W jej głowie ciągle czaiła się taka brzydka myśl, że gdy Christopher pozna ją bardziej, to mu się znudzi, bo uzna, że nie ma w niej nic ciekawego. Że wszystko, co ją interesuje, to jakieś nudne eliksiry i jeszcze nudniejsze książki naukowe, że brak w niej iskry, tak typowej dla artystów wszelakich. Że wszystko, co ma, to ładna buzia i dobre nazwisko, a ta ładna buzia nie krzyczała wszem i wobec o tych niedostatkach urody, które skrywała pod długimi rękawami, albo rękawiczkami, albo pod ubraniem, które nie odsłaniało za bardzo pleców. Wiedziała, że mu się podoba, ale… I tym “ale” były te rzeczy, których teraz nie widział, a może zobaczy za jakiś czas… ten sam czas, którego ona potrzebowała, żeby do niej dotarło, że to wszystko to głupie wymysły zranionego serca, a nie rzeczywistość. Wiedziała, że to w pewnym sensie głupie w ogóle tak myśleć. Podświadomość natomiast chyba próbowała zmniejszyć ewentualny cios kolejnego odrzucenia.
I tam, gdzie Chris miał… obawy… czy Victoria zaraz go nie oskarży o to, że niecnie to zaplanował i zwabił do opuszczonego domu w Walii, żeby… żeby co? — tam jej nie przyszło to nawet do głowy. W końcu, gdyby podejrzewała Christophera o jakąś nieszczerość, albo że gdyby sądziła, że miałby jej chcieć zrobić jakąś krzywdę, to przecież by się z nim nie umówiła… i to więcej niż raz.
– Tak, tak myślę… przydarzyło mi się kiedyś coś podobnego, co prawda w Anglii i nie jestem przekonana czy nie była to wina jakichś poltergeistów czy czegoś podobnego, ale dlatego właśnie chciałam sprawdzić, czy nie czuć czegoś w powietrzu – przyznała, nieco nawet niechętnie i z pewnym zrezygnowaniem, że znowucośjejsięprzydarzyło, poza tym nie wspominała tego dobrze. Trafili wtedy z Saurielem na „Pana Binnsa i jego cztery piękne córki i gadającego psa” i Rookwood na jej oczach flirtował z tymi dziewczętami. A potem okazało się, że to wszystko to jedna wielka ruina. – Jeśli to zaklęcia, to burza nic na nie nie poradzi raczej, ale w takich warunkach nie ma sensu nigdzie iść… – cóż, przekonają się, gdy pogoda się uspokoi, czy mogą się stąd teleportować i to jednak były warunki atmosferyczne, czy jednak zaklęcie nadal działało i będzie ich czekać spacer żeby wyjść poza jego granicę.
– A ja czekoladowe – jakby to nie było oczywiste już od dawna. – Ale kawowe w sumie też – w końcu w Wenecji zamówiła tiramisu, to też mówiło dużo o jej wyborach deserowych. To, że Chris kupił te ciasta, nie wydawało jej się ani trochę podejrzane, raczej całkowicie normalne. Dziwniejsze chyba było to, że ona nosiła przy sobie jakieś zapasy słodyczy.
Nie wchodziła mu w drogę, gdy przeszukiwał szafki i zagotowywał wodę. Ściągnęła już co prawda płaszcz i trzymała go teraz w rękach, opierając się o ścianę i przyglądając kuchni nieco uważniej niż wcześniej.
– Sny? To było w maju, pod koniec maja dokładniej – a więc już po Beltane i zostaniu Zimną. – Nie ma co tu dużo opowiadać. Pamiętam, że dzień przed tym jak to się stało, to czułam się… obserwowana? Wiesz, znasz to uczucie, że masz wrażenie, że ktoś ci patrzy na kark, odwracasz się i nikogo nie ma… tak było przez cały dzień. No i potem w nocy śnił mi się facet, który trzy razy próbował mnie zabić, ale przy tym w tym śnie była też moja przyjaciółka, która mu w tym przeszkadzała… aż się obudziłam. Wydaje mi się, ale nie jestem tego teraz już pewna, że miałam otwarte okno w pokoju jak się obudziłam, no i całe łóżko miałam we krwi z tych ran, które mi zadał we śnie i mojej przyjaciółce śniło się wtedy to samo… – powiedziała, gdy już siedzieli w salonie na fotelach. To oczywiście nie było wszystko, nigdy nie było, ale jakoś układało tę historię, a przynajmniej miała taką nadzieję.