Rzeczywiście zostawiła swój płaszcz przewieszony przez oparcie fotela w salonie i nie zawracała sobie nim głowy w tej chwili, bo nigdzie się stąd nie wybierała. Po pierwsze nie była na Christophera obrażona, nie potrzebowała więc w złości stąd uciekać i przestać się do niego odzywać (a bogini Matka jej świadkiem, że była do tego zdolna, bo gdy na jednym z pierwszych przymusowych wyjść z Saurielem ten ją obraził, to dokładnie to zrobiła, gdy poszedł do baru – i nawet się nie pożegnała). Po drugie skoro zjawili się tu razem, to wypadałoby odejść również we dwójkę. Victoria mogłaby teoretycznie spróbować się stąd teleportować, by upewnić się, że jest to już możliwe, ale nie chciała tego robić bo: co jeśli jednak bariera w drugą stronę nadal działała i nie będzie mogła wrócić, albo co jeśli zanim dorwie się do zapasu proszku fiuu Chris się obudzi i pomyśli dokładnie to, co sobie pomyślał, ale jej tutaj nie zastanie? Nie zamierzała ryzykować niepotrzebnym nieporozumieniem.
Głos Christophera musiał jej gdzieś umknąć pomiędzy otwieraniem, a zamykaniem kolejnej szafki, nie odpowiedziała więc na wołanie po imieniu. A gdy już znalazła herbatę i sok, stała przodem do blatu i tyłem do wejścia do kuchni. Chris więc, gdy się tam zbliżył, ujrzał jej sylwetkę w sukni, która ciągle na sobie miała, długie ciemne włosy spływające jej na plecy i różdżkę leżąca gdzieś na blacie. Odwróciła głowę za ramię, gdy go już usłyszała i nawet uśmiechnęła się lekko.
– Dzień dobry – przywitała się, nie czując do końca tego zakłopotania, choć może powinna… ale widząc jego minę przyszło jej do głowy, że coś jest nie tak. Odłożyła herbatę na miejsce, skoro stwierdziła, że chyba jest w porządku, ale sok ciągle trzymała w dłoni. – Wszystko w porządku? Mam nadzieję, że się nie przeziębisz, dość późno ci wyczarowałam ten koc – przyznała i spojrzała na buteleczkę soku pod światło, mrużąc lekko oczy. Ale chyba miała pojęcia o co może mu chodzić… – Nie wydaje mi się że to deszcz – powiedziała przenosząc na niego spojrzenie. – Myślę, że to eliksir nasenny i właśnie go próbuję zlokalizować – potrząsnął buteleczką po czym ją otworzyła i powąchała. Czuła intensywny zapach malin. I już miała dać za wygraną, gdy wydało jej się, że czuje bardzo ale to bardzo delikatną nutę czegoś jeszcze.