– Zawsze myślałam, że znalezienie odpowiedniej modelki do zaprezentowania ubrania jest kluczem, bo jeden krój czy kolory lepiej leżą na danej sylwetce i przy typie urody, a jeden przy innej… – odpowiedziała, dziwiąc się na pomysł, żeby modelki “zniknąć”, skoro są one tak nieodłącznym elementem całego pokazu. Zamierzała go o to zagadnąć za chwilę, gdy już sobie wyjaśnią co i jak z tymi dziwacznymi snami… na razie tylko lekko uniosła brwi, ale nie brzmiało to na żadną straszną historię, a przynajmniej mina Christophera na to nie wskazywała.
– Z perspektywy czasu, to, że tak pomyślałeś, chyba nie wydaje się bardzo dziwne? – zagaiła, odkładając na moment kubek z herbatą. Był ciepły, a mimo to jej nie robiło się ani trochę mniej zimno. Czasami takie małe detale, pozornie nic nieznaczące, bardzo jej doskwierały. Bo to uczucie obejmowanie ciepłego kubka niosło za sobą wspomnienie ukojenia. – Mam na myśli to, że chyba bardzo źle zniosła to wasze rozstanie, skoro później próbowała ci zaszkodzić z tą suknią ślubną i nawet teraz coś próbowała te kilka dni temu… – bo było przecież jasne, że po takim czasie do Domu Mody nie przyszła ot tak bez wyraźnego celu. Victoria nie wierzyła, że chodziło o chęć kupienia sobie sukienki; było dla niej jasne, że chciała się zobaczyć z Chrisem, ale wyraźnie źle przyjęła to, że był w obecności innej kobiety. – Więc może i to, że ją wtedy zobaczyłeś, nie było przypadkowe. A po prostu zbiegło się z tym snem… – z elegancją nabiła kawałek ciasta na widelczyk. – I jeśli to cię pocieszy, to śledzących mnie maniakalnych morderców mam na koncie dokładnie tyle samo co ty. Tylko tego jednego – i dla niej też była to wtedy dość nowa sytuacja, ale prędko wzięła się w garść, chociaż być może wpływ miało też na nią raz że praca, dwa że schemat jego celów wydawał się być zupełnie przypadkowy, a trzy że miała na głowie większe problemy, jakkolwiek dziwnie to nie brzmiało.
– To jest doskonałe pytanie – westchnęła chwilę po tym, gdy przełknęła kęs ciasta. – Departament Tajemnic jest… bardzo trudny we współpracy. Dowiedzenie się od nich czegokolwiek graniczy właściwie z cudem. Nawet Atreus na z tym równie wielkie problemy, a pracują tam członkowie jego rodziny. Nie mam bladego pojęcia co robią i co mają. A jak mówiłam… jestem poszkodowana w sprawie, którą zgłosiłam do przełożonej, jestem więc w to zaangażowana bezpośrednio i emocjonalnie, nie mogę prowadzić tego śledztwa, a wierz mi, robiłam co mogłam – było to demotywujące, nie mówiąc o tym, że próbowała się dostać na Polanę Ognisk i musiała się trochę nagimnastykować, żeby się do nich dobić, a była przecież w Limbo, które tam niejako badali – i nikt nie zgłosił się do niej sam z siebie. – Mogę zabrać te rysunki z pracy w poniedziałek – bo wtedy miała kolejną zmianę… i miała się tam dowiedzieć też o grafiku na Samhain, ale nie miała jeszcze tej świadomości.
I ona poczuła senność, choć zwalała to na karb długiego dnia, usypiającego działania deszczu szumiącego za oknem, ciepłej herbaty, ciasta i ogólnie półmroku. Bo absolutnie nie chodziło o to, że Rosier ją nudził.
– To jak to było z tymi modelkami? Znalazła się ta zaginiona? – zagaiła, opierając się wygodniej o fotel i znowu wzięła w ręce kubek z herbatą.