– Nie, nie wiadomo. Wiem tylko, że te światła mogły ranić innych, bo jedno z nich nie kierowało się prosto w górę, tylko jakoś pod kątem i któryś cywil został zraniony… Potem je rozproszyłam, więc zdecydowanie działała na to jakaś magia, ale co to dokładnie było, to nie wiem, nie mieliśmy czasu tego sprawdzić – było wtedy dużo innych rzeczy do zrobienia i czas jakoś szybko wtedy uciekał… Lestrange nie pamiętała już teraz dokładnie, czy rozproszyła dwa takie światła, czy może trzy. – Jestem przekonana, że jak składaliśmy te raporty twarzą w twarz z Bonesem i Harper, to mówiłam o tych światłach, ale… – ale nic z tego nie wynikło, o ile wiedziała. Do teraz nie wiedziała, co to w ogóle było. To znaczy Rodolphus twierdził, że to właśnie miało coś wspólnego z jakimiś kamieniami i że podobno wymazano z akt, ale dlatego nie chciała nawet wspominać jego imienia, żeby nie wyszło, że bez pozwolenia przekazuje jakieś tajemnice Niewymownych. Nie miało to zresztą w tym momencie znaczenia, skoro i tak nie umiała na ten temat znaleźć żadnych informacji. – Ukradziono jakiś kamień runiczny? – Victoria zmarszczyła brwi, słuchając dalej słów Atreusa. – Można to sprawdzić… To znaczy, to co ja przeczytałam w księgach kowenu, dotyczyło jakby hmm… powstawania kromlechów? Tam była mowa o takich wielkich kamieniach, bliższych głazom, ale pewnie i na takich mniejszych można by wyryć takie runy. Jak duży był ten kamień, który znaleźliście na Stonehenge? – rzecz jasna ten zakopany w ziemi, a nie te wielkie słynne kamienie przyciągające tyle uwagi.
– O nie. Ja się do Szeptuchy nie zbliżam i lepiej żeby ona się nie zbliżała też do mnie – czarnowłosa skrzywiła się bardzo wyraźnie, nawet nie próbowała ukryć niezadowolenia. I nie chodziło nawet o to, że ta była dziwaczką, a o to, że podczas Beltane miała z nią interakcję i to zupełnie niechcianą. Gdyby chciała posłuchać o swojej przyszłości, to sama by się zgłosiła do jakiegoś jasnowidza, nie życzyła sobie natomiast być zaczepiana jak gdyby nigdy nic podczas sabatu i wysłuchiwać czegoś, czego słyszeć nawet nie chciała. Czegoś, co nie było ani miłe, ani kolorowe. Zasadniczo Victoria nie chciała znać żadnych przepowiedni, wolała iść przez życie wedle własnych wyborów, a nie po sznurku, sugerując się słowami, jakie usłyszała. I to od wariatki. – Taa… Tylko nie wiem, czy te źródła są pewne swoich słów i wiedzą o wszystkim – a raczej Lestrange sądziła, że nie. O tym, jaką Victoria ma przypadłość, w związku z tym, że spędziła w Limbo całkiem sporo czasu, akurat obaj panowie wiedzieli, ale tak poza tym, mówiła o tym bardzo niewielkiej liczbie osób. Wiedzieli Zimni, bo rozmawiali o swoich doświadczeniach miesiąc po Beltane. Wiedział Sauriel. Wiedział Anthony. Wiedział Laurent i Brenna, chociaż z Brenną nie rozmawiała o tym za bardzo… No i tyle. Nie miała pojęcia co i komu mówili Mavelle i Patrick. Wiedziała tylko, ze żadne z nich nie zajęknęło się na ten temat w raporcie przełożonym – że z Limbo wyciągnęli coś więcej, że przeżywają nieswoje wspomnienia, że miesza im się to w głowie…
Victoria daleka była od stwierdzenia, że ta moc nie jest dla nich szkodliwa. Na razie to te źródła chyba zapewniały ich, że są małe szanse, że od tej energii zginą, natomiast co z innymi aspektami? Wiedziała już, jak to działa przy ubytku krwi i było to tak dobre, jak i niebezpieczne, ale co z innymi rzeczami? Jak… Czy nie skróci im to życia? Albo czy w ogóle w przyszłości będą mogli mieć dzieci? Były to sprawy, które zaprzątały jej głowę, ale o których nie mówiła na głos, bo wiedziała, że to będzie brzmiało śmiesznie.
– Mówiłam ci, to były jakieś trzy osoby, z czego dwie wyglądały, jakby nie było z nimi kontaktu. Gdybyśmy chcieli ich szukać, to może łatwiej byłoby posprawdzać, czy nie było jakichś zaginięć, albo może kto nagle w maju trafił do Lecznicy Dusz? To oczywiście może być zupełnie przestrzelone, no ale nie wiem jak inaczej ich w ogóle znaleźć. O ile nie jest za późno.