Miał wrażenie, że ziemia wciąż była gorąca.
Nie był pewien czy mu się wydawało, a kucnięcie i przyłożenie dłoni do gleby, spotkało się tylko ze ściągnięciem brwi w zastanowieniu. Ciemny, spopielony ślad, ciągnął się długim szlakiem na paręnaście metrów. Promień rażenia był zatrważający, kiedy tylko uświadomiło się sobie, że te wszystko wynikiem było ognia, który począł się w paszczy jednej bestii. Czerń przejedzonych przez płomienie roślin, osadzała się na skórze palców oleistym wręcz osadem, ale pozostawiała też po sobie tę samą ciepłotę, która najbardziej go kojarzyła. Stworzenie już dawno zniknęło z zasięgu wzroku i przestało stwarzać realne zagrożenie, ale natura wciąż pamiętała o jego niszczycielskiej sile. A szczątki, znajdujące się na samym środku ciemnej łachy, pozostawały dobitnym znakiem dla ludzi.
Ciekawe, na ile taka śmierć była szybka. Jak prędko człowiek zapominał kim był i o toczącym go bólu, kiedy płomienie zamykały się dookoła niego z taką mocą. Tego, na całe szczęście, nikt z urzędników nie miał dzisiejszego dnia doświadczyć. A na nieszczęście, sama ofiara nie była w stanie poświadczyć. Pozostał tylko jej towarzysz, absolutnie wręcz zagubiony i niemogący odnaleźć się w zaistniałej sytuacji. Mugol, bo do nikogo innego nie wzywano by amnezjatora. Jego obecność dostarczała wszystkim dodatkowej, uciążliwej roboty, w odpowiedzi na co Rowle zwyczajnie żałował, że i on nie skończył w smoczym ogniu. Mieliby wtedy dwa ciała, ale zero świadków.
Uniósł nieznacznie głowę, kiedy usłyszał za sobą kobiecy głos. Amnezjatorka Rookwood zadźwięczało w uszach, ale przedłużał tę chwilę, rozcierając jeszcze popiół w dłoniach i patrząc wzdłuż czarnego szlaku, jakby coś miało się na nim znaleźć. Nie było nic, oprócz kości i niedopalonych kikutów drzew.
— Edith — zabrzmiało w jego ustach równie znajomo co obco, kiedy wreszcie wyprostował się i odwrócił się do niej, ciężkim spojrzeniem opadając na jej twarz. Kiedy ostatni raz się widzieli? Ciężko było policzyć i oszacować czy można było nazwać to już okresem odrobinę zbyt długim, szczególnie kiedy stali pośród szkockiej gęstwiny. — Nie sądziłem, że tak szybko będzie można zobaczyć cię w terenie — powiedział powoli, za rozmysłem kryjąc zwyczajne zdziwienie jej obecnością. Ministerstwo rzadko kiedy wysyłało stażystów.
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast