I dla Victorii ten spokój był ważny: mieć miejsce, do którego wraca się, by odpocząć. Bezpieczną przystań, gdzie można schować się przed złem tego świata, a Merlin im świadkiem, że bardzo tego potrzebowały. Ta kamienica miała tym być, a okazywało się, że była przedłużeniem złego losu, a nie żadnym świeżym startem. Wyrwanie się spod wpływu despotycznej matki miało być przecież tym lepszym życiem, ale najwyraźniej nie tu, nie na Pokątnej i tego spokoju i szczęścia trzeba było poszukać gdzieś indziej. Bo Victoria nie zamierzała się poddać i może nawet była odrobinę zdesperowana, gdy wczoraj napisała wiadomość do agenta nieruchomościami nadającymi się dla czarodziejów (przecież nie będzie się kontaktowała z mugolami, zupełnie się na tym nie znała).
– Wczoraj to było niewielkie pomieszczenie – odparła, nie zamierzając ściemniać przed siostrą, która tak nalegała by jej powiedzieć co jest w środku. – Stara piwniczka, w której był jakiś równie stary ołtarz z wypalonymi świecami. I bęben. Zakrwawiony – Lestrange skrzywiła się lekko. – Chciałyśmy to zgłosić i ściągnąć tu jakiegoś klątwołamacza, ale jak stamtąd wyszłyśmy to ta cholerna klapa zniknęła i nawet nie zdążyliśmy zrobić żadnych zdjęć. Ale teraz to już mam to gdzieś. Wynosimy się stąd, załatwię nam normalny dom i opłacę specjalistów, niech te kamienice przekopią do ostatniej cegły – za dużo dziwnych rzeczy się tutaj działo, by Victoria miała to zostawić ot tak i udawać, że nic się nie stało, a wyprowadzka była tylko kaprysem. – Nie chcę tam schodzić. Tylko zerknąć czy ten cudowny wystrój się nie zmienił – wolała mieć pewność w tym, co powie ludziom, którym zamierzała tutaj wcisnąć robotę. I gdy teraz zerknęła w dół i upewniła się w tym, że nic zupełnie się nie zmieniło, odwróciła się do Primrose. – Dobra. Pakujemy teraz najpotrzebniejsze rzeczy i kominkiem do Maida Vale. Zaczniemy się porządnie pakować w dzień, albo powiemy skrzatom, żeby zaczęły pakować resztę naszych rzeczy, bo przebywanie teraz tutaj nie ma sensu – zawyrokowała. Nie wiedziała co jest nie tak z tym domem, czy straszyło, czy to poltergeist wrócił i robił sobie z nich jaja, ale nie miała na to teraz głowy – nie po tym paskudnym śnie i równie obrzydliwej mordzie która widziała wciąż pod powiekami, gdy tylko zamykała oczy.
Kiedy obie się odwróciły, klapa zniknęła, jakby nigdy jej tam nie było, ale nie miało to teraz większego znaczenia, skoro za chwilę miały się wynieść do Maida Vale.