Victoria nie była zbyt wylewną osobą, zwłaszcza w kontekście emocji, które często zostawiała w sobie i dawała im przeczekać (a przynajmniej tym negatywnym). Wielu ludzi miało ją za zbyt chłodną i zdystansowaną chociażby właśnie z tego powodu, a prawda była taka, że Lestrange była zwyczajnie bardzo dobra w ich maskowaniu, w przemilczaniu rzeczy, w zatrzaskiwaniu niektórych drzwi, by nie przeszkadzały, tyle że nagromadzenie emocji miało to do siebie, że prędzej czy później zaczynały przeciekać szparami pod tymi metaforycznymi drzwiami. Nie była idealna, wbrew temu, co można by przypuszczać. Na koniec dnia, Victoria była tylko i aż człowiekiem, który miał swoje słabości. A ileż z nich można by się pozbyć, gdyby mówiła głośno o tym, co ją boli. Gdzie ją boli – przynajmniej w kwestii tych delikatnych spraw. Bo przy tym wszystkim bywała też momentami irytująco bezpośrednia. Ale to nie był ten moment.
I przy tym doskonale rozumiała, że wygląd jest ważny. Niektórzy mówili, że nie, ale tak po prawdzie może miało to przełożenie na pary z długim stażem. Bo poczatki znajomości i relacji jednak w dużej mierze opierały się na tym, czy ktoś się komuś podobał czy nie – tak wizualnie. To znaczy o ile w grę nie wchodziły czynniki o nazwie rodzina oraz aranżowane małżeństwo, przy którym nikt nie pytał, czy tak jest w porządku. A przynajmniej nikt nie pytał o to Victorię, ani za pierwszym, ani za drugim razem. I gdyby chodziło po prostu o “lubienie”, to ona i Chris by tutaj dzisiaj nie byli – wiedziała to, a mimo to czasami nie dało się przetłumaczyć głupiej głowie swoich dziwnych lęków i tworzyła je nadal.
Wyszła, ale bynajmniej nie po to, by wybiegać w tę burzę i zmuszać Chrisa do wycieczki w nieznane. Wyszła na taras ale niedaleko, głównie po to, by tylko rozejrzeć się szybko po otoczeniu, ale chciała też spojrzeć w niebo. To… wyglądało normalnie. Jak to w trakcie burzy wieczorem w drugiej połowie października: znaczy gówno było widać, poza tymi nitkami błyskawic, które uwidoczniły na ułamki sekund fakturę chmur. Ale absolutnie nie zamierzała iść w deszczu, ani tym bardziej zostawiać tutaj Rosiera samego. Zawołana zaraz się odwróciła i cofnęła do domu, przecierając rękawem twarz.
– Chciałam tylko zobaczyć, czy niebo nie wygląda jakoś inaczej, ale nie – wytłumaczyła się i zaraz wyczarowała z różdżki podmuch powietrza mający działać jak suszarka, żeby wysuszyć te części płaszcza, które w tej ulewie zdążyły zmoknąć oraz rzecz jasna włosy. – Czasami niektóre anomalie widać na niebie. Może być na przykład innego koloru, albo czuć w powietrzu charakterystyczny zapach… – wyjaśniła, obserwując przy tym Christophera cały czas. Nie chciała, żeby zaczął teraz nagle panikować, że utknęli. Bo – ta myśl przyszła do Victorii w podobnym momencie co jemu – najprawdopodobniej nie ruszą się stąd przez najbliższe kilka godzin… – Mam tabliczkę czekolady i dwie czekoladowe żaby… – dodała, gdy blondyn wspomniał o tych kubkach i puszkach (a mieli jeszcze to, co przynieśli ze sobą i odstawili na stolik)… i wyglądał przy tym na trochę przejętego. Cóż… nie codziennie utykało się w niezamieszkałym domu na drugim końcu kraju z dziewczyną, z którą… się bardzo bezpośrednio flirtowało. – Podejrzewam, że ta burza jakoś zaburza teleportację. To się czasami zdarza, nie jakiś bardzo często, ale no… bywa. Musimy tylko przeczekać – starała się przy tym zachować spokój i entuzjazm. Mogła się też oczywiście mylić, ale tak podpowiadała jej intuicja i doświadczenie.
Miała tylko nadzieję, że w którymś momencie nie zrobi się niezręcznie. Albo, że nie będą mieli siebie za godzinę dość… Bo jakoś potworów z piwnicy się nie bała, ani tym bardziej nie spodziewała.
– No dobrze, to zobaczmy co jest w tych szafkach i puszkach? – podsunęła i zbliżyła się do Christophera.