nabyta niepewność, zamiast dumy, którą powinna promieniować.