23.08.2026, 16:09 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.08.2026, 16:09 przez Alastor Moody.)
Domyślał się, że mało osób spodziewało się dojrzeć w jego głowie coś poza chłodną pustką zalewaną z roku na rok coraz to większymi kuflami piwa. Szorstkiej reputacji nie pomagało nigdy to, jak wiele skupienia i zaangażowania umysłowego wymagała jego praca. Mimo tego chciał wierzyć, że jego siostra w niego wierzyła i dostrzegała, wyłapywała przemiany w jego zachowaniu i sposobie w jaki podchodził do swoich bliskich, kiedy docierało do niego, że potrzebowali brata, kuzyna, syna czy kogokolwiek innego, a nie gburowatego Aurora wyciągającego spod gruzów świata tuziny martwych ciał, żeby śledztwem uwalniać dusze zawiedzione przez to jak dziurawy i niesprawiedliwy był to świat.
Millie była z natury buntowniczką. On był ostoją prawa i sprawiedliwości. Ona była kobietą. On był mężczyzną. Dzieliło ich wiele lat… Dzielił ich ból egzystencjalny płynący z kompletnie innych źródeł. Więc w sumie dlaczego to właśnie ona miała to zrozumieć? Przymknął oczy i wypuścił głośno powietrze, jednocześnie zmęczony tematem kłębiącym mu się w głowie, jak i nie chcąc już robić sobie wiecznych wymówek, żeby uciec od oczywistego.
– Lubisz ostatnio urywać zdania, zanim przejdziesz do sedna.
Stał tutaj teraz, próbując ochronić dom Brenny Longbottom, a prawda była przecież taka: jeszcze w tym roku nie udało mu się uratować własnego. Ojciec do niego napisał coś w stylu, że „pomoże mu stanąć na nogi” i chociaż bardzo to doceniał, nie potrafił zignorować czegoś, co Aaron usilnie chował za firanką od dobrej dekady. Rodzeństwo Moody czołgało się po ziemi o wiele dłużej, niż Londyn cierpiał od skutków Beltane.
– Może to chamskie wobec Caina, ale skoro mam wybierać, to chętniej powiesiłbym sobie portret ciebie i mamy.
I niech ktoś to uzna za durne, ale Alastor myślał wciąż o Cainie często z tak prostej przyczyny, że nie zdążył przyzwyczaić się do jego śmierci. Kilka razy przechodząc nieopodal mieszkania na Islington, miał ochotę wpaść do niego na pogawędkę. Szukał jego imienia w grafiku. Nie mieli okazji prawdziwie się pożegnać. Czy dało się zorganizować człowiekowi drugi pogrzeb? Tak żeby wszyscy zdążyli zareagować na to, że nie żyje i wypłakać się, zamiast wytańczenia tego w kółku pełnym pijanych ludzi?
Nie sprzątali już biblioteki. Alastor jednak kątem oka coś obserwował. Próbował wyczytać plan upierdliwego ducha zanim ten przypuści na nich bezpośredni atak.
@Millie Moody
Millie była z natury buntowniczką. On był ostoją prawa i sprawiedliwości. Ona była kobietą. On był mężczyzną. Dzieliło ich wiele lat… Dzielił ich ból egzystencjalny płynący z kompletnie innych źródeł. Więc w sumie dlaczego to właśnie ona miała to zrozumieć? Przymknął oczy i wypuścił głośno powietrze, jednocześnie zmęczony tematem kłębiącym mu się w głowie, jak i nie chcąc już robić sobie wiecznych wymówek, żeby uciec od oczywistego.
– Lubisz ostatnio urywać zdania, zanim przejdziesz do sedna.
Stał tutaj teraz, próbując ochronić dom Brenny Longbottom, a prawda była przecież taka: jeszcze w tym roku nie udało mu się uratować własnego. Ojciec do niego napisał coś w stylu, że „pomoże mu stanąć na nogi” i chociaż bardzo to doceniał, nie potrafił zignorować czegoś, co Aaron usilnie chował za firanką od dobrej dekady. Rodzeństwo Moody czołgało się po ziemi o wiele dłużej, niż Londyn cierpiał od skutków Beltane.
– Może to chamskie wobec Caina, ale skoro mam wybierać, to chętniej powiesiłbym sobie portret ciebie i mamy.
I niech ktoś to uzna za durne, ale Alastor myślał wciąż o Cainie często z tak prostej przyczyny, że nie zdążył przyzwyczaić się do jego śmierci. Kilka razy przechodząc nieopodal mieszkania na Islington, miał ochotę wpaść do niego na pogawędkę. Szukał jego imienia w grafiku. Nie mieli okazji prawdziwie się pożegnać. Czy dało się zorganizować człowiekowi drugi pogrzeb? Tak żeby wszyscy zdążyli zareagować na to, że nie żyje i wypłakać się, zamiast wytańczenia tego w kółku pełnym pijanych ludzi?
Nie sprzątali już biblioteki. Alastor jednak kątem oka coś obserwował. Próbował wyczytać plan upierdliwego ducha zanim ten przypuści na nich bezpośredni atak.
@Millie Moody
fear is the mind-killer.