31.08.2026, 22:16 ✶
Skłamałby gdyby powiedział, że ubrał się lepiej niż zwykle tylko z powodu otwarcia restauracji. Nie. Był jeszcze jeden powód dzisiejszych starań Prewetta, a raczej dwa powody.
Miał na sobie elegancką koszulę i równie elegancką szatę, które może nie nadawały się na bal i nie były szczególnie wystrojne, ale z pewnością nie marnowałby ich na zwykłe wyjście, lub dzień w pracy. Oczywiście nie zapomniał też o swoich ulubionych perfumach, które zachowywał na szczególne okazje. A tak się jakoś składało, że ostatnio wspólnie spędzany czas z ta dwójką zdecydowanie klasyfikował się w jego umyśle jako specjalna okazja.
Po rozmowie z Astorią i przybyciu Thomasa wreszcie usiedli we trójkę przy stole. Basilius oczywiście przywitał się z nimi, a teraz, przy swoim trifle i filiżance dobrej herbaty wsłuchiwał się w historię Millie o słodyczach, które sam wylosował. Musiał przyznać, że był to zdecydowanie przyjemniejszy, nawet jeśli nieco niecodzienny, efekt, niż to o czym usłyszał od Avery na temat eliksirów podczas balu maskowego.
– Tylko – powiedział marszcząc brwi, próbując wyodrębnić z monologu Millie najbardziej kluczowe informacje. – W sumie po co? To znaczy rozumiem, że hm… Mogłaby to być… Zabawa, gdyby można było spokojnie zmieniać sobie elementy wyglądu. Albo przemienić się w jakąś fantazyjną postać, ale w konkretną osobę? To… Sam nie wiem. Wydaje mi się jakoś zbyt konkretne, aby mieć z tego frajdę.
Pomyślał o tamtym dniu, kiedy Brenna i Millie zapukały do drzwi jego kamienicy po pechowym spotkaniu z poltergeistem. Pamiętał, że wtedy nie myślał szczgólnie o tym, czy było to zabawne, czy też nie, a czy wszystko będzie z nimi w porządku. Chociaż nie… To było pewne kłamstwo. Głównie myślał o tym, aby jakoś wsadzić z Millie odpowiednią dawkę witamin, tak aby za bardzo przy tym nie protestowała.
Już miał powiedzieć, coś jeszcze, kiedy nagle wypowiedź Millie weszła na bardziej niepokojące dla niego tony.
Czasem czuje się najchujowiej na świecie w swojej skórze, a ta beza to działała tak, jakbym na moment mogła spełnić swój sen i być kimś zupełnie totalnie innym.
Jak powiedzieć komuś, że jego skóra jest doskonała taka jaka jest, bez brzmienia jak seryjny morderca? Nie wspominając już o tym, że pewnych słów nieszczególnie wypadało im mówić publicznie, zwłaszcza przy tylu ciekawskich uszach.
– To zapewne kwestia samych bez – powiedział powoli, przy okazji postanowiwszy, że z ostatniego stwierdzenia Millie pośmieje się, gdy już będą sami we trójkę. – Miałem do czynienia z przypadkami zamiany ciał i nie mówie, że za każdym razem, ale jednak wiele osób było bardziej… Zdezorientowanych, niż to co teraz opisujesz. Pewnie więc dodano coś do słodyczy, abyś no… Czuła się lepiej. Może to jakiś element promocyjny? Wiecie, pokazywanie gościom, że Bertie czuje się tak zawsze. Nie mówię, że nie jest w porządku, ale no… – Wziął kawałek swojego deseru. – Myślę, że były one czymś doprawiane.
Miał jeszcze powiedzieć coś więcej, a potem… Westchnął cicho, wyjął swoją paczke bez i wręczył ją bez słowa Millie.
Miał na sobie elegancką koszulę i równie elegancką szatę, które może nie nadawały się na bal i nie były szczególnie wystrojne, ale z pewnością nie marnowałby ich na zwykłe wyjście, lub dzień w pracy. Oczywiście nie zapomniał też o swoich ulubionych perfumach, które zachowywał na szczególne okazje. A tak się jakoś składało, że ostatnio wspólnie spędzany czas z ta dwójką zdecydowanie klasyfikował się w jego umyśle jako specjalna okazja.
Po rozmowie z Astorią i przybyciu Thomasa wreszcie usiedli we trójkę przy stole. Basilius oczywiście przywitał się z nimi, a teraz, przy swoim trifle i filiżance dobrej herbaty wsłuchiwał się w historię Millie o słodyczach, które sam wylosował. Musiał przyznać, że był to zdecydowanie przyjemniejszy, nawet jeśli nieco niecodzienny, efekt, niż to o czym usłyszał od Avery na temat eliksirów podczas balu maskowego.
– Tylko – powiedział marszcząc brwi, próbując wyodrębnić z monologu Millie najbardziej kluczowe informacje. – W sumie po co? To znaczy rozumiem, że hm… Mogłaby to być… Zabawa, gdyby można było spokojnie zmieniać sobie elementy wyglądu. Albo przemienić się w jakąś fantazyjną postać, ale w konkretną osobę? To… Sam nie wiem. Wydaje mi się jakoś zbyt konkretne, aby mieć z tego frajdę.
Pomyślał o tamtym dniu, kiedy Brenna i Millie zapukały do drzwi jego kamienicy po pechowym spotkaniu z poltergeistem. Pamiętał, że wtedy nie myślał szczgólnie o tym, czy było to zabawne, czy też nie, a czy wszystko będzie z nimi w porządku. Chociaż nie… To było pewne kłamstwo. Głównie myślał o tym, aby jakoś wsadzić z Millie odpowiednią dawkę witamin, tak aby za bardzo przy tym nie protestowała.
Już miał powiedzieć, coś jeszcze, kiedy nagle wypowiedź Millie weszła na bardziej niepokojące dla niego tony.
Czasem czuje się najchujowiej na świecie w swojej skórze, a ta beza to działała tak, jakbym na moment mogła spełnić swój sen i być kimś zupełnie totalnie innym.
Jak powiedzieć komuś, że jego skóra jest doskonała taka jaka jest, bez brzmienia jak seryjny morderca? Nie wspominając już o tym, że pewnych słów nieszczególnie wypadało im mówić publicznie, zwłaszcza przy tylu ciekawskich uszach.
– To zapewne kwestia samych bez – powiedział powoli, przy okazji postanowiwszy, że z ostatniego stwierdzenia Millie pośmieje się, gdy już będą sami we trójkę. – Miałem do czynienia z przypadkami zamiany ciał i nie mówie, że za każdym razem, ale jednak wiele osób było bardziej… Zdezorientowanych, niż to co teraz opisujesz. Pewnie więc dodano coś do słodyczy, abyś no… Czuła się lepiej. Może to jakiś element promocyjny? Wiecie, pokazywanie gościom, że Bertie czuje się tak zawsze. Nie mówię, że nie jest w porządku, ale no… – Wziął kawałek swojego deseru. – Myślę, że były one czymś doprawiane.
Miał jeszcze powiedzieć coś więcej, a potem… Westchnął cicho, wyjął swoją paczke bez i wręczył ją bez słowa Millie.